Maljuna Moor. -- Ho, se vi estus la mano de mia Karolo! Sed li kuŝas
malproksime en la malvasta domo, li dormas jam per la fera dormo, li
neniam aŭdos la voĉon de mia plendo. Ho ve al mi! Morti en la brakoj
de fremdulo... nenian filon plu... nenian filon plu, kiu povus fermi
al mi la okulojn....
Rabisto Moor, _en granda ekscito_. -- Nun ĝi devas fariĝi... nun...
(_Al la rabistoj._) Forlasu min!... Kaj tamen -- ĉu mi povas redoni
al li lian filon? Mi ne povas ja plu redoni al li lian filon! Ne! mi
tion ĉi ne faros.
Maljuna Moor. -- Kio, amiko? Kion vi tie murmuris?
Rabisto Moor. -- Via filo.... jes, maljunulo... via filo... estas
perdita por eterne.
Maljuna Moor. -- Por eterne?
Rabisto Moor, _en plej granda suferado rigardante al la ĉielo_. --
Ho, nur tiun ĉi fojon! ne lasu mian animon malfortiĝi... nur tiun ĉi
fojon lasu min teni min fortike!
Maljuna Moor. -- Por eterne, vi diras?
Rabisto Moor. -- Ne demandu plu! Por eterne, mi diris.
Maljuna Moor. -- Fremdulo! fremdulo! kial vi elprenis min el la turo?
Rabisto Moor. -- Sed.... Se mi nun elkaptus de li benon? se mi
elkaptus kiel ŝtelisto kaj forkurus kun la dia akiro? Beno de patro,
oni diras, neniam pereas.
Maljuna Moor. -- Ankaŭ mia Francisko estas perdita?
Rabisto Moor, _ĵetas sin teren antaŭ li_. -- Mi disrompis la
riglilojn de via turo, -- donu al mi vian benon!
Maljuna Moor, _kun doloro_. -- Kaj vi devis ekstermi la filon, vi
savanto de la patro! Rigardu, Dio neniam laciĝas en la kompateco, kaj
ni, mizeraj vermoj, iras dormi kun nia kolero. (_Li metas sian manon
sur la kapon de la rabisto._) Estu tiom feliĉa, kiom vi estos
kompatema!
Rabisto Moor, _leviĝante kvietanime_. -- Ho, kie estas mia fortikeco?
Miaj tendenoj malstreĉiĝas, la ponardo falas el miaj manoj.
Maljuna Moor. -- Kiel belega ĝi estas, kiam fratoj vivas en konsento
inter si, kiel la roso, kiu falas de Hermono sur la montojn de Ciono.
Penu meriti tiun ĉi dolĉegan senton, tiam la anĝeloj de la ĉielo
serĉos ĝojon en la lumo de via majesteco. Via saĝo estu la saĝo de
grizaj haroj, sed via koro -- via koro estu la koro de senkulpa
infaneco.
Rabisto Moor. -- Ho donu al mi antaŭguston de tiu feliĉo -- kisu min,
dia maljunulo!
Maljuna Moor, _kisas lin_. -- Pensu, ke ĝi estas kiso de patro, kaj
mi pensos, ke mi kisas mian filon. Ĉu vi scias plori?
Rabisto Moor. -- Mi imagis al mi, ke ĝi estas kiso de patro! Ve al
mi, se ili nun lin alkondukus!
(_La taĉmentanoj de Schweizer venas en muta malĝoja procesio kun
klinitaj kapoj kaj deturnitaj vizaĝoj._)
Rabisto Moor. -- Ho ĉielo! (_Li timigite paŝas malantaŭen, penante
sin kaŝi. Ili pasas preter li. Li rigardas flanken. Profunda
silento. Ili haltas._)
Grimm, _kun malgaja tono_. -- Mia hetmano! (_Rabisto Moor ne
respondas kaj retiriĝas._)