sinjoro, diru al mi: kio faras vin tiel malĝoja? -- Floriso
respondis: -- Mi diros al vi la veron. Mi estas la filo de la
hispana reĝo; mi serĉas mian karan Blankafloron, kiun oni de
mi forŝtelis. Se vi povos doni al mi bonan konsilon por reakiri
ŝin, tiam mi vin rekompencos per tiom da mono, kiom vi deziras.
Antaŭ ol monato estos pasinta, mi nepre devos rehavi ŝin, se ne,
mi mortos pro ĉagreno --. -- Estus terure, juna sinjoro, sed mi
vere ne scias, kiamaniere vi sukcesos reakiri ŝin. Neniu ĉi tie
kuraĝos vin helpi, ĉar la emiro estas tiel potenca, ke kvindek
reĝoj staras sub lia ordono. Krom tio, la urbo Babilono estas dudek
mejlojn larĝa kaj dudek mejlojn longa, la muregoj de la urbo estas
mirinde dikaj kaj altaj kaj konstruitaj el tiel malmolaj ŝtonoj, ke
ili povas kontraŭstari ĉion, tiel ke ni timas neniajn malamikojn.
En la urbmuregoj estas tridek tri metalaj pordegoj kaj el ili
elstaras sepcent altaj turoj. En tiuj turoj loĝas sepcent eminentaj
sinjoroj, kiuj defendas la urbon. Ĉiu el tiuj eminentuloj estas
tiel potenca, ke neniu devas cedi pro kiu ajn reĝo. Mi opinias,
ke via entrepreno estas granda malsaĝaĵo. En la mezo de la urbo
staras kolosa kastelo, enhavanta kvar loĝejojn, en la kvara kaj plej
alta loĝas Blankafloro kun sep aliaj fraŭlinoj, ĉiu en belega
salono kun fenestroj el bonodora mirta ligno kaj ebonaj pordoj, kiuj
neniam forputriĝos kaj kiuj estas nebruleblaj. Tiu turo nomiĝas la
virgulinejo. En la mezo de la virgulinejo staras kristala kolono, ĉe
kiu sin trovas fontano, kies akvostrioj altiĝas ĝis la plej alta
fenestro. Flanke de tiu kolono estas ŝtuparo, laŭ kiu malsupreniras
la fraŭlinoj en la salonon de la emiro, ĉar du fraŭlinoj devas
lin servadi dek kvar tagojn, matene kiam li ellitiĝas kaj vespere,
kiam li enlitiĝas. La turgardisto estas tre severa. Kiu ajn
alproksimiĝas al tiu turo sen sufiĉa kialo, tiun li mortigos. Plie
sin trovas tie dek ses viroj, kiuj ne scias pri kompato; ili gardadas
la loĝejojn de la turo kaj dormas nek tage nek nokte. Fine mi devas
rakonti pri io mirinda. La emiro kutimas edziĝi ĉiujare kun alia
virino. Je la fino de la jaro li venigas al si ĉiujn eminentulojn de
la lando, kaj kiam ili estas kune, li ordonas, ke ĉiuj virinoj venu
antaŭ lin. Tiam ekzekutisto senkapigas ilin unu post alia. Tiu, kiu
fariĝas lia edzino, devas ĉiam pagi tiun honoron per sia kapo. Kiam
tio estas finiĝinta, la fraŭlinoj devas malsupreniri la turon kaj
kunveni en ĝardeno. Ĉe tiu okazo ili havas mienon tre malĝojan,
ĉar neniu deziras havi la honoron fariĝi reĝino, sciante, ke
tiam restos al ŝi nur unu jaro da vivo. Ĉirkaŭ tiu ĝardeno, kie
la tutan jaron kreskas la plej belaj fruktoj, estas muro el oro
kaj lazurŝtono. En la mezo de tiu ĝardeno ŝprucas klara fontano
kaj super tio disetendas alta arbo siajn ĉiam fruktojn portantajn
branĉojn. Tuj kiam defalas unu frukto, alia ekfloras sur tiu sama
loko.
Post kiam la emiro kaj lia sekvantaro venis en la ĝardenon, li
eksidas apud la arbo. Tiam la fraŭlinoj unuope devas preteriri inter
li kaj la fontano. Tiun, sur kies kapon falos floro, li elektas
kiel edzinon, kaj ŝi estas kronata kun honoro, kvankam li ŝin
ekzekutigos ĉe la fino de la jaro.
