sed li diris nenion, ĉar tuj antaŭ li, post la tablo, parto de la
tapetpapere-kovrita muro ŝoviĝis flanken, kaj en la kadro de la
pordo, ĝis nun kaŝita al liaj okuloj, ekaperis viro. Li estis unu
el tiaj homoj, kiuj ĉe la unua rigardo naskas malfidon. Li estis
larĝŝultra, sed de meza kresko; lia senbarba vizaĝo surhavis
ĉiujn postsignojn de supermezura uzado de alkoholaĵo, kaj liaj
mallongaj haroj staris brosforme sur lia kapo. Kun premitaj lipoj kaj
sulkigita frunto li staris tie kaj rigardis la antaŭ si sidantojn
kun kolero. Farante unu paŝon antaŭen, li ŝovfermis post si la
strangan pordon. La virino videble ektimiĝis ĉar vidante la viron,
ŝi eligis ekkrion kaj salte leviĝis. La homo rigardis ŝin kaj
diris kolere:
-- Iru for!!
Ŝi tuj malaperis tra la pordo, per kiu ŝi estis enirinta kaj fermis
ĝin. La larĝŝultrulo faris duan paŝon, ekhaltis antaŭ la tablo
staranta en la mezo de la ĉambro, kaj demandis Johanon:
-- Kiu vi estas?
Johano respondis per la sama demando:
-- Kiu vi estas?
-- Vi ne havas la rajton demandi tion.
-- Kaj vi?... Ĉu vi havas tiun rajton?
-- Mi havas, ĉar mi estas la edzo de la virino, ĉe kiu mi vin
trovis sur tiu kanapo.
-- Vi tamen scias, ke mi venis por lui ĉambron.
-- Mi scias nenion pri io tia.
-- Vi tamen luigas apartamentojn.
Johano, kiel vera filozofo, restis kvieta, kvankam la situacio, en
kiu li sin trovis, estis al li malagrabla kaj neordinara. La homo ne
tuj respondis, sed eksidante ĉe la tablo, tuj kontraŭ Johano, li
atendis momenton; tiam li diris:
-- Ĉu vi jam antaŭe luis tiun ĉi ĉambron?
-- Kial tiu demando?... Vi bone scias ke ne. Mi rediras, ke mi venis
por lui ĉambrojn; jen mia tuta motivo.
-- Se vi intencas lui ĝin, tiam vi povus vin turni al mi kaj ne al
mia edzino.
-- Ŝi alparolis min sur la strato kaj proponis al mi ĉi tiun
ĉambron.
La viro ridis insulte kaj diris:
-- Kompreneble, ŝi proponis tion, kaj vi akceptis... Nu tio estu;
pagu al mi la luprezon kaj ĉio estas finita.
-- Ĉu pagi!?
-- Nature, pagi; la luprezo estas dudek guldenoj po-monate kaj oni
luigas por almenaŭ unu monato, pagigante antaŭe. Se vi pagas al mi
tiun sumon, mi estos kontenta, forgesos pri via konduto kaj vi povos
forlasi mian domon.
-- Kaj se mi ne pagas?
-- Ho, vi pagos!
-- Ĉu vi estas certa pri tio?... Supozu, ke mi ne havas ĉe mi tiun
monsumon.
La homo ekridis pikmoke kaj diris:
-- Sinjoro kiel vi, kiu loĝas en vilao...
-- Kiu diris al vi, ke mi loĝas en vilao?
-- Vi mem diris tion al mia edzino.
-- Ah! vi aŭskultis post tiu pordo; vi kaj tiu virino sekve agas en
interkonsento!
-- Tio koncernas nur min.
-- Via kolero kontraŭ ŝi do estis komedio!
-- Kio ajn ĝi estu, mi ne ludas komedion kun vi. Pagu la luprezon
kaj foriru.
Johano sidis sur pingloj. Li povus pagi la postulitan sumon, sed lia
karaktero kontraŭstaris. Li rimarkis tamen, ke li estis kaptita en
reto kaj pripensis rimedon senigi sin de la fripono sidanta antaŭ
li, kaj por lin puni samtempe. Kiel vera filozofo li retenis sian
indignon kaj kuiris kiel eble plej bone siajn filozofiajn pizojn,
kiuj tamen nun estis tre malmolaj. Fine li diris:
-- Kaj se mi rifuzas pagi?
