Grimm. -- Ni estas senkulpaj, mia hetmano!
Rabisto Moor, _ne rigardante ilin_. -- Kiu vi estas?
Grimm. -- Vi ne rigardas nin? Ĝi estas ni, viaj fidelaj.
Rabisto Moor. -- Ve al vi, se vi estis fidelaj al mi!
Grimm. -- Ni alportas al vi la lastan adiaŭon de via sklavo
Schweizer, -- li jam neniam revenos, via sklavo Schweizer.
Rabisto Moor, _kun eksalto_. -- Sekve vi lin ne trovis?
Schwarz. -- Ni lin trovis malvivan.
Rabisto Moor, _ĝoje eksaltante_. -- Dankon al vi, reganto de ĉiuj
aferoj! Ĉirkaŭprenu min, miaj infanoj! Kompato estu de nun nia
devizo. Sekve ankaŭ tio ĉi pasis, -- ĉio pasis.
(_Novaj rabistoj. Amalio._)
Rabistoj. -- Ho he! ho he! kaptaĵo, belega kaptaĵo!
Amalio, _kun disflugantaj haroj_. -- La mortintoj, ili diras,
releviĝis sub la efiko de lia voĉo... mia onklo viva, en tiu ĉi
arbaro.... Kie li estas? Karolo! Onklo! Ha! (_Ĵetas sin al la
maljunulo._)
Maljuna Moor. -- Amalio! Mia filino! Amalio! (_Premas ŝin en siaj
brakoj._)
Rabisto Moor, _resaltante_. -- Kiu metas tiun ĉi bildon antaŭ miajn
okulojn?
Amalio, _forsaltas de la maljunulo, alsaltas al la rabisto kaj ravite
ĉirkaŭprenas lin_. -- Mi lin havas, ho steloj! Mi lin havas!
Rabisto Moor, _elŝirante sin, al la rabistoj_. -- Ni tuj marŝu for!
La satano min elperfidis!
Amalio. -- Fianĉo, fianĉo, vi deliras! Ha! De ravo! Kial mi estas
tiel sensenta, meze en la kapturna feliĉego mi estas tiel malvarma?
Maljuna Moor, _suprensaltante de la seĝo_. -- Fianĉo? Filino! Filino!
Fianĉo?
Amalio. -- Eterne lia! eterne, eterne, eterne mia! Ho vi potencoj de
la ĉielo! Deprenu de mi tiun ĉi ŝarĝegon de mortiga feliĉego, ke mi
ne pereu sub ĝia premo!
Rabisto Moor. -- Forŝiru ŝin de mia kolo! Mortigu ŝin! mortigu
lin! min! ĉion! La tuta mondo pereu! (_Li volas forkuri._)
Amalio. -- Kien? kio? Amo.... eterneco.... feliĉego, senfineco! kaj
vi forkuras?
Rabisto Moor. -- For, for! Plej malfeliĉa el ĉiuj fianĉinoj! Rigardu
mem, demandu mem, aŭskultu! Plej malfeliĉa el ĉiuj patroj! Lasu min
forkuri de ĉi tie por ĉiam!
Amalio. -- Tenu min! pro la sankta Dio, tenu min! Fariĝas tia malluma
nokto antaŭ miaj okuloj.... Li forkuras!
