voor. Dan moeten het wilden geweest zijn, die van een der naburige
eilanden hierheen zijn gekomen.”
Sonja Bastides knikte bevestigend op deze woorden en op haar schoone
gelaat lag een uitdrukking van ontzetting.
„Het waren wilden,” zeide zij zachtjes. „Ik dank den Heer, dat ge
gekomen zijt. Kom spoedig.”
En de jonge vrouw nam Raffles bij de hand en voerde hem mede over de
weide, terwijl de anderen volgden.
Er werd weinig gesproken, want iedereen was te zeer onder den indruk
van de weinige woorden, zooeven door de twee vrouwen gesproken.
Charly Brand begreep er de beteekenis maar al te goed van.
Hij wist dat er zich bij de honderden eilandjes, waaruit de meer
zuidelijk gelegen Paumotueilandengroep is samengesteld, nog velen zijn,
bewoond door wilden, in de ware beteekenis van het woord, kannibalen,
die nog nimmer in aanraking zijn geweest met de westersche beschaving
en die, wanneer door een storm een schip op de kust geworpen wordt,
alle opvarenden meedoogenloos vermoorden om vervolgens een
afschuwelijken maaltijd aan te richten.
Menigmaal trokken deze wilden naar een der naburige eilanden, alleen
met het doel, om er de bewoners te overvallen, en zooveel mogelijk
gevangen mede te voeren en dezen te slachten.
Maar nog nimmer was het voorgekomen, dat de wilden zich in hun prauwen
zoover durfden wagen en nog altijd hoopte de jonge man, dat de beide
vrouwen zich vergist moesten hebben.
Aan den rand van de weide, niet ver van een dicht begroeid bosch van
cocospalmen, tamarindeboomen en ceders, verhief zich een kleine hut,
die vanuit zee volkomen onzichtbaar was, en welke Raffles zoo
gerieflijk mogelijk had ingericht.—Men vond daarenboven een tamelijk
groot, gemeenschappelijk vertrek, waar Sonja zich met haar beide
vrouwen kon ophouden en dat geheel was ingericht volgens de Armeensche
zeden, met lage rustbanken, mollige kussens op den vloer, die met dikke
fijn gevlochten matten bedekt was, kleurige tapijten aan de wanden en
eenige gemakkelijke stoelen.
Dan waren er nog eenige slaapvertrekken en afzonderlijk, door een
smalle gang in verbinding met het huis staande, lag de keuken.
Een weinig verder bevond zich de kleine stal, waar eenige geiten, een
ezelin en een klein Javaansch paardje gestald stonden, welk laatste
rijdier door de jonge Armeensche menigmaal gebruikt werd om tochtjes
over het eiland te maken, dat twee uur gaans lang en half zoo breed
was.
Op eenige meters afstand van het kleine landhuis stroomde een der beide
riviertjes, die op deze plek niet breeder was dan vier meter, overbrugd
door een soort plankier van bamboe, van een lage leuning voorzien en
die toegang gaf tot een achter de rivier gelegen bad.
Maar men hield zich hier niet op. Raffles wilde zich eerst persoonlijk
gaan overtuigen, of de beide vrouwen zich misschien niet vergist
hadden.
En zoo begon men den oever van het kristalheldere riviertje te volgen,
dat in de grootste der beide baaien van het eiland op de westelijke
kust uitstroomde.
Men had hiertoe gebruik gemaakt van het kleine bruggetje en bevond zich
nu op den linkeroever van den stroom.
Nu en dan naderde het woud de rivier zoo dicht, dat er slechts weinig
ruimte overbleef voor het smalle voetpad, hetwelk langs den oever
leidde en dat zich in den loop der jaren gevormd had, waar Sonja
Bastides de gewoonte had, iederen dag van de hut een wandeling te maken
naar de baai, vanwaar men een verrukkelijk uitzicht had over dit
gedeelte van den Oceaan en soms bij zeer helder weder de westelijkste
eilanden van de Markesagroep, Hiau, Nukuhiwa en Tahuata kon zien
liggen.