Do, juna sinjoro, mi dubas, ĉu iu sin trovas tie ĉi, kiu povos
diri, kiel rehavigi al vi Blankafloron. Antaŭ ol pasos unu monato,
la emiro kunvenigos la eminentulojn por festi la geedziĝon, kaj
tiam ĉiuj fraŭlinoj devos aperi en la ĝardeno. Mi ekaŭdis, ke
li tiom amas Blankafloron pro ŝia beleco, ke li intencas edziĝi
kun ŝi --. -- Ho, mia kara gastiganto! -- diris Floriso, kiu estis
aŭskultinta kun malfermita buŝo kaj fariĝis mortepala, -- donu
al mi konsilon..., kion do mi faros? -- Tiam ekparolis Doriso: --
Mia juna sinjoro, mi donos al vi bonan konsilon. Leviĝu jam tre
frue morgaŭ matene kaj rigardu atente la turon, en kiu loĝas
Blankafloro. Tiam la gardisto demandos vin akratone, kion vi faras.
Respondu al li kviete kaj dolĉtone, ke vi deziras konstrui tiajn
turojn en via lando. Kiam li ekaŭdos, ke vi parolas pri tiaj
gravaj intencoj, li ekkonatiĝos kun vi kaj invitos vin je ŝakludo.
Kompreneble vi akceptos, sed zorgu, ke li gajnu. Reiru al li la
postan tagon kaj ne nur malgajnu je la ludado, sed prezentu al li
donace la pokalon, por kiu Blankafloro estis aĉetita. Li akceptos
kaj pripensos pri rimedoj por kompensi vin pro la bela amikaĵo, kiun
li ricevis, kaj li ĵuros al vi fidelecon kaj helpos vin kiel eble
plej multe en via entrepreno.
Laŭ la konsilo de sia gastiganto, Floriso iris la sekvantan matenon
al la turo. Apenaŭ li staris tie, tuj aperis la gardisto, kiu
demandis akratone, ĉu li estas spiono. Sed la respondo, kiun donis
Floriso, kontentigis lin kaj tuj li invitis la princon je ŝakludo.
Floriso konsentis kaj eniris. La gardisto gajnis kaj invitis lin
reveni la postan tagon, al kio Floriso volonte konsentis. Ankaŭ
tiun tagon la gardisto gajnis, kaj kiam Floriso forlasis lin, li
prezentis la belan pokalon. La gardisto estis ravita kaj ĵuris,
ke li helpos sian novan amikon en ĉio, kion ajn ĉi tiu volus
entrepreni. Tiam Floriso rakontis malkaŝe, ke li venis por liberigi
la belan Blankafloron, ĉar li mortus pro ĉagreno, se li ne povus
reakiri ŝin. Tuj kiam la gardisto tion eksciis, li pentis pri sia
promeso kaj diris: -- Ho, mia amiko! Viaj amikeco kaj amikaĵo min
delogis. Mi timas, ke tio kostos al ni ambaŭ la vivon. Sed mi
tenos mian ĵuron kaj plenumos vian deziron. Iru al la hotelo kaj
revenu post tri tagoj. Tiam estos la unua de Majo. Intertempe mi
kunkolektigos la plej belajn florojn troveblajn por sendi kun saluto
en korbego al Blankafloro. Mi intencas portigi vin en tiu korbego al
via amatino en la turon --. Floriso estis tiel emociita, ke preskaŭ
li ne povis paroli. Li premis al la gardisto la manon kaj kun ĝojo
reiris sian hotelon. La gardisto tuj pretigis korbegon sufiĉe
grandan, por ke Floriso povu sin kaŝi en ĝi, kaj oni kolektis la
plej bonodorajn florojn, sub kiuj li poste sin kaŝus.
La unua de Majo estis veninta. Laŭ la konsilo de la gardisto Floriso
sin vestis per ruĝe-purpuraj vestoj, por ke la koloro de lia kostumo
ne tro diferenciĝu de tiu de la ruĝaj rozoj. En la ĉambro de
la gardisto li trovis la korbegon kaj eksidis en ĝi kun ĉapelo
plektita el rozoj; li sin kaŝis sub la floroj, tiel ke li fariĝis
tute nevidebla. Tiam la gardisto vokis al si du fortajn knabojn kaj
parolis al ili: -- Prenu tiun korbegon, portu ĝin supren en la
ĉambron de Blankafloro kaj diru al ŝi, ke mi ĝin sendas, poste
revenu al mi.
