indikis al la aŭskultanta pensionestro, ke longaj piedoj supreniris,
ĉar kvankam la ŝtuparo konsistis el tridek ŝtupoj, la novevenanto
atingis la supron en ses sekundoj. Liaj piedoj sekve tuŝis nur ĉiun
kvinan ŝtupon. Post tiuj ses sekundoj la samaj longaj piedoj haltis
momenteton kaj refoje supreniris, tiel ke ili post aliaj ses sekundoj
atingis la duan etaĝon. Pordo super la kuirejo ĵetfermiĝis, kaj
ĉio fariĝis kvieta kaj senbrua kiel antaŭe.
-- Ĉu vi a-a-alport...?
-- Jes, mi alportos al li kafon --. Kaj verŝinte kafon en tason, kie
jam la lakto kaj la sukero troviĝis, sinjorino Bus eliris kun ĝi la
kuirejon kaj supreniris la tridek ŝtupojn al la duaetaĝa ĉambro,
sur kies pordon ŝi frapis. Ne atendante ĝis kiam la loĝanto
permesis al ŝi eniri, ŝi malfermis la pordon kaj eniris lukse
meblitan ĉambron.
Sur kanapo kuŝe ripozis longa, tre longa viro; li estis sinjore
vestita, sed ĉio montris, ke li ne apartenas al la aristokrataro.
Afabla rideto ekludis sur lia nebela, sed agrabla vizaĝo, kiam
sinjorino Bus metis antaŭ lin sur tableton la kafon, kaj li diris:
-- Mi dankas.
-- Ĉu vi laciĝis, sinjoro?
-- Ne.
La longa sinjoro eksidis malrapide, prenis la tason kaj trinketadis
la kafon.
-- Ĉu ĝi estas bona, sinjoro? -- demandis sinjorino Bus, dum ŝi
rigardis la fumantan tason.
-- _Kompreneble_... Kafo ĉiam kaj ĉie estas bona.
-- Ĉiam kaj ĉie!? -- Sinjorino Bus krucis la brakojn sur la brusto
kaj kun miro rigardis la pensionulon.
-- _Kompreneble_, sinjorino.
-- Estas tamen diferenco, mi opinias, inter bona kaj malbona.
-- Tio dependas de cirkonstancoj.
-- Malbona tamen neniam samtempe povas esti bona.
-- Tio dependas de cirkonstancoj, kiel mi ĵus diris. Ju pli mi
soifas, des pli bongusta estos al mi la kafo. Se mi trinkis du tasojn
da bona kafo, tiam la tria jam ne plaĉos al mi, sekve: tiu sama
kafo, kies unua taso estis al mi bongusta, jam ne estos tia, post
kiam mi trinkis du tasojn. Sekvas el tio, ke la kvalito de la kafo
devas dependi de cirkonstancoj.
-- Nu, sinjoro, ne ofendiĝu, sed tio estas stranga opinio.
-- Ĝi ne estas stranga, se oni ĝin konsideras el filozofia
vidpunkto.
Sinjorino Bus, kiu neniam ekaŭdis pri filozofiaj vidpunktoj,
ridetis, kaj ĉar ŝi ne amis disputi pri al ŝi nekonataj temoj, ŝi
ŝanĝis la interparoladon demandante:
-- Ĉu mia edzo refoje rezervos por vi sidlokon por la morgaŭa
teatraĵo?
-- Kion oni ludos?
-- „La du orfojn.“
-- Mi ne amas „La du orfojn,“ tio ja estas fiteatraĵo. Mi amas nur
klasikajn teatraĵojn kiel ekzemple: Vilhelmo Tell, Hamleto kaj tiel
plu.
-- Ĉu vi vidis Vilhelmon Tell kaj Hamleton, sinjoro?
-- Mi eĉ kunludis en tiuj dramoj kiel aktoro.
Sinjorino Bus kunfrapis la manojn, ekkriante:
-- Vi estas aktoro!?
-- Mi estis aktoro.
-- Ho, mi ne sciis tion.
-- Jes, mi estis aktoro, sed ho ve! ... kun tro multe da talento.
La sinjorino rigardis al la iama aktoro kun neesprimebla surprizo;
ŝi ne povis kompreni, ke aktoro povas havi tro multe da talento, kaj
ŝiaj okuloj klare petis klarigon.