-- Vi pagos por eviti skandalon.
-- Kiun skandalon? Mi ne komprenas vin.
-- Mi esprimos min klare kaj malkaŝe. Se vi ne pagas, tiam via
edzino ricevos post du aŭ tri tagoj belan fotografaĵon, sur kiu
vi kaj mia edzino sidas kune sur kanapo. Sen dubo ne plaĉos al via
edzino, vidi vin en societo de negliĝe vestita virino.
-- Mi nun komprenas vin --, diris Johano ŝajne kvieta, -- vi volas
eldevigi de mi skandalminace dudek guldenojn.
-- Mi povus postuli cent guldenojn.
-- Vi ŝercas.
-- Por pruvi, ke mi estas sincera, mi montros al vi amikon, kiu
devigos vin pagi sen hezito. -- Dirinte tion, li prenis revolveron el
tirkesto de la tablo.
Johano ekbolis pro indigno kaj kolero, sed ŝajne restis kvieta.
-- Nu --, li diris, -- nur por eviti la skandalon, kiun vi aludis, mi
kontentigos vin --, kaj li ekstaris.
La homo same ekstaris.
Johano enpoŝigis la maldekstran manon, kvazaŭ por eltiri monujon;
samtempe li ekkaptis la seĝon, starantan apud la tablo, kaj antaŭ
ol lia kontraŭulo tion suspektis, li svingis ĝin supren kaj per
la rapideco de fulmo frapis per ĝia ligna sidplato la kapon de
la fripono kun tia forteco, ke la sidplato rompiĝis en pecetojn.
Laŭtega krakado aŭdiĝis, la seĝo malsupreniĝis laŭ la kapo
kaj ŝultroj de la trafito, kaj jen li staris kaptita inter la kvar
piedoj de la meblo. Liaj manoj sidis kiel ligitaj ĉe la korpo kaj
la pintaj splitoj de la rompiĝinta sidplato ĉiuloke minacadis lin
tiamaniere, ke ĉiu klopodo sin senigi de la meblo estis absolute
neebla. Li lasis fali la revolveron kaj dum momento ŝanceliĝis sur
la piedoj, sed restis staranta. Surprizita pro tia neatendita, rapida
atako de nia filozofo, li rigardis lin kvazaŭ sonĝanto, tuj poste
kelkaj strioj da sango kuris trans lia vizaĝo.
Johano piede forpuŝis la revolveron, rigardis la kaptiton kun
pikmoko kaj diris kviete:
-- Jen la maniero, per kiu mi pagas --. Tiam li kaptis la revolveron,
malfermis la pordon, tra kiu la bela nimfo estis malaperinta, ŝlosis
ĝin per la ŝlosilo, kiu sidis ankoraŭ en la ŝlosiltruo, kaj
malfermante la koridoron, li ĵetis lastan rigardon sur la kaptiton
kaj diris:
-- Mia konto kun vi estas reguligita, sed ne tiu, kiun la polico
estas ankoraŭ reguligonta. Mi revenos tuj por aranĝigi la ceteron.
Tiam li trairis la koridoron, malsupreniris la ŝtuparon kaj volis
iri sur la straton, sed la pordo estis ŝlosita kaj la ŝlosilo
malestis. La nimfo estis eltirinta kaj kunportinta ĝin.
Johano per kelkaj bategoj de sia peza ŝuo rompis la panelojn,
kaj rampinte tra la truo, kiun li faris tiamaniere, li staris sur
la strato. La stranga maniero tamen, en kiu li forlasis la domon,
altiris la atenton de la preterpasantoj, kaj en kelkaj sekundoj
amaso da homoj kolektiĝis ĉirkaŭ li. Inter ili estis knabo kun
bicikleto. Johano sin turnis al li kaj petis, ĉu li volas venigi tuj
policanojn pro mortiga afero. La knabo rapide forveturis kaj baldaŭ
alvenis polica inspektoro kun du policanoj. Ili iris kun Johano tra
la truita pordo kaj suprenrapidis al la malluma ĉambro.
La loĝanto estis sveninta kaj sidis inter la kvar seĝopiedoj sur la
planko; lia sangkovrita kapo estis klinita sur la bruston. Li estis
morte pala kaj jam ne montris signon de vivo.