Onder alle andere omstandigheden zouden de drie mannen zeker genoten
hebben van alles wat hen omringde, van de bonte vogels, die in de hooge
toppen der cocospalmen snaterden en die wel levend goud, karmozijn en
porphier leken, van het grappig gestoei der kleine aapjes, wonderlijk
sierlijk, met hun buitengewoon lange grijpstaarten en van de halfapen,
de maka’s met hun zonderling groote oogen, van den zoelen zephir die de
geuren van tamarinde, foelie en vanille aanvoerde, van het verre
ruischen van de branding op de koraalriffen, die het eiland voor een
gedeelte omgaven en van het onvergelijkelijke blauw van den hemel boven
hun hoofden.
Maar nu konden zich hun gedachten niet met al deze schoonheden
ophouden, want nog altijd klonk het in hun ooren als een wanklank; de
woorden van Eleonora Manoury.
Een paar malen had men een hoogen heuvel moeten overtrekken, maar
eensklaps, na bijna een uur te hebben geloopen, strekte zich de baai en
daarachter de eindelooze zee voor de blikken der wandelaars uit.
De inham had een bijna zuivere, halfcirkelvormige gedaante en was
omstreeks honderd meter diep en even breed. Zij was omzoomd door een
uitermate gelijk strand uit zeer fijn wit zand bestaande. Op bijna een
kilometer van den ingang van de baai strekte zich het rif uit,
waartegen de branding brak, en waarbinnen het water zoo glad was als
een spiegel.
Maar Raffles en zijn beide metgezellen hadden geen gelegenheid om van
de schoonheid van het schouwspel te genieten. Want Sonja had haar
kleine hand op den arm van den Grooten Onbekende gelegd en wees met
bevende vinger naar een paar plekken op het witte strand, niet ver van
den oever.
Raffles keek er een oogenblik naar, nam toen zijn kijker uit het etui,
dat hij aan een riem om den hals droeg en tuurde eenige oogenblikken
door het instrument. Zijn gelaat had een ernstige uitdrukking, toen hij
den kijker weder liet zakken.
„Blijft gij hier op ons wachten,” zeide hij, zich tot de vrouwen
wendend, „het is niet noodig, dat gij het ziet. Wij zullen er heen
gaan.”
„Laat ons nog eenigen tijd mogen volgen. Ik ben bang,” hernam de jonge
Armeensche sidderend.
„Maar gij hebt thans toch niets te vreezen,” hernam Raffles. „Hier op
deze open plek kunt gij onmogelijk overvallen worden. Wij kunnen
dadelijk weder bij u zijn.”
Hij gaf Charly en Henderson een wenk en de drie mannen snelden naar het
strand van de baai, steeds den oever van het riviertje volgend en wat
zij daar zagen bewees maar al te duidelijk, dat de beide vrouwen
zooeven de waarheid hadden gesproken. Op het strand waren scherp de
indrukken te zien van naakte voeten en ook van de kielen van een
twaalftal prauwen, die gedeeltelijk op den oever waren getrokken. Dat
was echter nog niet alles. Hier en daar verspreid, lagen verkoolde
stukken hout en menschelijk gebeente, zwart geblakerd, waaronder drie
schedels, die boven op het voorhoofd groote, onregelmatige gaten
vertoonden.
Zwijgend, met afgrijzen vervuld, keken de drie mannen elkander aan.
Toen begon Raffles:
„Kannibalen. Zij zijn hierheen gekomen, om er een van hun afschuwelijke
maaltijden te houden en niemand kan zeggen of zij niet vroeg of laat
weder terug zullen keeren. De vrouwen mogen hier geen uur langer meer
blijven. Zij moeten worden weggebracht. Ik mag hen niet blootstellen
aan het ontzettende gevaar dat zij ontdekt zullen worden.”
„En je schatten?” vroeg Charly.