La eksaktoro malplenigis la tason, ĝin remetis sur la tableton, kaj
etendiĝante kviete sur la kanapo, li diris:
-- Miaj talentoj estas tiaj, ke la aŭdantaro aplaŭdis nur min, kaj
la aliaj aktoroj pro tio ĉiam fariĝis tiel ĵaluzaj, ke ili rifuzis
ludi plue, se mi restus pli longe sur la scenejo. Tial mi eksiĝis
kaj fariĝis maristo.
-- Ŝipestro?
-- Ne, simpla maristo.
-- Simpla maristo!? -- Refoje ŝi kunfrapis la manojn.
-- Jes, kaj poste promenanta reklamilo.
Sinjorino Bus jam ne kredis al siaj oreloj kaj ŝi demandis:
-- Vi certe ne promenadis tra la stratoj kun reklamilo sur la
ŝultro?
-- Jes.
-- Sed tio ja estas malinda laboro por sinjoro kiel vi!
-- Kial?... Nenia laboro estas malinda por kiu ajn. Ĉiuj homoj
estas ja egalvaloraj, kaj ĉiuj metioj kaj oficoj estas same
ŝatindaj, ĉar la homoj bezonas unuj la aliajn reciproke. Ekzemple:
nia reĝino ne povus eliri, se ŝuisto ne farus antaŭe ŝuojn por
ŝi, kaj se buĉistoj rifuzus buĉi bovojn kaj bovinojn, tiam la
reĝino jam ne povus manĝi bifstekon. Mi elektos alian ekzemplon:
Kio estus generalo sen soldatoj? Kio estus ŝipestro sen maristoj?
Kio estus reĝo aŭ reĝino sen subuloj?... Absolute nenio. Pli multe
valorus soldato sen generalo, maristo sen ŝipestro kaj subulo sen
reĝo.
-- Mi tamen preferus esti reĝo.
-- Kial?
-- Estas pli agrable esti reĝo ol subulo.
-- Tio dependas de cirkonstancoj.
-- Ankaŭ tio?
-- Jes: Karlo la unua estis senkapigata. Ludoviko la deksesa
estis senkapigata. Maria Stuart estis senkapigata same kiel Maria
Antoinette. Eglo, la reĝo de la Moabitoj estis mortigata, Absalon
estis pendigata per la haroj, Nadal estis mortigata de Baza, Ela
estis mortigata, Atalia estis mortigata, Joaĥim, Jeĥonias kaj
Sedecias fariĝis sklavoj; pereis Kresuso, Dariuso, Cezaro, Nero kaj
multaj aliaj tiel nomataj eminentuloj.
-- Spite tion mi prefere estus eminentulo ol simpla metiisto.
-- Mi ja klarigis al vi, ke ĉiuj homoj estas egale eminentaj.
-- Vi trograndigas, sinjoro.
-- Tute ne; ĉiuj fakte estas egalaj. La reĝo ne volas eliri kun
malpuraj botoj; sekvas el tio, ke li devas esti danka, ke purigisto
de botoj ekzistas, kiu bonvolas purigi liajn botojn.
-- La reĝo tamen pagas por tiu laboro!
-- Vi pravas, li pagigas por tio, sed kiel li ekhavos tiun monon, per
kiu li pagigas, se okaze li ne estus riĉa?
-- De la subuloj.
-- Trafe respondite, sed al la subuloj apartenas ankaŭ tiu
botpurigisto; sekve la reĝo devas esti danka ne nur, ĉar tiu
purigisto bonvolas labori por li, sed ankaŭ, ĉar li partoprenas al
la pagado por tiu purigado.
-- Mi neniam antaŭe pensis pri tiaj aferoj.
-- Kompreneble, ĉar vi ne estas filozofo.
Sinjorino Bus ne parolis plu; la argumentoj de la ĉiam afable
ridetanta ĉia-metiisto estis tiaj, ke ŝi prefere ne plu disputadis
kun li. Malrapide ŝi eliris, demandante, ĉu la sinjoro deziras duan
tason aŭ ion alian, kaj li respondis:
-- Mi dankas, sinjorino.