Kun peno la policanoj forigis la seĝon. La inspektoro alportigis
akvon, la sango estis forlavata kaj post kelka tempo la vundito
rekonsciiĝis, sed la vundo sur lia kapo estis tiel grava, ke li ne
estis kapabla paroli.
Ekzamenante la forŝoveblan pordon de la flanka ĉambro, oni rimarkis
en ĝi du truojn.
La inspektoro eniris la ĉambron, sed ĝi estis tiel malluma, ke
komence li vidis nenion en ĝi. Li bruligis alumeton kaj ekvidis
ĉe la muro tuj apud la pordo malgrandan tablon, sur kiu staris
fotografilo.
-- Ĉu li vere fotografis min? -- demandis Johano, kiu estis
rakontinta detale la tutan okazintaĵon.
-- Sendube --, respondis la inspektoro, -- sed mi kunportos la
fotografilon por esplori, ĉu mia supozo veriĝos; ne dubu pri
tio, ni konas ĉi tiun domon kaj la loĝantojn, ili estas danĝeraj
krimuloj, sed ĝis nun ni ne sukcesis kapti ilin ĉe la freŝa faro.
Dank' al via flegma agado, ni fine senigos la urbon de paro el la
plej danĝeraj skandalminacantoj, kiuj vivas kaj „laboras“ tie ĉi.
-- Ĉu ili estas geedzoj?
-- Ne, ilin kunligas nur ilia „laboro“.
Johano transdonis la revolveron, kaj ĉar lia afero estis finita por
tiu ĉi momento, li foriris, lasante solaj la policanojn, kiuj poste
per homportilo forportis la vunditon al la malsanulejo.
Kiam nia filozofo por la tria fojo trarampis la pordon, li vidis, ke
la amaso de scivolemuloj fariĝis tiel granda, ke li nur kun peno
povis al si liberigi vojon tra ĝi. Inter la homoj staris ankoraŭ
tiu sama knabo kun la bicikleto.
-- Mi vin dankas, mia amiketo, vi faris al mi grandan servon, sed mi
bezonas refoje vian helpon. Montru al mi domon, kie oni luigas aŭ
vendas teatrajn objektojn.
-- Mi ne konas tian domon, sinjoro.
-- Sed mi! -- diris aliulo. -- Tia domo troviĝas en la
Amsterdama-Veerkade; la numeron de la domo mi ne scias, sed antaŭ la
fenestro pendas kavaliraj vestoj kaj armaĵoj. La strato estas tute
proksima --, kaj li fingre montris la direkton.
Johano salutis kaj iris for.
Kvara Ĉapitro.
Sinjoro Van Elshout, kiel li sin levas, sin lavas kaj matenmanĝas
-- Sinjoro Van Elshout deziras konatiĝi kun la „novulo“ -- La
ĉiutaga okupado de Sinjoro Van Elshout -- La nova Don Kiĥoto kaj
lia servisto -- Sinjorino Bus sciigas al Johano la deziron de Sinjoro
Van Elshout -- Reciproka konatiĝo -- Du kvarpieduloj aperas sur la
scenejo -- La promenantaj reklamiloj kaj pri ilia sukceso.
En la pensiono de Bus, sur la dua etaĝo estis la apartamentoj de
Sinjoro Van Elshout[17]. Ĉi tiu sinjoro estis skribisto ĉe la
financa ministrejo, sed sur la nomkarteto, kiun li ĉiam montris,
kiam la okazo sin prezentis, staris, ke li estas: „Ŝtata Oficisto
ĉe la Financa Ministrejo“. Tiu titolo estas tre multe signifa, tiel
ke ricevintoj de tiu nomkarteto neeble povis ekscii, ĉu Van Elshout
estas altranga, aŭ malaltranga oficisto, aŭ ĉu li estas tute
senranga, ĉar ordinaraj skribistoj ĉe la ministrejoj, same kiel
la referatistoj, komizoj, adjunkt-komizoj kaj cetere, povas uzi la
titolon, kiun surhavas la nomkarteto de Van Elshout.
Van Elshout estis dudek-kvinjara pedanta dando, havanta apenaŭ
sufiĉan salajron por loĝi en „meble provizitaj ĉambroj“, ĉar
ĉiumonate li ricevis nur okdek guldenojn, kaj tiu sumo estas tre
malalta por persono, kiu deziras esti konsiderata kiel eminentulo.