La knaboj obeis, sed mezvoje ili eligis multajn nedecajn vortojn,
ĉar florojn tiel multepezajn ili neniam antaŭe portis. Malfeliĉe
ili sin trompis pri la pordo de Blankafloro kaj erare metis la
korbegon antaŭ la ĉambro de Klariso, kriante: -- Fraŭlino
Blankafloro! jen estas donaco de la turogardisto --. Klariso,
rimarkinte la eraron, diris al si mem mokridante: -- Mi volas
ekscii, per kio la turgardisto estas surprizanta nian favoratinon
--, kaj ekstarante post la pordo ŝi ordonis al la knaboj enporti la
korbegon. Kiam ili estis for, ŝi admiris la korbegon kaj elprenis
la plej belan rozon. Floriso, pensante ke Blankafloro staras ĉe la
korbego, subite salte leviĝis. Klariso morte paliĝis pro ekteruro.
Ŝi posten paŝis kaj ekkriis: -- Ho, kiu elvenas el la korbego? --
La aliaj pordoj ĵete malfermiĝis, fraŭlinoj alproksimiĝis kure
kaj demandis: -- kio okazis? -- Floriso tamen jam estis malaperinta
sub la rozoj kaj Klariso havis la spiritan regecon kovri lin tiel
per floroj, ke neniu lin rimarkis. Ŝi subite ekpensis pri tio, ke
Blankafloro multfoje parolis al ŝi pri unu juna fraŭlo, kiun ŝi
amis, kiam ŝi estis ankoraŭ en Hispanujo kaj ke li similis al ŝi.
Al la fraŭlinoj Klariso nun diris ridante, ke ŝi ekteruriĝis
pro granda abelo, kiu neatendite elflugis el la korbego, kaj la
fraŭlinoj retiriĝis en siajn ĉambrojn. Dume Floriso sidis en
granda embaraso, kvazaŭ sur pingloj.
La bela Blankafloro kaj Klariso tamen estis fidelaj amikinoj.
Post kiam ŝi permesis al Floriso eliri el la korbego, ŝi zorge
fermis la pordon de sia ĉambro kaj eniris en tiun de Blankafloro.
Ĉi tiu laŭkutime sidis ploranta pro sia kara Floriso.
-- Nu do --, parolis Klariso, -- jam ne ploru kaj jam ne ĝemu! Iru
kun mi kaj mi montros al vi belegajn florojn. Mi vetas, ke neniam vi
vidis tiajn belegajn.
-- Kara Klariso --, respondis Blankafloro, -- viaj floroj ne
interesas nek konsolas min, vi ja scias, ke la mezurilo de mia mizero
baldaŭ estos plenigita, ĉar post unu monato la emiro min elektos
kiel edzinon. Sed mi ĵuras per ĉio sankta, ke mi ne atendos tiun
okazon; mi eltrovos rimedon devigi la emiron, ke li mortigos min
antaŭ tiu tempo, se mi ne povos alie min liberigi el liaj manoj.
Plivole mi mortos ol fariĝi malfidela al mia Floriso. Sed Klariso
parolis: -- Ĉesu lamentadi kaj faru, kion deziras via Floriso. Li
deziras, ke vi sekvu min por admiri tiujn belajn florojn.
Blankafloro sekvis sian amikinon. Floriso estis aŭdinta, kion
parolis la fraŭlinoj kaj klare li estis ekkoninta la voĉon de sia
Blankafloro. Salte li kuris al la pordo. Blankafloro rekonis lin tuj
kaj senparole ili ĉirkaŭbrakis sin reciproke, kisante sin tiel
pasie, ke ŝajnis, kvazaŭ la kisoj neniam finiĝus.
Dume Klariso staris en granda angoro, timante la koleron de l' emiro,
sed: kiu levas la piedon, tiu devas ekpaŝi, kaj ŝi decidis helpi la
geamantojn. Kaj ili manĝis kaj trinkis kaj estis feliĉaj, kaj neniu
el la ceteraj fraŭlinoj eksciis tion, kio fariĝis.
