Primus abusionis gradus est, si sine bonis operibus sapiens et
prædicator fuerit, qui quod sermone docet, actibus explere negligit.
Auditores enim doctrinæ, dicta facere contemnunt, cum prædicatoris
opera a prædicationis verbis discrepare conspiciunt. Numquam enim fit
efficax constituentis auctoritas, nisi eam effectu operis cordi
affixerit audientis, præsertim cum et ipse doctor, si in vitiorum
amorem delapsus fuerit, alterius doctoris medicamentum suis vulneribus
adhibere parvipendit. Unde et ipse Dominus in Evangelio de doctrina
pariter et bono opere instruere volens discipulos, qualem in his
cautelam haberent admonebat, dicens: _Quod si sal evanuerit, in quo
salietur_ (_Matth_. V, 13)? Hoc est, si doctor erraverit, a quo iterum
doctore emendabitur? _Et si lumen, quod in te est, tenebræ sunt; ipsæ
tenebræ quantæ erunt_ (_Matth_. VI, 23)? Si namque oculus a videndi
officio desierit; quis a manu, vel a pede, vel a reliquo corpore illud
ministerium exiget? Quapropter doctores cogitent, ne ampliori vindictæ
subjaceant, si plurimis perditionis occasionem abundantius præstent.
Nam et ipse Salomon dum multæ sapientiæ transgressionem incurrit,
totius Israeliticæ plebis regni dispersionem solius sui merito
præstitit. Quibus ergo committuntur multa, majora perdunt; si non
recte dispensaverint rectoris sui munera, quæ perceperunt. Cui enim
plus committitur ab eo plus exigitur. _Et servus qui domini sui
voluntatem intelligens non facit, acrioribus et gravioribus flagellis
vindictæ vapulabit_ (_Luc_. XII, 47).