Rabisto Moor. -- Tro malfrue! Vane! Via malbeno, patro.... Pri nenio
plu min demandu! mi estas... mi... via malbeno... via supozita
malbeno!... Kiu min allogis ĉi tien? (_Li ekpaŝas kun eltirita spado
kontraŭ la rabistojn._) Kiu el vi min allogis ĉi tien, vi kreitaĵoj
de la infero? Pereu do, Amalio! Mortu, patro! Mortu per mi la trian
fojon! Ĉi tiuj viaj savintoj estas rabistoj kaj mortigistoj! Via
Karolo estas ilia hetmano! (_La maljuna Moor falas malviva._) _Amalio
staras muta kaj rigida kiel statuo. La tuta bando profunde silentas._
Rabisto Moor, _alkurante al kverko_. -- La animoj de tiuj, kiujn mi
sufokis meze en ilia ebrieco de amo, de tiuj, kiujn mi frakasis en la
sankta dormo, de tiuj, kiujn.... ha, ha, ha! Ĉu vi aŭdas, kiel la
pulvoturo krakas super la litoj de akuŝantinoj? ĉu vi vidas, kiel la
flamoj atakas la lulilojn de suĉinfanoj! Ĝi estas edziĝofestaj
torĉoj, ĝi estas edziĝofesta muziko.... Ho, li ne forgesas, li scias
interligi... tial for de mi, feliĉego de amo! tial la amo fariĝas por
mi turmentego! Tio ĉi estas redono!
Amalio. -- Ĝi estas vero! Reganto en la ĉielo, ĝi estas vero! Kion
mi faris, mi senkulpa ŝafido? Ĉi tiun mi amis!
Rabisto Moor. -- Ĝi estas pli, ol kiom homo povas elteni. Mi aŭdis
ja, kiel la morto fajfis kontraŭ mi el pli ol mil tuboj, kaj tamen mi
ne cedis eĉ unu paŝon, -- ĉu nun nur mi lernos tremi kiel virino?
tremi antaŭ virino? Ne, virino ne ŝancelos mian fortikecon! Sangon,
sangon! ĝi estas nur kunpuŝiĝo kun virino. Sangon mi devas drinki,
kaj ĉio pasos. (_Li volas forkuri._)
Amalio, _ĵetas sin al lia kolo_. -- Mortigisto! diablo! Mi ne povas
vin forlasi, anĝelo!
Rabisto Moor, _forĵetas ŝin de si_. -- For vi, malica serpento, vi
volas moki furiozulon, sed mi kontraŭstaras al la tirano fatalo...
kio, vi ploras? Ho vi malicaj, malbonaj steloj! Ŝi ŝajnigas kvazaŭ
ŝi ploras, kvazaŭ pri mi ploras iu animo! (_Amalio ĵetas sin al lia
kolo_). Ha, kio ĝi estas? Ŝi ne kraĉas sur min, ne forpuŝas min de
si.... Amalio, ĉu vi forgesis? Ĉu vi scias, kiun vi ĉirkaŭprenas,
Amalio?
Amalio. -- Mia sola, nedisigebla!
Rabisto Moor, _en ekstaza feliĉego_. -- Ŝi min pardonas, ŝi min
amas! Mi estas pura, kiel la ĉiela etero, ŝi min amas! Kun ploro mi
dankas vin, kompatanto en la ĉielo! (_Li falas genue kaj ploras
forte._) La paco de mia animo revenis, la turmentego finiĝis, la
infero plu ne ekzistas... Vidu, ho, vidu, la infanoj de la lumo
ploras ĉe la kolo de la plorantaj diabloj... (_Leviĝante, al la
rabistoj._) Nu, ploru do ankaŭ! Ploru ploru, vi estas ja tiel
feliĉaj.... Ho Amalio, Amalio, Amalio! (_Li alpremiĝas al ŝia buŝo,
ili restas en muta ĉirkaŭpreno._)
Unu rabisto, _kolere elpaŝante_. -- Haltu, perfidulo! Tuj forpuŝu
tiun ĉi brakon aŭ mi diros al vi unu vorton, de kiu ekbruegos en viaj
oreloj kaj viaj dentoj ekfrapos de teruro! (_Li etendas la glavon
inter ambaŭ._)
Maljuna rabisto. -- Rememoru la Bohemajn arbarojn! Vi aŭdas? vi
ŝanceliĝas? la Bohemajn arbarojn memoru! Malfidelulo, kie estas viaj
ĵuroj? Ĉu tiel facile oni forgesas vundojn? Kiam ni oferis por vi
feliĉon, honoron kaj vivon, kiam ni staris kiel muroj, kiam ni kaptis
kiel ŝildoj la batojn, kiuj celis vian vivon, ĉu vi tiam ne levis la
manon por fera ĵuro, ĉu vi ne ĵuris, ke vi neniam nin forlasos,
kiel ni vin ne forlasis? Senhonorulo! Ĵurrompinto! vi volas defali
de ni, ĉar ia senvalora knabino plore blekas?