Ĉar li vivis en malpaco kun siaj gepatroj, loĝantaj same kiel li
en Hago, li forlasis la gepatran hejmon, kie li laŭ sia opinio ne
povus dece vivi kaj akcepti amikojn pro la maleminenta kvartalo, kie
loĝis la patro, kiu estis bakist-servisto ĉe la granda Haga koopera
societo „Volharding“[18].
Van Elshout, la filo, sekve luis apartamentojn en pli bela kvartalo
de la urbo kaj eĉ en la pensiono de Bus. Liaj „apartamentoj“
konsistis el dormejeto kaj ĉambro elvidantaj sur la postan parton de
najbara domo kaj sur malgrandan ĝardenon, en kiu kreskis kaj floris
preskaŭ nenio.
Estas la sepa horo de la sekvanta tago, en kiu Johano tiel strange
reguligis sian konton ĉe la bela nimfo, kaj sinjoro Van Elshout
vekiĝas.
Li ĉiam vekiĝas la saman horon, ĉar lia vivado estas tre orda kaj
tre regula.
Zorge li flanken ŝovas la litkovrilon tre kviete, kaj malrapide li
eksidas, kaj karesinte dum unu minuto siajn blondajn lipharojn per la
dikaj kaj montraj fingroj, li sin levas.
Ŝajnas, kvazaŭ li timus, ke la planko estus brulige varmega, kun
tiom da singardo li ĝin tuŝas per la piedoj. Singarde li aliras al
la tablo, sur kiu staras la lavakvo, kaj tuŝante la kruĉon, kvazaŭ
ankaŭ tiu estus brulige varmega, li enverŝas malrapide akvon en la
lavovazon kaj sin eklavas. Tio daŭras longe, ĉar kvankam li neniam
estas malpura aŭ malpureta, li ĉiumatene lavas al si la bruston, la
kolon, la vizaĝon, la harojn, la brakojn kaj la manojn, kvazaŭ tiuj
membroj de lia kara korpo apartenus al kamentuba purigisto.
Post la lavado li kviete prenas la kombilon, kvazaŭ ĝi estus
brulige varmega, kaj kombas al si la blondajn harojn. Tiam li
purigas al si la dentojn kaj la longajn ungojn per ŝajne brulige
varmegaj dentobroso kaj tranĉileto, kaj rigardinte kun kontenteco
sian purigitan personon en la spegulo, li almetas sinsekve
ŝtrumpojn el blua silko, pantalonon kaj cetere, ĝis kiam li estas
preskaŭ tute vestita. Mi diras „preskaŭ“ tute vestita, ĉar
sinjoro Van Elshout, kiam li estas forlasonta la „apartamentojn“,
kutimas almeti siajn flavajn gamaŝojn, kaj ĉar li devas ankoraŭ
matenmanĝi, li ankoraŭ ne surhavas la gamaŝojn, nek la gantojn.
Ankoraŭ tri- aŭ kvarfoje rigardinte sin en la spegulo por ekzameni,
ĉu la tolaĵo sidas bone kaj ĉu la kravato pendas precize trans la
mezo de la surĉemizo, kaj ankoraŭ tri- aŭ kvarfoje montrinte al si
la blankajn, ĵus purigitajn dentojn, li suprenŝovas la lipharojn
kaj aliras al sia „ĉambro“, kie la matenmanĝo lin atendas.
Van Elshout ne bezonas mantuŝi la seĝon ĉe la tablo per timantaj
fingroj, ĉar la seĝo staras jam tie antaŭ la tablo; li povas tuj
eksidi, kaj li eksidas por matenmanĝi.