Sed ho ve! unu matenon Klariso vekiĝis, kiam la suno jam staris alte
sur la ĉielo. Rapide ŝi ellitiĝis kaj vokis Blankafloron, dirante,
ke estas jam malfrue. -- Jes, mi venas, mi venas --, respondis
Blankafloro, sed tuj ŝi reekdormis. Klariso iris al la fontano,
kolektis akvon en la pelvon kaj ĝin portis tremante al sia sinjoro.
Trafis lin tuj, ke Blankafloro malestas. Kiam li informiĝis pri ŝi,
Klariso respondis: -- Sinjoro, ŝi legis la tutan nokton kaj preĝis,
ke la dioj donu al vi longan vivon, poste ŝi reekdormis --. La emiro
estis kontenta, li diris: -- Tio estas bona kaj laŭdinda laboro;
kun rajto ŝi povas fariĝi mia edzino --. Sed la postan tagon
Klariso refoje vokis sian amikinon por ellitiĝi kaj kolekti akvon,
ankaŭ tiam ŝi diris: -- Jes, mi venas! -- Sed Floriso ŝin tenis
en la brakoj, ĝis kiam refoje ŝi ekdormis. La emiro suspektis kaj
demandis, kial Blankafloro ne venis. Klariso balbute respondis: --
Sinjoro..., mi ŝin vekis ... kiam mi preteriris ŝian ĉambron, kaj
ŝi promesis tuj veni.
La emiro tamen ne tion kredis kaj apenaŭ Klariso estis for, tuj
li ordonis al ĉambelano, ke li iru al la ĉambro de Blankafloro
por venigi ŝin tuj antaŭ la emiron. La ĉambelano, ne sciante, ke
Klariso estas malsupre, tuj supreniris en la dormejon de Blankafloro
kaj ŝin ekvidis kviete dormantan en la brakoj de Floriso. Kredante
tamen, ke Floriso estas Klariso, ĉar tiuj tre similis unu la alian,
li reiris al sia sinjoro kaj diris: -- Blankafloro kaj Klariso dormas
unu en la brakoj de la alia, mi ne kuraĝis ilin veki.
La emiro fariĝis furioza, aŭdinte tion, ĉar li komprenis, ke
Blankafloro kaŝe amis aliulon. Kaj Klariso pro ektimo svenis, ĉar
ŝi aŭdis, kion diris la ĉambelano.
-- Donu al mi mian glavon! -- ekkriis la emiro. -- Mi mem iros al tiu
fraŭlino; vi mensogis, ĉar Klariso estas malsupre.
Li ordonis al la ĉambelano sekvi lin al la supraj ĉambroj de la
turo.
Ne koniginte sian alvenon, li eniris la ĉambron de Blankafloro,
puŝmalfermis la fenestrojn, por ke la klara lumo povu lumigi la
du dormantojn kaj aliris al la lito; sed kiel miris la emiro, ĉar
vidante Florison, li ne sciis, ĉu tiu estas fraŭlo aŭ fraŭlino,
tiel bela estis lia vizaĝo. Li ordonis al la ĉambelano sublevi la
litkovrilon, kaj rimarkante, ke tie kuŝas fraŭle vestita persono,
li tiel furioziĝis, ke neeble li povis eligi unu vorton. Li jam
levis la glavon por mortigi ambaŭ, kiam ili vekiĝis.
Jen staris la terura emiro kun brilanta glavo.
-- Kiel vi estas tiel trosentima --, li parolis, -- insulti min en
tia maniero? Sciu, ke via lasta horo alproksimiĝis.
-- Kompaton! -- diris Floriso, ŝi min amas pli ol ĉiujn vivantojn,
kaj mi amas neniun krom ŝin. Nenies amo estis kiel la nia --. Kaj li
petegis al la emiro, ke li indulgu ilin ambaŭ, aŭ ke li kunvoku la
juĝojn de la lando, esperante, ke kompatemaj homoj troviĝus, kiuj
bonvolus pledi ilian aferon.
