Quartus abusionis gradus est, dives sine elemosyna; qui superflua usus
sui quæ custodienda in posterum recondit, indigentibus et nihil
habentibus non distribuit: per quod efficitur, ut dum in terra quæsita
diligenti cura custodit, cœlestis patriæ perennem thesaurum amittat.
Ad quem thesaurum Dominus Jesus adolescentem divitem, qui cum de
perfectione interrogaverat, ita respondens invitavit: _Si vis
perfectus esse, vade et vende omnia quæ habes, et da pauperibus, et
veni, sequere me, et habebis thesaurum in cœlo_ (_Matth_. XIX, 21).
Quem thesaurum nullus umquam hominum habere potest, nisi qui
pauperibus solatia præstat, aut per seipsum pauper est. Non ergo
dormiat in thesauris tuis, quod pauperes dormire non sinit. Dives
namque etsi multa congregaverit, his frui solus nequaquam poterit;
quia unius hominis natura multis rebus non succurrit. Quid ergo
stultius est quam propter unius hominis victum et vestitum, totam
regni cœlestis perdere perennem jucunditatem, et æternos inferni
cruciatus, absque consolationis præstolatione subire? Quod igitur
aliquando per necessitatem amittendum est, pro æterna remuneratione
sponte distribuendum est. _Omnia enim quæ videntur, temporalia sunt,
quæ non videntur æterna sunt_ (II _Cor_. V, 18). Quamdiu namque
temporales sumus, temporalibus temporalia deserviunt, et cum hinc
transierimus, æternis æterna solatia præstabuntur. Idcirco non debemus
diligere ea quæ non semper habebimus; præsertim cum expertem rationis
avarum divitem, thesauri sui et agri, et omnia quæ habet, ostendant;
quia toto cordis intuitu illas res amat quæ numquam se diligunt. Si
enim aurum et argentum, et agros, et vestimenta, et cibos, et metalla,
et bruta animalia quis dilexerit, haec omnia vicem sibi amoris
rependere non posse, ipsa rerum natura ostendit. Quid ergo a ratione
longius est quam diligere, quod te amare non valet; et negligere
illum, qui tuæ dilectioni cum dilectione omnia præbet? Propter hoc
igitur non diligi mundus, sed diligi proximus a Deo præcipitur; quia
proximus vicem sui amoris potest rependere, quod mundus minime posse
non dubitatur. Sic enim inimicum esse diligendum Dominus præcepit, ut
illa dilectio amicum illum ex inimico efficiat. Quisquis ergo dives
cupidus vult æternas habere divitias, distribuendo egenis præstet
interim non mansuras. Si enim quod diliget non vendit, nemo potest
emere quod cupit. Avari namque ideo in judicio a rectissimo judice
nuncupantur maledicti, quia qui præteribant eorum habitacula non
dicebant: _Benedictio Domini super vos, benediximus vobis in nomine
Domini_ (_Psal_. CXXVIII, 8). Infelices ergo sunt avari divites, qui
propter res transitorias, in æternam damnationem dilabuntur; et e
contrario: _Beati sunt misericordes, quia misericordiam consequentur_
(_Matth_. V, 7). Felix est ergo misericors, dum in hac virtute non
substantiam, sed affectum Deus requirit.