„Daaromtrent maak ik me geen oogenblik bezorgd. Die zijn volkomen
veilig bezorgd in het inwendige van die rots, welke wij zelf met behulp
van dynamiet hebben uitgehold, en men zou deze springstof opnieuw
moeten aanwenden om de ontzagelijke rotsblokken terzijde te wentelen,
die thans den toegang tot de schatkamer versperren.”
Terwijl zij spraken had Raffles den terugtocht weder aanvaard en eenige
minuten later voegden zij zich bij de angstig wachtende vrouwen.
„Welnu, heer,” vroeg Sonja Bastides, haar kleine hand naar Raffles
uitstekend.
„Gij hebt goed gezien, Sonja. Gij hebt inderdaad in groot gevaar
verkeerd en ik zal het mijzelf nooit vergeven, dat ik u daaraan heb
bloot gesteld. Wij vertrekken zoo spoedig mogelijk. Gij moogt hier niet
langer blijven. Zeg mij, hoe ge de aanwezigheid van de wilden ontdekt
hebt.”
„Het was dezen nacht heer, toen Ina gewekt werd door een zonderling
geruisch, geheel ongewoon op ons eiland en zij kwam mij wekken. Het
geruisch werd spoedig sterker, en wij maakten ook, niet wetende, wat
dit te beteekenen had, Mirza en de vrouw wakker, welke gij mij tot
metgezellin hebt gegeven. Wij keken uit het kleine venster naar buiten
en zagen een rossigen gloed die zich echter scheen te verwijderen. Toen
vatten wij moed. Wij kleedden ons aan en wij volgden het schijnsel dat
zich bewoog langs den rechteroever van het riviertje. Tenslotte
bereikten wij den zoom van het woud en konden het strand van de baai
zien liggen. En daarop zagen wij ook het afschuwelijke, waarvoor wij
aanstonds in doodelijken schrik de vlucht namen. Wilden sprongen daar
als duivels rond en zwaaiden met hun speren en knotsen onder een
ijzingwekkend gegil, terwijl eenige gevangenen, met lianen gebonden,
dicht bij den oever van het riviertje lagen.”
„Het is genoeg, Sonja,” viel Raffles haar in de rede, bevreesd dat de
jonge vrouw in zwijm zou vallen bij de herdenking, van hetgeen zij had
aanschouwd. „Wij zullen aanstonds dit eiland verlaten.”
„En ik was hier zoo gelukkig,” riep de jonge Armeensche op smartelijken
toon uit. „Het Paradijs kan niet zoo schoon zijn geweest. Gij kwaamt
mij menigmaal bezoeken en wij spraken over mijn land en over de dingen
die er in uw midden voorvallen. Ik zou gaarne willen blijven, heer.”
„Neen, Sonja, ik mag je niet blootstellen aan dit gevaar!” hernam
Raffles op vasten toon. „Ik bezit nog andere eilanden, even schoon als
deze, grooter zelfs en waar gij zulk een gevaar in het minst niet hebt
te duchten! Kom spoedig—de dag neigt ten einde, en wie kan zeggen, of
de wilden niet zullen terugkeeren, en misschien dicht in de buurt met
hun prauwen rondzwerven!”
De vrouwen begrepen thans ook wel, dat het verblijf op het heerlijke
eiland onmogelijk was geworden, want ofschoon het de gewoonte der
wilden niet is, om onder soortgelijke omstandigheden ver het land in te
dringen—een gering toeval kon hen met die gewoonte doen breken, hun
geoefend oog zou spoedig de aanwezigheid van menschen bespeurd hebben,
en dan kon het lot van de ongelukkige vrouwen niet twijfelachtig zijn.
Stilzwijgend werd de terugtocht aanvaard, en na een uur bereikte men de
hut weder.
Haastig werd de maaltijd gebruikt, en daarop pakten de dienstmaagden
alles bijeen, wat haar meesteres tot geen prijs wilde achter gelaten,
terwijl Sonja Bastides met tranen in de schoone oogen toezag.
