Amalio. -- Neniu amiko? eĉ inter ĉi tiuj neniu amiko? (_Ŝi
leviĝas._) Nu, tiam Didono instruu min morti! (_Ŝi volas foriri, unu
rabisto celas kontraŭ ŝin._)
Rabisto Moor. -- Halt'! Ne kuraĝu permesi al vi! La amatino de Moor
devas morti nur de la mano de Moor! (_Li ŝin mortigas._)
Rabisto. -- Hetmano! hetmano! Kion vi faris? Ĉu vi freneziĝis?
Rabisto Moor, _rigardante la kadavron per rigidaj okuloj_. -- Ŝi
estas trafita! ankoraŭ unu momenta konvulsio, kaj ĉio estos
finita.... Nu, rigardu do! Ĉu vi havas ankoraŭ ion por postuli? Vi
oferis al mi vivon -- vivon, kiu plu ne apartenis al vi, vivon plenan
de abomenaĵoj kaj malhonoro, -- mi buĉis por vi anĝelon. Nu, rigardu
do bone! Ĉu vi nun estas kontentaj?
Grimm. -- Vi pagis vian ŝuldon kun procentego. Vi faris, kion neniu
homo farus por sia honoro. Nun venu pluen!
Rabisto Moor. -- Tion vi diras? Ne vere, la vivo de sanktulino por la
vivo de kanajloj estas ŝanĝo ne egala? Ho, mi diras al vi, se ĉiu el
vi irus al la ekzekutejo kaj lasus deŝiri al si per ardanta pinĉilo
unu pecon da karno post alia, kaj la turmentego daŭrus dek unu
somerajn tagojn, ĝi ne egalpezus tiujn larmojn. (_Kun maldolĉa
rido._) La cikatroj, la Bohemaj arbaroj! Jes, jes! ĉi tio kompreneble
devis esti pagita.
Schwarz. -- Trankviliĝu, hetmano! Venu kun ni, ĉi tiu vidaĵo ne
estas por vi. Konduku nin pluen!
Rabisto Moor. -- Atendu, ankoraŭ unu vorton, antaŭ ol ni iros pluen.
Atentu, vi malbonavidaj servistoj de miaj barbaraj ordonoj, -- de la
nuna momento mi ĉesas esti via hetmano. Kun honto kaj abomeno mi
formetas ĉi tie ĉi tiun sangan ordonbastonon, sub kiu vi sentis vin
rajtigitaj fari krimojn kaj makuli la ĉielan lumon per agoj de
mallumo. Iru dekstren kaj maldekstren -- de nun ni neniam havos inter
ni ion komunan.
Rabistoj. -- Ha, malkuraĝulo! kie estas viaj altflugaj planoj? Ĉu
ili estis sapaj vezikoj, kiuj krevas sub la ekspiro de virino?
Rabisto Moor. -- Ho, kia malsaĝulo mi estas, ke mi esperis plibeligi
la mondon per teruraĵoj kaj fortikigi la leĝojn per kontraŭleĝaĵoj!
Mi nomis ĝin venĝo kaj praveco! Mi arogis al mi, ho Dia forto,
forakrigi la breĉetojn de via glavo kaj rebonigi vian partiecon...
sed -- ho vanta infaneco -- nun mi staras ĉe la rando de terura vivo,
kaj plorkriante kaj dentofrapante mi nun ekscias, ke du tiaj homoj,
kiel mi, ruinige renversus la tutan konstruon de la morala mondo.
Pardonu, pardonu la knabon, kiu volis sin enmiksi en viajn aferojn,
-- nur al vi apartenas la venĝo. La manon de homo vi ne bezonas.
Estas vero, ke mi jam ne havas plu la povon rebonigi la pasintaĵon;
jam restas difektita, kio estis difektita; kion mi renversis, tio jam
neniam leviĝos; sed restis al mi ankoraŭ io, per kio mi povas
repaciĝi kun la ofenditaj leĝoj kaj resanigi la skuitan ordon. Ĝi
bezonas oferon -- oferon, kiu videbligus ĝian netuŝeblan majeston
antaŭ la okuloj de la tuta homaro; tiu ĉi ofero estas mi mem. Mi mem
devas morti pro la difektita ordo.
Rabistoj. -- Forprenu de li la spadon -- li volas sin mortigi.
Rabisto Moor. -- Ho vi malsaĝuloj, kondamnitaj al eterna blindeco!
Ĉu vi pensas, ke pekegoj povas esti estingataj per pekego? Ĉu vi
pensas, ke la harmonio de la mondo ion gajnus de tia malpia
dissoneco? (_Li ĵetas al ili malestime siajn batalilojn antaŭ la
piedojn._) Ili havu min vivan. Mi iras mem transdoni min al la manoj
de la justeco.
Rabistoj. -- Enĉenigu lin! Li freneziĝis!
Rabisto Moor. -- Ne, ĉar mi dubas, ke ĝi pli aŭ malpli frue min
trovos, se tion volas la supraj fortoj. Sed povus okazi, ke ĝi kaptus
min dormantan, aŭ atingus min forkurantan, aŭ akirus min per forto
kaj glavo, -- kaj tiam mi perdus eĉ tiun solan meriton, ke mi
propravole mortis por ĝi. Por kio mi, simile al ŝtelisto, plue
kaŝus vivon, kiu jam antaŭ longe laŭ la decido de la ĉielaj
gardantoj estas forprenita de mi?
Rabistoj. -- Lasu lin, li iru! Ĝi estas manio de grandhomeco. Li
volas fordoni sian vivon pro vanta admirado.
Rabisto Moor. -- Oni povus min admiri pro tio. (_Post kelka
meditado._) Mi rememoras, ke venante ĉi tien mi parolis kun iu
malriĉa mizerulo, kiu laboras por taga pago kaj havas dek unu vivajn
infanojn.... Oni anoncis, ke oni donos mil luidorojn al tiu, kiu
liveros vivan la grandan rabiston. Tiu malriĉulo povas ricevi helpon.
(_Li foriras._)
Coulommiers. -- Imp. Paul BRODARD.
Noto de transskribinto:
Mi senrimarke samigis kelkajn malsamaĵojn de komposta stilo, kaj
ĝustigis multajn interpunkciajn eraretojn. Ĝustigon de aliaj
mispresaĵoj registriĝis per html-aj komentoj. Ankaŭ originalajn
paĝkomencojn mi simile registris.