Post kiam ŝi estis ferminta post si la pordon, la filozofo kviete
fermis la okulojn kaj restis kuŝanta sur la kanapo du horojn. Je la
dua horo li rektiĝis, eksidis, tiris paperujeton el la poŝo de sia
frako, elprenis la enhavon kaj dismetis ĝin sur siaj genuoj.
Tiam li kalkulis:
-- Dek, -- dudek, -- tridek, -- kvardek, -- kvindek, -- sesdek...,
tio estas sesdek --. Li kolektis la ses bankpaperetojn, metis ilin
aparte kaj kalkulis plue:
-- Cent, -- ducent; tio estas kune ducent sesdek guldenoj... Estas
nun la deka de la monato; mi pagis antaŭe por unu monato..., mi do
povas resti ankoraŭ du monatojn en Hago... Nu, mi ja vidos, kion
fari poste; ĉio aranĝiĝos per si mem.
Ridetante li enpoŝigis la paperujeton kun la bankpaperoj, ekstaris,
promenadis tien kaj reen en la ĉambro, rigardis la pentraĵojn sur
la muroj, fajfetis gajan arieton, iris al la librobretaro, prenis
libron, refoje sidiĝis, rigardis ilustraĵojn kaj legis kelkajn
paĝojn. Tiam li refoje ekstaris, relokigis la libron sur ĝian
lokon, surmetis ĉapelon kaj eliris la ĉambron, ĉiam ridetante
kaj fajfetante. Per dudek longaj paŝoj li malsupreniris la du
ŝtuparojn, kaj trairinte la vestiblon, li malfermis la pordon
kondukantan sur la straton.
Li estis ekstere kaj ekpromenis. Malrapide, sed per longegaj paŝoj
li laŭiris la Daguerrestraton. Ĉi tiu estas mallonga, tiel ke
li baldaŭ atingis ĝian finon; tiam turnante sin dekstren, li
laŭiris la Regentesselaan ĝis la placo, en kies mezo staras la
monumento konstruita por memoro de la reĝino Emma, vidvino de la
reĝo Vilhelmo la tria. Tiu monumento, ĉirkaŭita de florbedoj
kaj fera kadreto, estas speco de obelisko, antaŭ kiu staras
virino alte tenanta pacobranĉon. Li jam vidis multfoje tiun
monumenton kaj ne ĝin atentante, turnis sin maldekstren kaj eniris
la Vejmarstraton. Post cento da longaj paŝoj li ekhaltis antaŭ
butiko de librovendisto. Post la granda vitro de la elmetejo kuŝis
multaj libroj, kiujn avide rigardis du ĉifone vestitaj knabetoj. La
pli granda, okjara blondulo fingre montris al sia kunulo malfermitan
bildolibron.
-- Rigardu Klaas, tio estas la Botvestita Kato, kaj jen la Blua
Barbo... Bela, ĉu ne?
-- Jes, kaj kio estas tio?
-- Kaleŝo de la reĝo.
-- Kaleŝo?
-- Jes, veturilo, ĝi estas de la reĝo.
-- Kion do faras tiu kato en botoj?
-- Ĉu vi ne scias?... Ĝi krias: „Helpon! ... helpon! ... la
markizo de Karabaso estas dronanta!...“ Sed tio ne estas markizo,
sed nur filo de muelisto.
La pli malgranda knabo rigardis atente, sed li ne klare komprenis,
kion diris lia kamarado. Subite en la vitro kvazaŭ en spegulo super
la bela libro ekaperis la figuro de longa viro.
La knaboj estis forkurontaj, sed la viro, staranta post ili, ridetis
tiel amike, ke ili restis starantaj. Ili tamen sin turnis kaj levis
la kapojn, kiuj atingis nur ĝis la veŝto de la fremdulo.
-- Ĉu vi amas librojn, miaj bubetoj?
-- Jes sinjoro --, respondis la pli aĝa.
-- Ĉu vi povas legi tian bildolibron?
-- Jes, mi povas; mi sidas en la kvara lerneja klaso.
-- Vere? ... kaj via frateto, kie li sidas?
-- Li ne estas mia frateto; li estas mia kamaradeto.
-- Ĉu li povas legi?
-- Iomete; li sidas en la dua.