La emiro ne eningigis sian glavon kaj igis konduki la kulpulojn en
sian salonon, kie ili estus juĝotaj. La plej altaj eminentuloj
kunvenus: reĝoj, dukoj, grafoj, baronoj kaj aliaj altranguloj
en multenombra amaso. Ĉi tiu salono estis tiel vasta kaj tiel
multekosta, ke tiu de la troja reĝo Priamuso ne povus esti komparata
kun ĝi. Ĝi estis longa unu mejlon kaj same larĝa; ĉiuj kolonoj
estis el pura kristalo.
Kiam la tuta korteganaro estis kune, tuj aperis la emiro. Li sidiĝis
sur sia ora trono, ordonis, ke ĉiuj silentu kaj parolis:
-- Aŭskultu, sinjoroj!... Mi deziras, ke vi juĝu unuope laŭleĝe
kaj laŭjustece --. Granda silento ekregis en la salonego kaj la
emiro diris plue:
-- Miaj sinjoroj! Ĉar Blankafloro estis tie ĉi nur kvar monatojn,
kaj ĉar mi ŝin aĉetis por sumo en oro dekfoje pli peza ol ŝia
korpo, mi intencis edziĝi kun ŝi kaj gardi ŝin dum mia tuta
vivo. Ŝi devis min servi, por ke mi povu vidi ŝin ĉiutage. Imagu
mian koleron, pensu pri la honto, kiun ŝi faris al mi!... Mi ŝin
trovis kun aliulo. Ambaŭ mi estis mortigonta per mia glavo, sed ili
vekiĝis kaj petis esti juĝataj de la tribunalo. Ili min ofendis en
mia propra palaco; sekve, miaj sinjoroj, juĝu, por ke mia ofendita
honoro estu venĝata.
La tuta konsilantaro unuvoĉe kondamnis ilin al la morto, sed pri la
maniero de l' ekzekutado oni opiniis malsame. Kelkaj diris, ke la
kulpuloj estu pendigataj, aliaj preferis, ke ili estu radŝirataj;
unuj deziris bruligi ilin aŭ dronigi kun multpezaj ŝtonoj je la
kolo, sed ĉiuj samopiniis, ke la ekzekutado estu terura.
Tiam ekstaris unu reĝo, nomita Alfas, kaj li parolis: -- Estas
honto, ke la ĉi tieaj konsilantoj faras tiom da bruego en ĉeesto de
nia estro. Unuj krias pli laŭte ol aliaj. Mi proponas, ke nur unu
difinu la juĝon. Ni eksciis la opinion de nia sinjoro; ĉu ne estas
juste, ke ni aŭdu, kion Floriso kaj Blankafloro havas por respondi
al tio? -- -- En tio mi tute ne samopinias --, parolis la araba reĝo
Balziero, -- se ili estas ofendintaj nian sinjoron, tiam ni havas la
rajton juĝi. Ili ne havas la rajton defendiĝi.
Intertempe la emiro jam ordonis venigi Florison kaj Blankafloron.
Du serĝentoj enkondukis ilin, dum ili rigardadis unu la alian per
okuloj ruĝaj de ploro. Floriso unua ekparolis, dirante:
-- Sinjor' emiro, mi scias, ke mi devas morti, sed pardonu al
Blankafloro. Mi sola estas kulpa. Venĝu vin nur kontraŭ mi. Se mi
ne estus trokuraĝinta enŝteliĝi en ĉi tiun turon, tiam al mia
amatino ne estus farita honto. Sekve, mortigu nur min.
-- Ne! -- parolis la emiro per tondra voĉo, kiu ĉiujn tremigis. --
Ne! vi ambaŭ mortos kaj eĉ per mia propra mano --. Li ekstaris kaj
eklevis la glavon...
Sed Blankafloro rapidis antaŭen kaj prezentis sian kolon. Tuj kiam
Floriso tion ekvidis, li rapidis antaŭen, forpuŝis sian amatinon
kaj diris: -- Ĉiuj min mallaŭdus, se mi tion tolerus. Vi, kiu estas
virino, ne mortu pli frue ol mi --, kaj li prezentis sian kolon,
dirante plue: -- Ekfrapu, mi estas preta! -- Siaflanke Blankafloro
ekkaptis lian veston, tiris lin malantaŭen, lokis sin antaŭ la
emiro kaj refoje prezentis sian kolon. Tiamaniere daŭris kelkajn
fojojn; ĉiu volis morti unua.