Henderson laadde deze vracht op zijn sterken schouders—Sonja streelde
de geiten en de pony nog eens, wuifde naar de kippen en kalkoenen, die
in de omheining rondtrippelden—en daarop begon de kleine troep den
tocht naar de vliegmachine, welke men aan het begin der weide had
achtergelaten.
Ditmaal volgde men den kortsten weg, die langs, en gedeeltelijk door
een klein bosch van tamarindeboomen voerde—en pas later zou dit hun
behoud blijken te zijn geweest....
Want toen Raffles, die vooraan liep, het boschje weder wilde verlaten,
om opnieuw de weide te betreden, zag hij iets, dat hem eensklaps weder
deed terug treden, en met gesmoorde stem uitroepen:
„Halt! geen stap verder of het zou ons allen den dood aanbrengen!”
Zoo snel hij kon voerde hij de doodelijk verschrikte vrouwen en zijn
twee metgezellen in het dichtste van het boschje terug, en beval:
„Blijf hier op mij wachten—verroer u tot geen prijs—ik ben aanstonds
terug!”
En voor iemand een woord had kunnen zeggen, had Raffles zich weder
verwijderd. Hij kroop tot aan den zoom van het boschje voort, wierp
zich plat voorover en bracht zijn kijker voor het oog, om naar de
vliegmachine te zien, welke zij aan den voet van het hooge gebergte
hadden achtergelaten.
Toen slaakte hij een zachte kreet van woede....
De „Duivel der lucht” was omgeven door wel drie honderd zwijgende,
bijna geheel naakte wilden, die er in wijden kring gehurkt omheen
zaten, onbewegelijk, als standbeelden....
HOOFDSTUK VI.
ALS DE NOOD HET HOOGST IS .... DAN IS DE REDDING NABIJ.
Het schouwspel was zoo vreemd en onverwacht, dat Raffles ondanks
zichzelf nog eenigen tijd door den kijker bleef turen.
De wilden hadden niet stiller kunnen zitten, als zij uit brons gehouwen
waren geweest.
Zij waren gekleed met een soort heupdoek, beter gezegd een rokje, van
cocosnootvezels.
Om den hals droegen zij een keten van kleine, in de zon gebleekte
beenderen van eigenaardigen vorm, het waren sleutelbeenderen van hun
verslagen vijanden.
Schelkleurige vederen staken in hun haar, dat zeer hoog op hun hoofd
was vastgemaakt, en hun gelaat was afschuwelijk getatoueerd en
beschilderd met witte strepen waaruit Raffles aanstonds opmaakte, dat
deze wilden op het oorlogspad waren geweest of nog waren.
Zij waren gewapend met assagaaien of werpspiesen, en kleine,
langwerpige schilden van taaie boombast vervaardigd, en knotsen
bestaande uit een steel van dik, zeer sterk en taai hout, waaraan een
scherp geslepen stuk jaspis met behulp van rotan kunstig bevestigd
was—een vreeselijk wapen in hun handen, en waarmede de wilden zeer
bedreven omgaan.
Dat zij althans eenigszins bekend waren met het smeden, bewees de
omstandigheid dat bij velen hunner de punten hunner speren van ijzer
vervaardigd waren—de anderen hadden hun werpspiesen voorzien van scherp
geslepen beenderen, of ook wel van het verharde neusbeen van den
zwaardvisch, dat minstens eens zoo hard is als ijzer, en in staat om
een eikenhouten scheepswand te doorboren.
Na eenige oogenblikken de groep te hebben gadegeslagen, kroop Raffles
weder terug en voegde zich bij zijn metgezellen.
„Welnu?” vroeg Eleonora angstig. „Wat kijkt gij ernstig—wat is er?”
„Ik mag u niet verhelen, Eleonora—wij verkeeren in groot gevaar. Het
eenige middel om dit eiland te verlaten, mijn trouwe vliegmachine,
bevindt zich in de macht van een drie honderd kannibalen!”
Eleonora was een vrouw vol geestkracht, maar voor Sonja Bastides was de
slag te zwaar, zij slaakte een flauwen kreet en viel in zwijm.