Tria rabisto. -- Kia abomeninda ĵurrompo! La spirito de la oferita
Roller, kiun vi elvokis kiel atestanton el la regno de mortintoj,
ruĝiĝos pro via malkuraĝeco kaj armita leviĝos el sia tombo, por fari
al vi punon.
La rabistoj, _en tumulta malordo, nudigante siajn cikatrojn_. --
Rigardu ĉi tien, rigardu! Ĉu vi konas ĉi tiujn cikatrojn? Vi estas
nia! per la sango de nia koro ni aĉetis vin kiel servutulon; vi estas
nia, eĉ se la ĉefanĝelo Miĥaelo komencus pro ĉi tio pugnobatadon kun
Moloĥo! Marŝ' kun ni! Ofero por ofero! Amalio por la bando!
Rabisto Moor, _forlasante la manon de Amalio_. -- Finiĝis! Mi volis
returniĝi kaj iri al mia patro, sed la reganto en la ĉielo diris, ke
tiel ne estu. (_Malvarme._) Sencerba malsaĝulo mi estas; kial do mi
volis reveni? Granda pekulo neniam povas reveni, tion mi povis scii
jam de longe.... Estu trankvila, mi vin petas, estu trankvila! tiel
ja estas juste. Mi ne volis tiam, kiam Li min serĉis; nun, kiam mi
Lin serĉas, Li ne volas; ĉu povas esti io pli prava? Ne levu tiel
viajn okulojn... Li ja min ne bezonas. Ĉu Li ne havas sufiĉege da
kreitaĵoj? Se unu estos perdita, ne estas ja io grava por Li, kaj
tiu unu estas mi. Venu, kamaradoj!
Amalio, _penas lin reteni_. -- Haltu, haltu! Unu baton! unu mortigan
baton! Denove forlasita! Eltiru vian glavon kaj kompatu min!
Rabisto Moor. -- La kompato forkuris al la ursoj, -- mi vin ne
mortigos!
Amalio, _ĉirkaŭprenante liajn genuojn_. -- Ho, pro la sankta Dio! En
la nomo de ĉiu kompatemeco! Mi ja ne volas plu amon, mi scias ja
bone, ke tie supre niaj steloj malamike forkuras unu de la alia, --
nur pri morto mi petas! Forlasita, forlasita! Pripensu la tutan
plenan terurecon de tiu ĉi esprimo! Mi ne povas tion ĉi elporti. Vi
vidas ja, ke nenia virino povus tion ĉi elporti. Nur pri la morto mi
petas! Vidu, mia mano tremas! Mi ne havas la kuraĝon, por mem trapiki
min. Min timigas la brilanta akraĵo, -- por vi ĝi estas ja afero
tiel facila, tiel facila, vi estas ja majstro en mortigado, eltiru
vian glavon, kaj mi estos feliĉa!
Rabisto Moor. -- Ĉu vi sola volas esti feliĉa? For, mi ne mortigas
virinon!
Amalio. -- Ha, sufokisto! vi taŭgas nur por mortigi feliĉulojn, --
tiujn, kiuj estas lacigitaj de la vivo, vi preterpasas! (_Ŝi rampas
al la rabistoj._) En tia okazo vi kompatu min, vi lernantoj de la
ekzekutisto! El viaj okuloj elrigardas tia sangavida kompato, ke ĝi
estas konsolo por malfeliĉulo. Via majstro estas vanta, malkuraĝa
fanfaronisto.