Per la dikaj kaj montraj fingroj li malvolvas la blankan buŝtukon,
skuadas ĝin kelkajn fojojn ĉe sia flanko kvazaŭ por forŝuti
polveretojn, kaj kviete-singarde li ŝovas unu el la anguloj de
la tuko tra la plej supra butontruo de la blanka veŝto; tiam
disvolvante ĝin sur la brusto kaj sur la genuoj, li sin preparas
enverŝi tason da teo el la tekruĉo. Ĉar la kurbtenilo de la
tekruĉo ĉiam estas varmega pro tio, ke la kruĉo staras sub
varmigilo, Van Elshout elpoŝigas la naztukon, kaj volvinte la manon
en ĝin, li spite de tiu protektilo tre singarde kaptas la kruĉon
kaj elverŝas por si la vaporantan teon; sed ĉar ĝi estas tro
varmega por esti tuj trinkata, li kviete atendas momenton, ripozante
per la dorso kontraŭ la seĝapogilo, kaj kun kontenteco li rigardas
antaŭ sin, direktante la hele bluajn okulojn (antaŭ kiuj sidas
eleganta orita nazumo kun tre maldika ĉeneto) sur la muron antaŭ
si, ĉar tie pendas deko da fotografaĵoj. Du el ili prezentas belan
knabinon kaj la aliaj prezentas ĉiuj sinjoron Van Elshout mem en
diferencaj sintenadoj.
Estas nun la oka horo, kaj li ektrinkas kaj ekmanĝas.
Per la dika kaj la montra fingroj de la dekstra mano li kviete
enbuŝigas la zorge tranĉitajn pecetojn de la buterpanoj, kaj
puriginte almenaŭ dekfoje la lipojn per buŝtuko, li fine estas
matenmanĝinta. Tiam li ekstaras, rigardas sin en la spegulo, admiras
siajn blankajn dentojn, almetas la gamaŝojn kaj sonorigas per eta,
sur la tablo staranta sonorilo; post tio li kunvolvas la buŝtukon,
kviete ŝovas la blankajn manumojn trans la blankajn manojn en
la manikojn de la jako, tiel ke ili ĉiuloke precize elstaras
centimetron el ili ĉirkaŭ la pulsoj. Interfingrigante la manojn sur
la brusto, li nun gravmiene rigardas la tri orajn, sur la fingroj
brilantajn ringojn, kaj pintigante la lipojn kvazaŭ por fajfi, li
atendas la alvenon de sinjorino Bus.
Ŝi baldaŭ frapas sur la pordo.
La pintigita buŝo ŝanĝiĝas, la maldikaj lipoj dispartiĝas kaj
ellasas mallaŭtan „Jes“, elparolitan laŭ demanda maniero.
Sinjorino Bus estas enironta, sed restas staranta sur la sojlo.
-- Bonan matenon, sinjoro Van Elshout... Ĉu vi sonorigis?
-- Jes, sinjorino ... hm!... Bonan matenon... Jes, mi sonorigis...
Mi petas: eniru, sinjorino, kaj venu pli proksimen; mi havas ion por
demandi vin...; por informiĝi..., hm!
Ŝi obeas kaj ekstarante antaŭ la sinjoro, ŝi atendas la demandon.
-- Sinjorino Bus..., hm!
Van Elshout multfoje tusetas, kiam li parolas, sed ĉiufoje ĉe tiuj
tusetoj li dece kovras al si la buŝon per la dekstra mano. Post la
mallaŭta „hm“, li diras plue:
-- Jen pri kio mi deziras informiĝi... En via pensiono estas, kiom
mi scias, longa sinjoro ..., hm!..., mi ne scias lian nomon; mi tre
dezirus konatiĝi kun li. Antaŭe tamen ... hm!... antaŭe mi volas
informiĝi pri tio, kio li _fakte_ estas.
-- Vi intencas, mi kredas, informiĝi pri sinjoro Johano Dusburg.
-- Hm!... Ĉu lia nomo estas Johano Dusburg?
-- En mia pensiono estas nuntempe nur unu longa sinjoro, tiu estas
Dusburg.
-- Hm!... Kio _fakte_ li estas?
-- Li diris al mi, ke li estas aktoro.
-- Aktoro!?... Ĉu teatra aktoro?
Van Elshout ekpensas tuj pri invitaj biletoj, kiujn aktoro rajtas
disdoni al amikoj, sed pri tio sinjoro Van Elshout ne parolas al
sinjorino Bus.
-- Jes, ĉar li rakontis al mi, ke li ludis en „Vilhelmo Tell“.
-- Povas esti ... hm!... Tamen „Vilhelmo Tell“ estas opero; mi
neniam ekaŭdis kaj legis pri la teatraĵo „Vilhelmo Tell“.