Raffles maakte haar spoedig weer bij met behulp van wat vlugzout, en
daarop bracht hij den kleinen troep zoo spoedig mogelijk langs een
omweg naar de hut terug.
Er was onderweg geen woord gesproken, maar nu barstte Sonja in snikken
uit, en riep:
„Zij zullen ons allen dooden, heer! Wat zal er van ons worden?”
„Zij hebben ons nog niet, Sonja!” antwoordde Raffles, terwijl hij de
hand op het zwartgelokte hoofd van de jonge vrouw legde.
„Hoe is het mogelijk, Edward,” vroeg Charly zachtjes, „dat wij die
wilden niet hebben gezien, toen wij landden?”
„Daarvoor is maar een verklaring, Charly—zij moeten zich met hun
prauwen verscholen hebben gehouden, in een der vele kleine inhammen van
het kleine eiland, beschut door overhangende palmen, zoo dat wij die
kleine bruine dingen niet gezien hebben. Wie zou daarop ook acht hebben
gegeven? Zoodra wij geland zijn, zijn zij met hun prauwen omgevaren,
hebben het voorgebergte beklommen, en toen natuurlijk aanstonds onze
vliegmachine gezien. En ik ben een driewerf vervloekte ezel, dat ik de
vliegmachine daar onbewaakt heb achtergelaten!”
„Kunnen wij niets doen om haar weder in onze macht te krijgen, Mylord?”
vroeg Henderson, die met gebalde vuisten had toegeluisterd.
„Daartoe zouden wij door drie honderd wilden moeten heenbreken,
Henderson—en ik zie niet in hoe wij dat kunnen doen, zelfs niet bij
verrassing!”
„Gebruikt dat ontuig vuurwapens, Mylord?”
„Dat niet, Henderson—maar dat maakt de zaak er niet beter op, want wij
hebben onze geweren in het schuitje achtergelaten, en mijnheer Brand en
ik hebben slechts onze revolvers bij ons! Wat kunnen wij doen met
twaalf schoten tegen drie honderd met lansen, werpspiesen en knotsen
bewapende wilden?”
Maar nu liet de stem van Eleonora Manoury zich hooren, die zwijgend had
toegeluisterd en nu op levendigen toon zeide:
„Gij vergeet de drie geweren, Raffles, welke gij hier voor Sonja en
hare dienstmaagden hebt achtergelaten, toen zij dit eiland gingen
bewonen.”
„Dat is waar!” riep Raffles verheugd uit. „Zijn die wapens hier in de
hut?”
„Ik heb ze gisteren gezien.”
„Maar is er munitie?”
„Dat moet wel zijn, want uwe Armeensche beschermelinge heeft mij
medegedeeld, dat zij slechts weinig van de wapens gebruik heeft
gemaakt, zij heeft het nooit van zich kunnen verkrijgen op onschuldige
apen of vogels te schieten—en kippen hadden zij in overvloed, door uwe
goede zorgen, terwijl de dienstmaagden menigmaal een konijn strikten,
of een aardvarken vingen in een der vallen.”
„Als dit zoo is, dan zullen wij ons aanstonds gaan overtuigen, of de
munitie nog aanwezig en bruikbaar is!” riep Raffles uit.
De beide dienstmaagden werden geroepen, en deze brachten Raffles naar
een soort bergplaats waar een paar goed gesloten kisten stonden, die
bij onderzoek ieder een paar honderd geweerpatronen bleken te bevatten.
Wat de geweren betreft, uitmuntende wapens—een jager zou ze zeker wel
wat beter onderhouden hebben, maar zij waren in ieder geval nog in
goeden staat en bruikbaar.
In ieder geval was deze vondst een groot geluk voor de drie mannen, die
anders letterlijk weerloos zouden hebben gestaan tegenover de wilden,
wanneer deze hen zouden hebben ontdekt.