-- Ĉu vi havas multajn bildolibrojn?
-- Ni havas nenian.
-- Ĉu vi volus havi tiun?
La knabetoj, pensante, ke la ridetanta sinjoro mokas ilin, rigardis
unu la alian, sed ne respondis.
-- Nu?... Ĉu mi aĉetu ĝin por vi?
Refoje la knabetoj silentis, sed la longa sinjoro faris unu paŝegon
flanken, malfermis la pordon de la butiko, dirante:
-- Eniru kun mi.
Ili eniris, refoje rigardante sin reciproke per tiaj okuloj, kiajn
direktus sur nekonatulon plenkreska almozulo, se tiu nekonatulo
neatendite dirus al li: “Jen ricevu! mi donacas al vi bankpapereton
de mil guldenoj!“
Estis klare, ke la knabetoj ankoraŭ neniam ekhavis bildolibron, kaj
ke ili rigardis ĝin kiel neakireblan trezoron, kiu estas destinata
nur por riĉaj infanoj.
Post la butika tablo staris fraŭlino. Ŝi kun miro rigardis al la
strangaj klientoj.
-- Fraŭlino, bonvolu montri al ni kelkajn belajn librojn.
-- Kiajn, sinjoro?
-- Bildolibrojn por ĉi tiuj bubetoj.
La fraŭlino dismetis sur la montrotablo dekon da diferencaj
ekzempleroj, sed la rakontoj de Perault ne estis inter ili.
-- Ankaŭ tiun, fraŭlino --. La fremdulo fingre montris la
botvestitan katon en la elmetejo. Ŝi prenis kaj metis ĝin al la
aliaj sur la tablon, kaj la kliento diris:
-- Nu, buboj, elektu!
La pli aĝa hezite tuŝis la katon en botoj, sed tuj retiris la
fingrojn kvazaŭ timante preni sian trezoron.
-- Tiun? -- demandis la sinjoro.
-- Jes, ... se plaĉas al vi.
-- Nu, prenu, ĝi estas via --, kaj al la alia knabeto li diris:
-- Kaj vi?... Vi ja ankaŭ amas librojn, ĉu ne vere?
La pli juna trafe maltrafe montris „Fabelojn de Ezopo“.
-- Ĉi tiun?
La knabeto kapjesis.
-- Ezopo!?... Sed mi timas, ke tiu libro ne taŭgas por vi; prefere
elektu tiujn rakontojn de Grimm --, kaj malfermante dikan lukse
ilustritan libron, la longa sinjoro vidigis kelkajn ilustraĵojn,
elverkitajn de Gustave Doré; inter ili sin trovis „La lupo kaj la
sep kapridoj“.
-- Jes, tiun, diris la bubeto.
-- Bonege, nu prenu kaj foriru kun via biblioteko.
La knabetoj eliris la butikon feliĉaj, kaj post kiam la aĉetinto
pagis, li same eliris, direktante siajn paŝojn plue al la bela
Koningsplein. Tiu plein (= placo), ornamita de multaj florbedoj,
altaj arboj kaj dudeko da benkoj por la promenantoj, estas ĉiam
multvizitata, precipe de infanvartistoj kun infanoj, de maljunaj
pensiumitaj oficistoj, kiuj abundas en Hago, kaj cetere. Ĉiu
trovas tie belan kvietan lokon por ripozi, kaj ŝajnis, kvazaŭ la
pensionulo de Bus ankaŭ kelkfoje sidis tie, ĉar li tuj sin direktis
al angulo de la placo, kie staris du benkoj. Eksidante sur unu, li
rekte etendis la longajn krurojn antaŭ sin, enpoŝigis la manojn kaj
kviete rigardis ĉirkaŭe por ĝui la belan ĉirkaŭaĵon, en ĉi tiu
momento sin banantan en la radioj de la suno.
Je kelka distanco ludis kvar knaboj. Gaje babilante du el ili per
argilaj globetoj ludis kaj laŭvice ĵetis kelkajn tiajn globetojn
en kaveton. Tiu globet-ludado estas speco de hazardludo, kiu tamen
estas sen danĝero por la ludantoj, ĉar la ludiloj kostas tiom
malmulte, ke la ludantoj riskas preskaŭ nenion. Spite tion, la
knaboj plenatente sin dediĉis al la ludado, kaj post ĉiu ĵetado en
la kaveton klare iliaj vizaĝoj montris, kiu gajnis aŭ malgajnis.