Van Elshout pravas: Li neniam ekaŭdis kaj legis pri tiu teatraĵo,
ĉar li tute ne okupas sin pri kiu ajn literaturo, kaj la dramo,
portanta tiun nomon, neniam estis ludita en la Haga teatro.
-- Li tamen kunludis en ĝi; li tion certigis al mi.
-- Hm!... Li estas afabla homo kaj bonmaniera sinjoro, ĉu ne vere?
-- Kompreneble, tre afabla kaj tre bonmaniera.
-- Sufiĉe, sinjorino ...; mi petas: prezentu al li mian nomkarteton
kaj bonvolu informiĝi, ĉu konvenos al li, ke mi vizitos lin hodiaŭ
en la posttagmezo, post kiam mi estos reveninta de la ministrejo ...
hm!... je la kvina horo kaj duono.
Sinjorino Bus akceptas la elegantan nomkarteton, promesas plenumi la
deziron de sinjoro Van Elshout kaj foriras.
Sinjoro Van Elshout malrapide ekstaras, rigardas sin dum kvin minutoj
en la spegulo, montras refoje al si la brilantajn dentojn, ĵetas
rigardon sur siajn fotografaĵojn kaj eliras la ĉambron. En la
koridoro li prenas tuŝotime sian ĉapelon, kvazaŭ ankaŭ tiu estus
brulige varmega kaj ĝin metas sur la glatajn blondajn harojn;
tiam li pendigas sian nigran bastonon sur la dekstran brakon kaj
malsupreniras la ŝtuparon por aliri al la ministrejo. Li marŝetas
per rapidaj dancetantaj paŝetoj, kaj ĉar li amas rigardi kaj admiri
sin mem, li enrigardas en ĉiujn fenestrojn, ekhaltas antaŭ ĉiuj
butikoj por ekzameni en la grandaj spegulvitroj, ĉu liaj vestoj kaj
kravato sidas bone, kaj ĉu liaj lipharoj estas ŝovitaj sufiĉe
supren. Post duona horo da marŝetado, dum kiu li renkontas multajn
gekonatojn, kiujn li ĉiujn grave salutas, li atingas la oficejon en
la ministrejo, kie li ĉiutage pasigas sep sinsekvantajn horojn. En
tiuj horoj li transskribas leterojn aŭ plenigas statistikajn listojn
per miloj da ciferoj sumigotaj kaj aranĝotaj laŭ difinitaj reguloj
de la statistiko.
Tiun enuigan laboron, kiu postulas nenian sciencon aŭ klerecon, li
faras, sidante rekte sur sia seĝo, ĉar se li sin klinus, tiam la
kravato nepre devus ŝoviĝi flanken, aŭ la surĉemizo ĉifiĝus,
kaj li tre malamas ĉifitan tolaĵon. Neniam li ĵetas unu kruron
trans la alian, ĉar per tio la pantalono ĉifiĝus kaj laŭ opinio
de sinjoro Van Elshout nenio estas pli malbela ol pantalono kun
ĉifoj kaj sen belaj akraj faldoj en la tuboj.
Ni lasos la kopiiston en sia oficejo kaj returnos nin al la ĉambro
de la persono, kies konatiĝon li tiel kore deziregas.
Ĉi tiu sidas sur la kanapo. Li estas vestita per plena kavalira
armaĵo kun escepto de vizierhava kasko kuŝanta antaŭ liaj piedoj,
kiujn li rekte etendas antaŭ sin. Sur la genuoj li tenas kvadratan
pecon da dika kartono, sur kiu estas gluita blanka papero.
Johano skribas sur tiu papero per nigra inko. Li jam skribis la
vorton DUELINVITO per grandaj literoj kaj enkadrigis tiun vorton
en rektaj dikaj linioj, desegnitaj kun helpo de liniilo. La tiel
per ĉefaj literoj skribita vorto estas tiel granda, ke oni povas
legi ĝin de granda distanco.
Ivan, staranta flanke de sia amiko, rigardas kun miro, tute ne
sciante, kion signifas tiuj desegnaĵoj.
Johano daŭrigas skribi per malpli grandaj literoj la jenan frazon:
Mi, Don Kiĥoto, invitas ĉiujn al duelbatalo, kiuj kuraĝas
certigi, „ke la granda ekspozicio en Scheveningen estas malpli grava
ol iu ajn ekspozicio jam okazinta!“
-- Al kio utilos tio? -- fine demandas la kuiristo.
