Sceno unua.
Oni vidas pordojn de multaj ĉambroj. Malluma nokto.
DANIELO, _venas kun lanterno kaj kun vojaĝa pakaĵeto_.
Danielo. -- Adiaŭ, kara hejma domo! Multon da bona kaj feliĉa mi ĝuis
en vi, kiam la formortinta sinjoro ankoraŭ vivis. Mi ploras super
viaj ostoj, vi jam longe forputrinta... tion li deziras de maljuna
servanto.... La domo estis rifuĝejo de la orfoj kaj haveno de la
suferantoj, kaj tiu ĉi filo faris el ĝi neston de mortigistoj....
Adiaŭ, bona planko! kiel ofte la maljuna Danielo vin balaadis....
Adiaŭ, mia kara forno, kun peza koro la maljuna Danielo disiĝas de
vi.... Ĉio estis por vi tiel bone konata, -- ĝi doloros vin, maljuna
Eliezero, sed Dio gardu min per sia boneco kontraŭ trompo kaj ruzo de
la malbonulo. Senhava mi ĉi tien venis, senhava mi foriras, sed mia
animo estas savita. (_Li volas foriri._)
(_Francisko en nokta robo rapide enkuras._)