Ridetante la longa sinjoro rigardis al la knaboj. Sendube la ludado
rememorigis al li lian propran junecon, kiu estas ĉe preskaŭ ĉiuj
homoj la plej feliĉa tempo de la vivo.
La tria knabo havis zumturbon, kiun li kun lerteco manuzis. Zumante
la turbo priskribis la plej graciajn cirklojn sur la sablo, kaj de
tempo al tempo la knabo, ĵetante sian ŝnuron ĉirkaŭ la ludilon,
suprenĵetis ĝin kaj per rapida movado de la mano rekaptis ĝin sur
la manplaton, kie ankoraŭ kelkajn sekundojn ĝi turniĝis.
La kvara knabo, kun ŝirita pantalono, por li multe tro grandaj
ŝuoj, kiujn li sendube iel donace ekhavis, apogis sin kontraŭ arbo,
rigardadis momenton silente; subite li diris:
-- Karlo, permesu do, ke mi foje ĵetstarigu vian turbon.
-- Ĵetstarigi mian turbon?... Aĉetu mem turbon!
-- Mi ja ne havas monon.
-- Iru al via patrino pro mono.
-- Ŝi ja estas malsana kaj ne havas monon.
Karlo estis respondonta ion alian, sed voĉo venanta de la apude
staranta benko, diris:
-- Jen, prenu por aĉeti novan turbon.
Ĉiuj kvar knaboj turnis la kapon por vidi, kiu parolis. Guldeno
trembriladis en la suna aero, kaj la knabo, kies patrino estis
malsana, divenante, ke la monero estis destinita por li, kaptis ĝin
ambaŭmane; tiam danke li ektuŝis sian ĉapon, ekridetis, montrante
du vicojn da ebure blankaj dentoj, kaj pafis sin for. La aliaj knaboj
lin postrigardis, ili estis ĵaluzaj pro la belega turbo, kiun li
povus aĉeti por tiom da mono.
Ordinare infanoj estas senkompataj kaj egoistaj pro manko de sperto.
Ili ja estas tro junaj por sin okupi pri ĉagrenoj de aliuloj kaj ne
povas imagi, ke ekzistas altruismo.
La longa sinjoro, kiu estis altruisto en la plej alta grado, ne
pensante pri la ĵaluzo, kiun li naskis ĉe tiuj tri knaboj, nek pri
la feliĉo de la kvara, denove enpoŝigis la manon kaj daŭrigadis
rigardi rekten, dekstren kaj maldekstren, kaj la tri knaboj siaflanke
ekludis plue. Apenaŭ pasis dek minutoj, kiam subite la kvara knabo
revenis kurante. Li tenis en unu mano belegan turbon kun ŝnureto.
Atinginte la benkon, kie sidis lia bonfarinto, li ekhaltis kaj diris:
-- Mi jam aĉetis unu..., jen kio restis de la guldeno. -- Li etendis
la manon, sur kies plato kuŝis kelkaj moneroj el arĝento kaj el
kupro. La sinjoro ŝajne ne estis atendinta tion, ĉar li demandis:
-- Nu, ĉu vi ne volas gardi tiun restantan monon?
-- Mi pensis, ke mi devas realporti la restaĵon, sinjoro.
-- Vi estas honesta knabo; gardu la restaĵon por vi mem.
-- Dankon, sinjoro. -- Refoje li ektuŝis sian ĉapon.
-- Kion vi aĉetos plue?
La knabo pripensis, tiam li respondis:
-- Ovojn por mia patrino.
-- Jen kio estas bona, sed por tiu mono vi povos aĉeti nur
malmultajn ... atendu...
Liaj montra kaj granda fingroj malaperis en la veŝta poŝo kaj
reaperis el ĝi kun riksdaldero[8]. Prezentante ĝin al la surprizita
knabo, li diris plue:
-- Per tiu mono vi povos aĉeti ovojn por via malsana patrino.
-- Mi dankas, sinjoro.
Por la tria fojo la knabo tuŝis sian ĉapon kaj rapidis for.
