_N~g si Kadiliman ay nahihiga dahil sa sakit na taglay._
Payat na payat si Kadiliman dahil sa siya'y nagkaroon n~g sakit
magmula n~g mapagkaalaman ang kabulukan n~g kanyang pusô, hindi
napagkakatulog ang kahabag-habag dahil sa ubo, kaya't ang palaging
ta~gurî niya ay ganito: ¡Ay! sasasalin n~g ubo; ubo, ubo, ub ... ¡ay!
pag hindi ako ang naging _Consejal_ mabuti pang ako'y namamatay na,
sasasalin na naman n~g ubo; ubo, ubo ... ub ... mananaghoy na naman
n~g ... bulok na ang aking puso sa kinakakain n~g hindi ko dugo, ¡m~ga
ingitero! ang pan~gapós na buntong hinin~ga kung hindi ninyo
sinulsulan pehong pehong ako ang _Consejal_; n~gayon hindi ko maalaman
ang mangyayari; hindi pa halos natatapos ang m~ga salitang ito ay
siyang pagdating nila Bakokoy, Posotsoy at Tarorang Susô na
nagpapanan~gisan, niyakap ni Bakokoy si Kadiliman at ganitó ang wika:
kahabag-habag ka Kadiliman, hindi ikaw ang lumabás na _Consejal_
naháhalata na pala n~g tanan, na inuulol mo kami; hagulgulang
umaatikabo n~g iyák ang tatlo nila Bakokoy, Posotsoy at Tarorang Susô,
n~g marinig ni Kadiliman ang pananambitan n~g kanyang m~ga inuulol,
nagnin~gas ang matá na waring nanunulig, sinasal n~g sunodsunod na
ubo; ubo ... ubo ... ubo ... ub ... biglang napahiga at nawalan n~g
diwa na waring naghimatay; sigaw doon sigaw dito ang m~ga kampon
niya, asawa't m~ga anak, walang isinisigaw kundi: ilaw, ilaw, ilaw
upang magliwanag.