La okuloj de la korteganoj pleniĝis je larmoj, kaj ili ekkompatis,
eĉ la emiro estis kortuŝita kaj la glavo ekfalis el lia mano. Tiam
unu duko, kiu deziris savi al ili la vivon, paŝis antaŭen kaj
li parolis malkaŝe: -- Mi opinias, ke nia sinjoro pardonu al ili
ambaŭ. Lia honoro ne estus riskata pro tio. Kion ĝi al li utilus,
se li mortigus ilin? Kaj se li pardonos al ili, tiam Floriso rakontu
al ni, kiel li povis veni en tian fortan turon al sia amatino, por ke
ni estu pli gardemaj estonte --. La emiro aŭdis kun plezuro, ke la
duko probatalis pro la du geamantoj. Li promesis pardonon, se Floriso
volus diri, kiel li eniris nerimarkite en la turon. -- Miaj sinjoroj
--, diris Floriso decidatone, -- tion mi ne povas diri, kio ajn estu
mia sorto, escepte, se vi antaŭe pardonos al tiu, kiu min helpis.
Tiam la emiro ekkoleris kaj ĵuris, ke neniam li konsentos en tio.
La duko tamen ankoraŭ ne cedis; li sin ĵetis antaŭ la piedojn de
l' emiro kaj petegis: -- Sinjoro, pardonu ankaŭ tiujn, kiuj helpis
al Floriso. Viaj korteganoj ĝin petegas, ĉar kion povus utili al
vi la morto de tiu helpinto? Floriso prefere rakontu sian aventuron.
Estos pli bone, aŭskulti la historion pri Floriso ol vidi, ke la
geamantoj mortas. Rigardu ilin, ili estas tiel belaj je korpo kaj
vizaĝo, ke vane oni serĉas tian paron en la tuta lando --. Kaj
ĉiuj ĉeestantoj ekkriis kvazaŭ per unu buŝo: -- Sinjor' emiro,
pardonu, kaj plenumu la peton de viaj korteganoj!
Fine la emiro cedis; li pardonis ne nur al la geamantoj, sed ankaŭ
al tiuj, kiuj estis helpintaj ilin. Ne estas bezone diri, kiel ĝojis
la juna paro. Floriso rakontis al ĉiuj pri siaj malhelpaĵoj,
malagrablaĵoj kaj ĉagrenoj de post sia naskiĝo ĝis la tempo, kiam
la emiro surprizis lin en la ĉambro de Blankafloro. Tuj kiam li
finis sian rakonton, al kiu ĉiuj aŭskultis kun malfermitaj buŝoj,
li faris kelkajn paŝojn antaŭen, genufleksis antaŭ la emiro kaj
petis, ke li redonu al li Blankafloron, pro kiu li tiom multe suferis
kaj riskis, ĉar sen ŝi li ne povus vivi. La emiro donis la manon al
Floriso kaj lin starigis, tiam li kaptis la manon de Blankafloro kaj
parolis: -- Amiko mia, mi redonas al vi ĉi tiun fraŭlinon, kaj laŭ
la moroj de la lando mi kavalirigas vin.
Post kiam ĉio finiĝis tiel prospere, grandaj preparaĵoj estis
farataj por belega festo, ĉar la emiro portigis Klarison procesie al
la templo, kie li rangaltigis ŝin kiel sian edzinon por gardi ŝin
dum tuta sia vivo. En ĉeesto de ĉiuj princoj kaj altranguloj de la
lando ŝi estis kronata je reĝino. Blankafloro ankaŭ estis portata
al tiu sama templo, kie ŝi edziniĝis kun sia Floriso. Belega
edziĝa festeno okazis; la emiro sidis sur la plej alta loko kaj
ĉe lia flanko sidis la reĝino Klariso. Flanke de tiu li sidigis
Florison kaj Blankafloron kaj la aliajn, ĉiun laŭ sia rango. Okazis
turniro, oni kantis, dancis kaj muzikadis kaj la festo daŭris
multajn sinsekvantajn tagojn.
Al la festo partoprenis ankaŭ ambasadoroj el Hispanujo, kiuj ĵus
alvenis kun la sciigo, ke la reĝo Fenuso kaj lia edzino estas
mortintaj, kaj ke ĉie en la lando regis granda malordo.
Kiam Floriso tion eksciis, li malĝojis kaj petis permeson de la
emiro returniri al sia patrujo. La emiro nevolonte konsentis, sed
fine li cedis, donante al li la plej multekostajn donacojn el
arĝento kaj oro kaj rekomendis lin al la protekto de la Dioj.
