KERSTMANNETJE. (Weert ontroerd af.) Een bagatel .... Kom! Muziek! En
dan in optocht naar de kerk! Doe de bruid den sluier om, meisjes!
DE BRUIDSMEISJES. (Doen Gaaike den sluier om en zetten haar den
bruidskrans op het blonde haar.)
(Dan biedt Hans haar hoffelijk zijn arm. Nu vormt zich een stoet. De
muzikanten voorop, daarna het bruidspaar met de bruidsmeisjes, die
Gaaike’s sleep dragen, daarna Kerstmannetje, die Anne-Marie zijn arm
heeft geoffreerd, daarna Stoffel met Aafke, daarna Snoek, die Kasper
(die ietwat verbluft is, dat zijn vrouw hem voor den neus is
weggekaapt!) niet zonder ironie den arm geeft. Daarna andere paren.
Buiten breekt stormachtig gejuich los.)
(Als de laatste bruiloftsgast door de buitendeur verdwenen is, springt
Satan uit de schouw het tooneel op, gevolgd door Snuf.)
SATAN. (Balt in woede de vuist tegen den bruiloftsstoet daarbuiten.)
Verloren, Snuf! Alles verloren!
SNUF. En honderd zielen erbij, meester! Wat zal je moêr op haar poot
spelen!
SATAN. Ai ....! De weddenschap! Kom, er zit niets anders op: we gaan
het samen thuis vertellen!
SNUF. Meester, ik weet niet wat ik liever deed! Liever trek ik naar
Siberië en dien mij een ijsbeer als ontbijt op, dan dat ik met je mee
ga!
SATAN. Snuf, je zwetst! Kom mee, hier hebben we niets meer te zoeken.
Laten we ons maar gauw uit de voeten maken voor iemand ons ziet en ons
uitlacht! (Hij wipt den schoorsteen in.)
SNUF. Ai! Ai! Ai! De duivel hale alle klokkeluiders! Dat zal me een
warm uurtje worden in de hel! Brrrr!
(Hij verdwijnt achter zijn meester aan, den schoorsteen in.)
Onder de muziek van den bruidsstoet daarbuiten,