-- Por pendigi sur la pinto de tiu lanco.
Johano montras longan lancon starantan en angulo de la ĉambro.
-- Kaj kio estas tio? -- demandas plue Ivan, direktante la okulojn al
la tablo, sur kiu staras stranga por li objekto.
-- Artefarita ventrego.
-- Ankaŭ por pendigi sur la lancopinto?
Johano ridas kaj respondas:
-- Ne, mia kara amiko; tiu ventrego estas por Sanĉo Panza.
-- Por Sanĉo Panza?... Mi ne konas Sanĉo Panzan. Kiu li estas?
-- Vi estas Sanĉo Panza. Mi ja diris, ke ni kiel reklamiloj bezonas
tiujn objektojn.
-- Sed kion _mi_ do devas fari kun tiu ventrego?
-- Almeti sur vin, ĉirkaŭ via korpo.
-- Ĉirkaŭ...!?
-- Jes, mia kara, ĉirkaŭ via korpo. Vi ja ludos la rolon de Sanĉo,
kaj ĉar vi ne havas dikan ventron, vi portos la jenan, kaj vi
spertos, kia mirinda Sanĉo vi estos.
Dirinte tion, li ĵus finskribas la lastan vorton de la duelinvito,
starigas la kartonon sur la kanapo kaj ekstaras por admiri ĝin de
malproksime; tiam li diras al Ivan:
-- Ĉu tio estas sufiĉe legebla?
Ivan rigardas la invitaĵon konfuzite kaj respondas:
-- Tiajn literojn mi neniam lernis; mi povas legi nur rusajn.
-- Vi pravas; la rusoj havas apartan alfabeton. Nu, mi povas legi
ĝin, sekve: la promenantoj sur la strato ankaŭ povos tion.
-- Vi do promenos kun tiu papero sur la stratoj por montri al la
preterirantoj?
-- Kiel malsaĝa vi estas; ni ja fariĝos promenantaj ... aŭ pli
ĝuste dirite: rajdantaj reklamiloj.
-- Ni do rajdos?
-- Jes; mi sur ĉevalaĉo kaj vi sur dika grasa longorela grizulo.
-- Grizulo!?
-- Jes, sur azeno.
Ivan konsternite rigardas sian amikon, dum li denove demandas:
-- Ĉu mi devas rajdi sur azeno? ... kaj en tiu ventrego?
-- Jes; ni foje ekzamenos, ĉu ĝi bone sidas --, kaj kaptante la
ventregon, kiu sur la scenejo multfoje servis al Falstaf, li diras
plue:
-- Ĉirkaŭmetu ĝin; mi helpos.
Ivan, fine komprenante, ke Johano ne ŝercis, obeas.
-- Ĝi sidas perfekte, mia rusa amiko. Se Falstaf povus vidi vin en
ĉi tiu momento, tiam li krevus pro ĵaluzo...; ĝi sidas des pli
perfekte, ĉar vi estas malgranda... Ni havos sukceson, mi certigas
tion al vi; ni havos sukceson kaj perlaboros tiom da mono, ke post
unu monato ni povos vojaĝi kune al Patersburgo por surprizi nian
amikon.
Ivan tamen ne partoprenas la entuziasmon de sia longa kunulo; li
aspektas tiel melankolia, ke Johano lin kompatas.
-- Kio estas? -- li demandas. -- Tiu ventrego espereble ne ĝenas
vin?
-- Ĝi ne ĝenas; sed mi ja ne povos montri min tiel al la homoj --.
Li eksidas kun peno sur la kanapo kaj grimace ridetas por ne ekplori.
-- Nu, do, kamarado, kuraĝon! ... Kuiru viajn pizojn ...! vi ja nur
rajdos... Ĉio fariĝos bona; pripensu, ke ni faros tion pro la bono
de Jafet.
-- Ho jes ... pro Jafet...; sed mi ne povas rajdi, mi neniam rajdis.
-- Vi povos; ĉiu povas rajdi sur azeno, vi ankoraŭ pli bone ol
multaj aliaj, ĉar dank' al via dika ventro kaj viaj longaj kruroj vi
sidos sur via grizulo kvazaŭ alnajlita.