La ĵaluzeco de la tri aliaj knaboj fariĝis ankoraŭ pli granda, sed
tion ne rimarkis la bonfarinto. Kviete li ekstaris kaj per longaj
paŝoj ekpromenis, intencante eliri el la placo. Ĉe ĝia fino li
tamen ekhaltis. Tie staris amaso da homoj, inter kiuj estis kelkaj
knaboj kaj knabinoj, kaj ĉiuj kun atento rigardis teren, kie sin
trovis la objekto de ĉies atento. Laŭtaj ridoj sonis, interrompataj
de strangaj raŭkaj krioj. La longa promenanto aliris al la ĝoja
aro, kaj, ĉar lia kapo elstaris super la ceteraj rigardantoj, li tuj
rimarkis, pro kio oni tiel multe sin amuzadis.
Sur la sablo, kaj apogante la dorson kontraŭ arbo, sidis simiaspekta
viro. Li estis dimanĉe vestita; liaj senordaj haroj dispendis ĉie
el sub la posten ŝovita ĉapo. Unu el liaj manoj, per kiu li tenis
bastonon, estis tatue ornamita per blua inko. Liaj ŝultroj estis
tiel altaj, ke ili tuŝis la orelojn. Tiu viro, kiun ĉiuj mokridis
kaj turmente incitetis, estis tiel ebria, ke liaj piedoj ne povis
plu lin porti. Li eligis vortojn en fremda lingvo, kiun neniu el la
ĉirkaŭstarantoj komprenis, kaj ĉiufoje, kiam unu el la mokantaj
knaboj alproksimiĝis por lin tiri ĉe la piedoj, li frapis per la
bastono, sed ĉar la knaboj estis pli viglaj ol la ebria viro, la
bastono trafis nur la sablon.
-- Demetu liajn ŝuojn, Jakobo --, kriis unu el la knaboj.
Jakobo kurbiĝis, rampis singarde kelkajn futojn antaŭen kaj
nerimarkite de la ebria viro etendis la manon por kapti ŝuon,
sed apenaŭ la viro sentis, ke iu tuŝas lian piedon, li levis la
bastonon. Sed anstataŭ frapi la tirantan manon de la knabo, li
trafis sian propran ŝuon, post kio eksonis laŭtega ridado.
Alia knabo, vidante, ke estas tro malfacile demeti la ŝuojn de la
viro, faris maŝon ĉe la fino de ŝnureto kaj klopodis ĵeti ĝin
ĉirkaŭ la ŝuon. Ŝajne tio estis sufiĉe facila, ĉar la ŝupintoj
de la sidanto prezentis tre bonan celon. La maŝo tamen kelkajn
fojojn maltrafis, sed la knabo persistis kaj fine trafis. La ĵetinto
tiris al si la ŝnuron kaj samtempe la kruron de la viro, kiu estis
maristo. Vane ĉi tiu batis per la bastono por liberigi sin, ĉar li
sentis, ke li estas tuj fortirota de la arbo kaj ke li perdos per tio
sian egalpezon. Li blekis kiel frenezulo kaj batis kiel furiozanta
diablo; dume la rigardantoj ridis el plena gorĝo.
Subite la ĝenerala ridado ĉesis. La longa fremdulo, kiu ĝis tiu
ĉi momento staris kviete post la homamaso, ĵetis flanken kelkajn
ridantojn, kurbiĝis kaj tratranĉis la ŝnuron. Tiam li sin levis,
turnis sin kaj ekkriis:
-- Kiu ajn el vi refoje tuŝos aŭ turmentos tiun mariston, havos
aferon kun mi!
Ĉiuj silentis kaj rigardis al la longa viro, kiu tiel neatendite sin
prezentis por protekti la ebrian viron.
La maristo klopodis ekstari, sed liaj kruroj estis tro malfortaj; li
parolis kelkajn nekompreneblajn vortojn kaj refoje faleksidis ĉe la
piedo de la arbo.
La fremdulo kurbiĝis super li kaj diris:
-- Ĉu mi helpu al vi ekstari?
La maristo respondis fremdlingve kaj grimace ridetis.
-- Sprechen Sie deutsch?[9] -- demandis la alia.
-- Ein wenig deutsch..., bin Russe[10].
