Secundus abusionis gradus est, si sine religione senex esse
inveniatur. Cui cum membra exterioris hominis veterascunt; vires
animi, id est, interioris hominis membra, incrementa roboris non
capiunt. Plus enim omnibus religioni operam dare senibus competit,
quos præsentis sæculi florida ætas transacta deseruit. Sicut namque in
lignis ipsa reproba arbor comparet, quæ post flores fructus optimos
cultori suo non exhibet: sic et in hominibus ipse reprobus est, quem
flos juventutis deseruit, et tamen in sui corporis senectute, bonorum
operum maturos fructus proferre parvipendit. Quid enim stolidius fieri
potest; si mens ad perfectionem festinare non contendat, quando totius
corporis habitus senectute confectus ad interitum properat? Dum oculi
caligant, aures graviter audiunt, capilli fluunt, facies in pallorem
mutatur, dentes lapsi numero minuuntur, cutis arescit, flatus non
suaviter olet, pectus suffocatur, tussis cachinnat, genua trepidant,
talos et pedes tumor inflat; etiam homo interior qui non senescit, his
omnibus aggravatur. Et hæc omnia ruituram jamjamque domum corporis
cito prænuntiant. Quid ergo superest, nisi ut dum hujus vitæ defectus
appropinquat, nihil aliud cogitare quam quomodo futura habitatio
prospere comprehendatur, quisque senex appetat? Juvenibus enim
incertus hujus vitæ terminus instat, senibus vero cunctis maturior ex
hac luce exitus breviter concordat. Cavendæ sunt ergo homini duæ
particulæ, quæ in illius carne non veterascunt, et totum hominem secum
ad peccatum pertrahunt; cor videlicet et lingua: quia cor novas semper
cogitationes machinari non desinit; lingua impigre loquitur,
quodcumque machinari cor senserit. Caveat ergo senilis ætas, ne istæ
juvenescentes particulæ totam sui harmoniam decipiant, et per res
ineptas reliqui corporis gravitatem illudant. Unicuique enim
considerandum est, quid ætate eminenti dignum sit; ut hoc agat, quod
nec vitam, nec ætatem, nec ministerium vile reddat.