Tiel forvojaĝis Floriso kaj Blankafloro al Hispanujo, kie ili
baldaŭ alvenis kaj estis akceptataj de la tuta popolo kun laŭtaj
ĝojkrioj. Floriso estis proklamata kiel reĝo kaj Blankafloro kiel
reĝino, kaj laŭ deziro de Blankafloro Floriso konvertis la tutan
popolon al la kristanismo. Longe kaj feliĉe ili vivis kune, ekhavis
unu filinon, nomitan Berta, kiu poste fariĝis la edzino de l' reĝo
Pepejn.
* * * * *
[*] _Noto (por la leganto)._ Ĉirkaŭ la dektria jarcento vivis
en Flandrujo, en la vilaĝo Assenede, poeto, nomita Didrik van
Assenede. Ni posedas de li kavaliran romanon en versoj, titolitan:
Floriso kaj Blankafloro (_Floris en Blanchefloer_), kiu antaŭ
kelkaj jaroj la unuan fojon estis eldonata de Hoffmann von
Fallersleben. Lia poemo ne estis originala, li nur faris imitaĵon
de la franca originalaĵo: Flore et Blanchefleur, kiu jam antaŭe
naskiĝis el la nature poema spirito de niaj mezepokaj prapatroj.
La legendo estis tre amata en la mezaj centjaroj. Verŝajne ĝi
estas jam tre malnova kaj devenis el Provence. Ĝin ankaŭ imitis
Boccaccio, kaj ĝi eĉ aperis kiel greka traduko. Niaj prapatroj
tamen ne kontentiĝis kun la poemo de Didrik, sed verkis el ĝi
popolan romanon en prozo, kiu en ĉiuj epokoj volonte estis legata;
en la lasta tempo tamen ĝi estas iom post iom forgesata. La romaneto
en prozo, kies enhavon mi rakontis nur resume en ĉi tiu romano,
verŝajne aperis en la 16a jarcento, sed neniu scias, kiu estas la
verkinto.
Sesa Ĉapitro.
Neinvititaj aŭskultantoj -- Sinjoro Klajn -- Stanislas akompanas
novan konaton eksterurben, kaj ilia interparolado -- Unua leciono
-- Stranga klakado -- Pri libroj -- Koncerteto ĉe Klajn kaj kiuj
ĉeestas -- Kion Stanislas deziras fariĝi.
Teodoro estis aŭskultinta kun atento, kaj kvankam li komprenis nur
la pli malgrandan parton, li tre sin amuzis dum la rakonto, kaj
apenaŭ Stanislas ĉesis rakonti, la knabeto kunfrapis la manojn
kriante:
-- Hura! tio estis belega, morgaŭ vi denove ĝin rakontu, nun ni
laboru je la trapezo.
Li saltis el la veturilo kaj estis kuronta al la gimnastikilo,
kiam subite li ekhaltis, ĉar antaŭ li staris du viroj, kiuj,
nerimarkite de la knaboj, jam longe kaj kun ridetantaj vizaĝoj estis
aŭskultintaj same atente kiel Teodoro mem.
Unu el ili estis la doktoro, la alia estis fremda, tre malgrasa,
maldika kaj longa sinjoro kun pala, velkinta vizaĝo. Li estis
ĉirkaŭe kvindekjara, havis nek barbon nek lipharojn, sed tre dikajn
griziĝintajn brovojn, super kiuj sin montris multaj profundaj kaj
longaj sulkoj. Liaj grandaj grizaj penetrantaj okuloj rigardis severe
antaŭ sin kaj ĉio montris, ke li kutimadis ordoni. Lia vizaĝo,
kvankam severa, tamen ne estis malafabla. Li portis kostumon el
nigra ŝtofo, kiu sur kelkaj lokoj, precipe sur la genuoj, estis tre
frot-eluzita. Li fumis el tre dika porcelana germana pipo, kiun li
tenis per la dentoj kaj la maldekstra mano.
-- Ha, ha, ha!! -- ridis la bonhumora doktoro, -- tio estis vere
belega rakonto --, kaj sin turnante al la fremdulo, li diris plue:
-- Ĉu ne vere, sinjoro Klajn?