Henderson begon aanstonds de geweren een voor een na te zien en schoon
te maken, terwijl Raffles en Charly zachtjes met elkander spraken,
buiten het gehoor der verschrikte vrouwen.
„Zoolang wij niet ontdekt worden,” begon Raffles, „loopen wij geen
onmiddellijk gevaar, maar ons lot zou spoedig beslist zijn, wanneer zij
ons konden overvallen! Ik vermoed dat zij de vliegmachine aanzien voor
een of andere Godheid, welke zij moeten aanbidden—maar ik betwijfel
sterk, of zij eenigen eerbied of angst voor ons zouden hebben, alleen
omdat wij blanken zijn en over vuurwapens beschikken. Ik denk wel, dat
zij met de eene zoowel als met de andere kennis hebben gemaakt.”
„Mij dunkt, dat wij kalm moesten afwachten, Edward, tot die wilden
weder vertrekken!” kwam Charly. „Wij zijn hier voorloopig betrekkelijk
veilig, en het is immers goed mogelijk, dat zij nog voor het vallen van
de duisternis het eiland weer verlaten!”
Maar Raffles schudde mistroostig het hoofd, en zeide:
„Ik vrees het tegendeel, mijn jongen! Als de wilden inderdaad de
„Duivel der lucht” beschouwen als een bovennatuurlijk wezen, dan zullen
zij stellig niet nalaten hier een van hun heidensche plechtigheden te
vieren—ter eere van de pas ontdekte Godheid! Omtrent den aard van die
gruwelijke plechtigheden behoef ik je zeker niet nader in te lichten.
Zij slachten eenige vijanden of slaven, zij richten daarmede hun maal
aan—en dan volgen er drinkgelagen en dansen, die vaak dagen achtereen
duren. En hoe licht kan het niet geschieden, dat die wilden de weide
wat verder opgaan, en de hut in het oog krijgen!”
„Zouden wij haar niet achter takken kunnen verbergen, Mylord?” vroeg
Henderson, die naderbij gekomen was.
„Ik vrees, dat het daartoe te laat is, Henderson—en het is ook beter
dat wij ons zoo weinig mogelijk laten zien, vergeet niet, dat de
afstand tot aan de vliegmachine nauwelijks een uur loopens bedraagt.”
Reeds begon de duisternis te vallen, met de verrassende snelheid, die
in de keerkringen valt op te merken, en zonder dat er van een
eigenlijke schemering sprake is.
Men gebruikte een kouden maaltijd, daar Raffles vreesde, dat de rook
uit de pijp van het keukenhuis hun aanwezigheid zou kunnen verraden.
En vervolgens werd alles voor de verdediging in gereedheid gebracht, in
geval de wilden de hut mochten ontdekken, en er een aanval op zouden
ondernemen.
Deuren en vensters werden met luiken gesloten, en er werden een paar
schietgaten aangebracht, zoodat de hut nu wel wat geleek op een van die
blokhuizen, zooals de eerste trappers in Amerika ze gebruikten in hun
strijd tegen de roodhuiden.
Daar een omsingeling niet tot de onmogelijkheden behoorde, nam Charly,
bijgestaan door Eleonora Manoury, die haar geestkracht herkregen had,
en zelf een wapen had gegrepen, zijn post in bij de achterdeur, die
uitkwam op de kleine brug van bamboe.
En van dat oogenblik af wachtte men in spanning die gemakkelijker te
begrijpen dan te beschrijven valt.
Gelukkig voor de zenuwen der vrouwen, was de nacht niet volkomen
duister, want de hemel was helder, en de maan was bijna vol, en goot
haar zilverachtig schijnsel uit over de weide, die zich voor het huis
uitstrekte.
Zooals men had kunnen voorzien, was Henderson de eerste, die het
werkeloos wachten te lang duurde.
Hij had reeds eenige malen iets onverstaanbaars tusschen de tanden
gebromd, waarop Raffles in het geheel geen acht had geslagen, en nu
scheen hij zich niet langer te kunnen bedwingen.