Mallaŭta frapo sur la pordo interrompas la interparoladon.
Ivan rigardas ĉirkaŭe por ekzameni, ĉu ie estas loko por sin
kaŝi, sed eĉ se tiu loko ekzistus, li ne havus la tempon por
forkuri kaj por sin kaŝi antaŭ la okuloj de la frapinto, ĉar
la pordo malfermiĝas kaj sinjorino Bus staras sur la sojlo de la
ĉambra pordo. Ŝi restas staranta, rigardante la du tiel strange
vestitajn virojn.
Johano ridas kaj demandas:
-- Nu, sinjorino, kion vi opinias pri niaj kostumoj?... Ĉu ni ne
aspektas kiel veraj Don Kiĥoto kaj Sanĉo Panza?
-- Ĉu vi refariĝis aktoro, sinjoro? -- fine ŝi demandas.
-- Ne; ni fariĝis rajdantaj reklamiloj --, lakone respondas la
filozofo. Mi ja parolis al vi pri tio.
-- He! ... vi rajdos en tiuj kostumoj?
-- Jes; mi sur ĉevalaĉo kaj li sur azeno.
Ivan honte kaj konfuzite ruĝiĝas kaj sinjorino Bus, ne povante jam
ne ridi, ekridegas tiel laŭte, ke ŝi same ruĝiĝas.
-- Pardonu al mi, sinjoroj --, ŝi fine diras, ... pardonu al mi, ke
mi tiel ridas, sed mi ne povis reteni min. Vi efektive aspektas kiel
veraj arlekenoj. Se vi montros vin en tiuj kostumoj, tiam vin sekvos
ĉiuj buboj de la urbo.
-- Nu! -- diras Johano al Ivan --, ĉu mi ne certigis, ke neniam pli
belaj reklamiloj promenis aŭ rajdis tra la stratoj de Hago?... Mi
rediras: La sukceso estos giganta.
-- Sinjoro --, diras sinjorino Bus, -- mi devas enmanigi al vi ĉi
tiun nomkarteton. Ĝi estas de sinjoro Van Elshout, unu el miaj
pensionuloj. Li tre deziras konatiĝi kun vi kaj petigas, ĉu vi
povos akcepti lin je la kvina kaj duono.
Johano akceptas la karteton, ĵetas sur ĝin rapidan ekrigardon, ĝin
metas sur la tablon kaj diras:
-- Kial li volas konatiĝi kun mi?
-- Mi ne scias.
-- Nu, li venu.
-- Ĉu vi povas akcepti lin tuj ... en tiuj kostumoj?
-- Li atendas?
-- Jes, en sia ĉambro; li ĵus rehejmiĝis kaj atendas vian
respondon.
-- Li estos bonvena, sinjorino.
La sinjorino eliras kaj minuton poste modesta frapo anoncas, ke Van
Elshout staras en la koridoro ĉe la pordo.
-- Eniru! -- vokas Johano.
Malrapide malfermiĝas la pordo, kaj eniras riverencante sinjoro
Van Elshout. Liaj vestoj kaj tolaĵo estas kiel ĉiam sen ĉifoj.
Li ekhaltas kaj preskaŭ lasas fali la dekstran nigran ganton,
kiun tenas lia maldekstra gantkovrita mano, ĉar la renkonto de la
strangaj sampensionuloj tre lin surprizas.
-- Pardonu! -- li diras balbute... Pardonu!... hm!..., ĉu mi havas
la honoron renkonti sinjoron Dusburg?
Johano ekstaras.
-- Jes, mia nomo estas Dusburg, kaj tiu de mia amiko (li montras lin
per mangesto) estas Ivan Ivanoviĉ.
Ivan kapsalutas, sed restas sidanta, ĉar la dika ventro malhelpas al
li tuj ekstari.
-- Tre agrable, sinjoroj ... hm!
-- Eksidu sinjoro --, diras Johano, montrante seĝon tuj apud la
tablo. Van Elshout eksidas tre ĝenate, dirante:
-- Mi do ne venas malĝustatempe? ... hm!
-- Ho ne; neniu venas ĉi tie malĝustatempe, kaj ĉiu, kiu deziras
fari mian konon, estas bonvena.