-- Ĉu vi estas Ruso?... Nu, mia rusa amiko, mi helpos al vi ekstari,
venu kun mi, vi ja ne povos resti ĉi tie --, kaj kaptante lin
ĉe la kolumo de lia frako, li starigis lin. Tute ne atentante
la ĉirkaŭstarantojn, kiuj ne ridis plu, kaj daŭre tenante la
mariston ĉe la kolumo, kiel oni tenus netaŭgan bubon, kiun oni
estas punonta, li ekmarŝis per longaj paŝoj tra la placo. La
maristo marŝis ankaŭ, sed ĉar lia protektanto suprentiris lin
kelkfoje tro alte, la piedoj de la maristo nur de tempo al tempo
ektuŝis la teron. Ĉiuj vizitantoj de la placo rigardis kun surprizo
la du strangajn virojn sin direktantajn al la Vejmarstrato, de tie al
la Regentesse-placo kaj fine al la Daguerrestrato. -- --
Post kiam lia „novulo“ estis elirinta, Bus estis frote puriginta du
kaldronojn, ĝis kiam ili brilis kiel oro; li estis akriginta dekon
da tranĉiloj, li estis senŝeliginta sitelon da terpomoj kaj ĵus
formetis la plenan sitelon, kiam subite en liajn orelojn eksonis
stranga bruo sur la ŝtuparo. Li aŭskultis. Klare li aŭdis voĉon,
kaj ŝajnis al li, ke ĝi estas la voĉo de la nova pensionulo; sed
ĉi tiun fojon li ne supreniris la ŝtuparon per kvin longaj paŝoj,
ĉar paŝon post paŝo li alproksimiĝis al la plej supra ŝtupo, kiu
estis tuj apud la kuireja pordo.
Bus aŭskultis kun streĉita atento kaj fariĝis scivola. Li
ekstaris, eliris el la kuirejo kaj rigardis malsupren. Sur la mezo de
la ŝtuparo li vidis la longan pensionulon, kiu supreniris malrapide.
Li etendis flanken la dekstran brakon kaj portis kun si strangan
objekton. Komence Bus kredis, ke ĝi estas sako, sed streĉante
la okulojn, li rimarkis, ke ĝi ne estas sako, sed speco de tiaj
timigiloj, kiajn la farmistoj multfoje starigas en la ĝardenon por
fortimigi la birdojn, ĉar ĝi havis mallongan korpon, neordinare
longajn brakojn, pendantajn ĝis la genuoj kaj maldikajn krurojn,
kiuj puŝbatadis kun bruo ĉiujn ŝtupojn, kiujn dum la suprenirado
ili renkontis.
-- Atentu viajn piedojn, mia kara --, diris la „novulo“, -- precipe
atentu la kalojn sur viaj piedfingroj..., levu la piedojn, ...
atentu!
Sed la piedoj ne leviĝis, ili svingpendis ĉe la senfortaj kruroj,
kvazaŭ al ili mankus ĉiuj muskoloj.
-- Ki... ki... ki... --, balbutis la pensionestro.
-- Kion mi kunportas?
-- Jes, ... ki...
-- Mian novan amikon.
-- A...m...m...ikon!?
-- Jes, novan amikon... Jen mi prezentas lin al vi.
Dirante tion, la longa pensionulo ekpaŝis sur la plej supran ŝtupon
kaj alte levante sian ŝarĝon, kiun li ankoraŭ tenis ĉe la
kolumo, li starigis ĝin vizaĝon kontraŭ vizaĝo antaŭ Bus, kiu
postenpaŝis kun surprizo.
-- Sed tio es...s...s...
-- Tio estas mia nova rusa amiko, kiu pasigos ĉe mi ĉi tiun nokton
por fordormi sian ebriecon.
-- Ho, ĉu li es...s...s...
-- Jes, li estas ebria, tiel ebria, ke li ne povas stari sur la
piedoj... Antaŭen, mia kara ... pli supren, ĉar miaj apartamentoj
estas sur la dua etaĝo.
Refoje la svingpendantaj kruroj tuŝfrapadis la ŝtupojn kaj baldaŭ
la stranga paro atingis la plej supran etaĝon, kie ili malaperis en
la ĉambron de la pensionulo.