„Neem mij niet kwalijk, Mylord—maar dat wachten en niets doen maakt mij
tureluurs,” zeide hij op gedempten toon.
„Er valt toch werkelijk niets aan te doen, James!” zeide Raffles met
een flauwen glimlach.
„Neem mij niet kwalijk, Mylord—ik geloof dat er integendeel heel veel
te doen valt!”
„Wat zou jij mij dan wel aanraden?”
„Wel, een aanval te doen op die satansche wilden, hen onverhoeds op het
lijf te vallen, ons van de machine meester te maken, en dan naar een
punt van de kust vliegen, waarheen wij eerst de vrouwen zullen hebben
gebracht!”
Maar Raffles schudde afkeurend het hoofd en zeide:
„Het is een voorstel van een dapper—en van een onverstandig man,
Henderson! Ten eerste zegt niets ons, dat er nog niet veel meer wilden
op het eiland zijn, die ons zouden kunnen overvallen, terwijl wij de
vrouwen wegbrengen. Ten tweede is hun aantal, zelfs al zijn er niet
meer, tienmaal te groot! Ja, als er slechts dertig waren, dan konden
wij het beproeven, al zou het gevaar zeer groot blijven, maar nu? Wij
zouden er misschien in slagen veertig of vijftig van hen neer te
leggen—en de rest zou ons afmaken, want zij zouden ons van alle kanten
op het lijf vallen—en ik wil je zeggen, dat zij hun werpspies tot op
een afstand van vijftig meter met doodelijke juistheid weten te
werpen!”
Henderson antwoordde niet, want in zijn hart begreep hij, dat Raffles
maar al te zeer gelijk had, en dat het zelfmoord zou zijn, onder deze
omstandigheden een overval te wagen—men zou er niets bij winnen, en
integendeel alles kunnen verliezen!
„Als wij de schurken tenminste maar op de een of andere wijze wisten te
verjagen!” bromde de reus.
„Dat zou zeker niet zoo gemakkelijk gaan, Henderson,—tenzij een van hun
schrikwekkende Goden eensklaps onder hen verscheen, om hen te
bedreigen!”
„Die menschen zijn zeker zeer bijgeloovig, Mylord?” vroeg Henderson
nadenkend.
„Dat zijn zij inderdaad, James—zij verrichten slechts weinig wat zij
niet in verband brengen met den invloed van de een of andere
bovenaardsche macht. De bliksem, het weerlicht, de regen, een
maansverduistering—het zijn allen manifestaties van een van hun Goden!”
„Hoe zien die er uit, Mylord, als ik vragen mag?”
„Afschrikwekkend genoeg, Henderson! Verdraaide ledematen, afschuwelijke
gelaatstrekken, slachttanden als van een tijger, en boosaardig
dreigende oogen. Hun afgodsbeelden zijn meestal uit hout, maar ook wel
uit jaspis vervaardigd en in het eerste geval op bonte wijze
beschilderd, en met menschenhaar versierd, afkomstig van de schedels
hunner verslagen vijanden.”
„Wat een zoodje!” liet Henderson zich minachtend hooren, die den
toestand geheel vergat waarin zij verkeerden, en op deze wijze
verachting uitte voor de menscheneters, die hen hier tegen zijn zin
gevangen hielden.
Raffles haalde glimlachend de schouders op en zeide slechts:
„Vermoedelijk denken zij op dezelfde manier over ons, Henderson, bedenk
dat!”
De beide mannen zwegen.
Langzaam kropen de uren voorbij.
En toen was het of heel in de verte een zwak rommelend onweer opstak.
Maar Raffles bedroog zich niet in den aard van het geluid—het was de
geheimzinnige, diepe klank van de oorlogstrom der Zuid
zee-eilanders—een lang stuk uitgehold bamboe, aan weerszijden bespannen
met een stuk haaienhuid, en die met de palm van de hand beslagen wordt.
Het was een dof, dreigend geluid, dat eenigszins geleek op dat van een
verre branding, maar het nam met kracht toe en af, zwol aan en
verzwakte.