-- Eĉ tre bela --, respondis la fremda viro.
Stanislas, kiu estis sekvinta Teodoron, rigardis kun surprizo la du
ne invititajn aŭskultintojn.
-- Kaj jen via nova lernanto --, diris plue la doktoro.
La fremdulo fikse rigardis al la knabo, prezentante sian manon.
-- Nu, la konatiĝo estas tre agrabla --, li diris.
Stanislas ne sciis kion diri, kaj li demandis al si: -- Kiu li estas?
... kion li devas fari kun mi? -- kaj liaj demandantaj okuloj sin
direktis sur tiujn de la doktoro, kiu demandis:
-- Ĉu vi forgesis pri mia iama promeso?
-- Ke mi lernos, doktoro?
-- Kompreneble; nu, estas bone, ke vi tion memoras, ĉar ĝi estas
signo, ke la promeso plaĉis al vi.
-- Ho jes, doktoro!
-- Nu, tiu sinjoro, kiu estas lernejestro, instruos vin, kaj hodiaŭ
komenciĝos la unua leciono --; tiam etendante la manon al sinjoro
Klajn, li diris plue:
-- Do, kiel interkonsentite!... Ĝis renkontiĝo! -- Tiam li iris
paŝetante al sia laborejo, dum la lernejestro eliris la veturilejon
kaj signodonis al Stanislas lin sekvi. La knabo obeis tre mirante,
kien li iros.
-- Mi kuniros ankaŭ! -- ekkriis Teodoro, kiu jam estis sekvonta
la ekzemplon de Stanislas, sed la fremdulo diris kviete, sed iom
severtone:
-- Ne, mia knabeto, vi _ne_ kuniros, vi restos hejme; Stanislas
revenos al vi je la vespero.
Kvankam Teodoro ordinare faris nur sian volon, ĉi tiun fojon la
severaj grizaj okuloj de la fremdulo tiel efikis sur lin, ke li ne
kuraĝis malobei. Iom surprizite li restis staranta, postrigardis
sian forirantan amikon, kaj kiam tiu estis malaperinta tra la elira
pordo eksterdomen, li rapidis al sia avo por informiĝi pri tiu
fremda sinjoro kaj pri multaj aliaj aferoj rilate al la foriro de
Stanislas. Sinjoro Klajn kaj lia nova lernanto intertempe laŭiris
kelkajn stratojn kaj post duona horo sin trovis ekster la urbo
survoje al apuda vilaĝo. La instruisto marŝis per longaj gravaj
paŝoj, ĉiam rigardante rekte antaŭ sin. Stanislas marŝis ĉe lia
flanko kaj miris ankoraŭ pli multe ol antaŭe, tial ke la fremda
sinjoro lin kondukis eksterurben. Li tamen ne kuraĝis fari demandojn
kaj atendis, ĝis lia kunulo ekparolus al li, de tempo al tempo kaŝe
rigardante lin per unu rapida rigardo. La instruisto dume kviete
elblovis dikajn nubojn da tabaka fumo el sia pipo. Fine li ekparolis,
tamen tute ne rigardante lin:
-- Ĉu mi marŝas tro rapide?
-- Ne, sinjoro, mi povus marŝi pli rapide ankoraŭ; tio ne lacigas
min.
-- Via nomo estas Stanislas, ne vere?
-- Jes, sinjoro: Stanislas Mareau.
La instruisto ĉesis fari demandojn, sed Stanislas, kuraĝiĝinte per
la unua al li adresita demando, diris plue:
-- Ĉu tio estas stranga nomo, sinjoro?
La instruisto ekblovis dikan nubon, pripensis momenton kaj demandis:
-- Kial vi demandas tion?
-- Ĉar la doktoro opinias, ke mi havas strangan nomon.
-- Hm!... Jes, li opinias tiel, li ankaŭ al mi tion diris, kaj li
estas prava.
Refoje elblovante kelkajn nubojn, li diris post momento:
-- Ĉu tiu Mareau estis via patro?
-- Jes, sinjoro.
-- Mi ekaŭdis, ke li tre malzorgis pri via eduko...
Stanislas ne respondis, kaj la instruisto diris plue:
-- Sed kun serioza volo, persistado kaj studado vi povos ankoraŭ
lerni tre multe.
-- Jes, sinjoro.