Bus restis staranta ĉe la ŝtuparo kaj atendis kun malpacienco la
revenon de sia edzino, kiu antaŭ kelka tempo estis elirinta por fari
komision, sed estis tuj revenonta, ĉar longe ŝi forrestis neniam.
Li tute ne sciis, kion pensi pri tiu rusa amiko, kiu pli similis
al simio ol al viro, kaj li ĝojis, kiam lia edzino rehejmiĝis.
Jam de malsupre ŝi vidis, ke io ne estas en ordo, ĉar Bus faris
tian malbelan grimacon, premfermis la ununuran okulon, displuvetigis
tiom da kraĉeroj kaj faris tiom da gestoj per la dekstra mano (lia
maldekstra estis kaptinta la ŝtuparan apogilon, por ke li ne falu),
ke la bona virino timis, ke malfeliĉo estis okazinta. Rapide ŝi
supreniris kaj ŝia koro ekbategis.
-- Kara ĉielo, kio estas?... Ĉu la domo brulas?
Bus fingre montris supren kaj balbutis:
-- La no... no... n...
-- Ĉu okazis io al la novulo?
-- Ebria ru... ru... ru...
Ordianare ŝi tuj komprenis, kion estas dironta ŝia edzo, sed el la
silaboj ru... ru... ru... ŝi neeble povis formi precizan vorton.
Rapide ŝi teren metis la korbon kun la ovoj, kiun ŝi portis en la
mano, ĉe la piedoj de la pensionestro, kaj plue rapidis supren al la
dua etaĝo kaj eniris la ĉambron de la „novulo“.
Surprizite ŝi restis kvazaŭ najlita sur la planko. La kanapo estis
turnita kontraŭ la muro kaj la longa sinjoro ĵus metis sur ĝin la
ebrian mariston, kiun li tenis per ambaŭ manoj, kiel buĉisto tenas
ŝafon, kiun li estas ĵetonta sur buĉtablon.
-- Jen, nun dormu! -- li diris; tiam li kaptis la falintan ĉapon de
la maristo kaj liajn antaŭe demetitajn ŝuojn, metis ilin sub la
kanapon kaj turnante sin, rigardis al sinjorino Bus kun ridetanta
vizaĝo, kvazaŭ nenio eksterordinara estus okazinta.
-- Ĉielo, sinjoro, kion vi faris?
-- Mi nur turnis la kanapon, por ke li ne defalu de sia dormejo.
Dirinte tion, li kviete eksidis, ĵetis unu kruron trans la alian,
balancis ĝin, enpoŝigis ambaŭ manojn kaj ridetis.
-- Kiun vi do enmetis tien?
-- Novan amikon.
-- Mi ne komprenas.
-- Nek mi.
-- Nek vi?
-- Nek _mi_... La hazardo estas io stranga, sinjorino. Kiu el
ni pensus ĉi tiun matenon, ke mi renkontus hodiaŭ rusan ebrian
kolegon, kaj kiu pensus, ke mi metus lin tien, por ke li kviete kaj
sen danĝero povu fordormi sian ebriecon?... Kiu pensus, ke mi tirus
lin tiamaniere el granda danĝero kaj malfeliĉaĵoj?
-- Mi ne komprenas, sinjoro.
-- Nek mi, sinjorino... La buboj tiel turmentis lin, ke mi ne povis
ne protekti lin, kaj restis al mi nur unu rimedo antaŭsavi lin el
iliaj manoj.
Li eksilentis, rigardis momenton antaŭ sin kun distritaj okuloj;
tiam li diris plue:
-- Krom tio, mi ne amus, ke policanoj ĵetus lin en malliberejon...,
mi tial metis lin sur tiun kanapon.
-- Kaj...?
-- Kaj morgaŭ mi vidos tion, kio estos farota, ĉar tio dependos de
cirkonstancoj.
-- Sed ... ĉu li ne estas danĝera?
-- Danĝera!?... Ne timu!... Viro, kiu estas tiel ebria, ne estas
ordinara drinkulo.
-- Sed mi tamen timas, ke...
-- Ne timu; mi restos hejme por gardi, ĝis kiam li estos tiel
malebria kiel mi mem.
-- Ĉu tio ne estos enuiga?