rajdi sur ĝi..., ĉu vi iam rajdis?
-- Ofte.
-- Sur vera ĉevalo?
-- Jes, sur vera ĉevalo.
-- Kie?
-- En la cirko.
-- Kio estas cirko?
Stanislas klarigis; la afero ŝajnis interesi la knabeton tre multe,
pri ĉio koncernanta cirkon li informiĝis, kaj post kiam la scivolo
estis kontentigita, li silentis momenton, pripensis kaj subite
demandis:
-- Ĉu vi scias rakonti fabelojn?
-- Jes, mi scias rakonti kelkajn. En la cirko kunlaboris ŝercisto,
kiu rakontis al mi multajn.
-- Rakontu foje al mi.
Stanislas volonte plenumis la deziron de Teodoro kaj li rakontis
la fabelojn pri „Lupo kaj sep kapridoj“, pri „Neĝulino“, pri
„Bremaj muzikistoj“ kaj aliajn.
Kun malfermita buŝo la knabeto aŭskultis.
Dume la doktoredzino laboradis en la kuirejo; ŝi refoje purigis
ĝin per siteloj da akvo, viŝilo kaj balailo, kaj Maria helpis per
ĉiuj fortoj. La soldato super la ciferplato svingadis la glavon,
la horloĝo tiktakadis kaj kvarono post kvarono da horo pasis for,
kaj kiam je la unua horo la veturilo de la doktoro revenis en la
veturilejon kaj la doktoro mem eniris la salonon por vidi kiel sanas
lia nova paciento, ĉi tiu estis ankoraŭ rakontanta fabelojn.
Teodoro estis ravita.
-- Aĉjo! -- li diris.
-- Nu, mia karulo, kio estas?
-- Li ne plu devas foriri.
-- Kiu?
-- Stanislas, li scias ankoraŭ pli bele rakonti ol avino.
-- He!
-- Jes!... Li restos, ĉu ne vere?
La doktoro ridis bonhumore kaj rigardis al Stanislas, kiu modeste
ŝajnigis sin ne aŭskulti.
-- Li ne volas resti tie ĉi, li prefere returnos sin al la cirko --,
diris ŝercante la doktoro.
-- Ho ne, aĉjo, li pli volonte restos ĉe mi.
-- Ĉu vere? -- demandis la doktoro, fiksante la rigardon sur
Stanislason.
-- Estos tro maloportune al vi, sinjoro.
-- Ne! ne! -- kriis Teodoro --, li povas ludi kun mi kaj labori por
aĉjo, aŭ por avino.
-- Je la trapezo? -- demandis la doktoro.
-- Ankaŭ je la trapezo kaj krom tio je ĉio ajn --, diris Teo,
ĉirkaŭbrakante unu el la kruroj de la avo, kaj li diris plue:
-- Nu, aĉjo?... Ĉu li restos?
-- Jes, mia infano, li restos, almenaŭ, se li volas.
-- Hura! -- kriis Teodoro, -- li restos! ... mi tuj iros tion rakonti
al avino --, kaj li forrapidis.
Stanislas sidis kun mallevitaj okuloj kaj la doktoro, rigardinte lin
dum momento, demandis:
-- Ĉu vi pli volonte restos ol returni vin al cirko?
-- Jes, sinjoro, mi ja volonte volas esti via veturigisto, mi
povas...
-- Mi havas bonan veturigiston kaj ne bezonas du.
-- Mi eble povos servi alie.
-- Nu, mia knabo vi povas resti, sed ne por servi al mi aŭ al iu
alia en mia domo; mi pensis pri tio jam antaŭ ol mia nepeto demandis
tion... Ĉu vi facile studadas?
-- Mi ne scias, sinjoro; sed mi povas klopodi.
-- Kiom vi jam lernis?
-- Mi lernis rajdi...
-- Tion mi ne celas... Ĉu vi facile lernis kalkuli?
-- Mi ne scias; neniam oni instruis al mi tion?
-- Sekve vi ne lernis la matematikon!
-- Ne, sinjoro.
-- Ĉu geografion aŭ historion?
-- Nek tion, sinjoro.
La doktoro ekscitiĝis, sed li sin retenis.
-- Ĉu vi scias skribi sen gravaj eraroj?
Stanislas konfuziĝis en terura maniero kaj estis ploronta pro honto,
li tamen kontraŭbatalis la larmojn kaj balbute respondis:
-- Mi ... mi tute ne scias skribi...
-- Kion!? -- kriis la doktoro, -- vi ne scias skribi!!
-- Ne, sinjoro.
-- Vi tamen scias legi, ĉu ne vere?
Stanislas ne respondis, kaj kovrante la okulojn per ambaŭ manoj, li
ekploris, dum grandaj larmoj fluis el inter liaj fingroj, kaj fine li
balbute diris:
-- Ne, sinjoro..., mi eĉ ne scias tion..., mi lernis nenion!
-- Sed tio estas terura!
-- Mi ne estas kulpa, sinjoro; mi deziris lerni, sed mia patro ne
konsentis..., ĝi kostus tro multe da tempo kaj tro multe da mono.
-- Fi do!!... Nu, ĉesu plori, jam ne pensu pri ĝi, ĉar post sufero
venas prospero. Ne estas ankoraŭ tro malfrue, se vi estos nur
diligenta.
-- Mi estos, sinjoro.
-- Pri tio mi ne dubas, vi lernos. Eble vi fariĝos eĉ doktoro aŭ
profesoro same kiel Teodoro; ĝi dependos de vi mem.
Stanislas estis kaptonta la manon de sia protektanto por kisi ĝin el
dankemo, sed la doktoro sin turnis kaj rapide eliris la salonon.
* * * * *
Je la vespero de tiu tago haltis antaŭ la domo veturilo. Tri
viroj eltiris el la veturilo longan ĉerkon, kiun ili portis en la
veturilejon. Kelkajn minutojn poste tiuj viroj, helpate de Mikelo,
reportis la ĉerkon kun la kadavro de la mortinto eksteren, kaj for
ĝi veturis al la mortintejo, kie ĝi por ĉiam malaperis en izolita
kaj neniam retrovebla fosaĵo.
Kvina Ĉapitro.
Stanislas kaj Teodoro -- Pri fabeloj kaj: La Historio pri Floriso
kaj Blankafloro -- (Tiu historio havas nenion komunan kun la herooj
de ĉi tiu romano, tial la legantoj ne bezonas legi ĝin, se ili ne
amas legi rakontojn el jam longe pasinta tempo).
Dank' al la korpa konstitucio de Stanislas lia kruro en tre mallonga
tempo resaniĝis tiom, ke la knabo povis marŝi kun helpo de bastono.
Akompanate de sia nova amiketo, la juna Teo, kiu preskaŭ neniam lin
forlasis, li faris mallongajn promenadojn sur la strato, kaj post
tri monatoj li sentis, ke la kruro estas sufiĉe forta, por ke li
povu marŝi kiel antaŭe. De tiu tempo li faris sian eblon esti utila
al ĉiuj siaj samhejmanoj. Matene li helpis alportadi sitelojn kun
pura akvo, ĉar la sinjorino ankoraŭ ĉiam purigadis kaj frotadis,
kaj laŭeble la knabo helpis al ŝi, precipe kiam la doktoro estis
eksterdome kun sia veturilo por viziti la malproksimajn pacientojn
en la vilaĝoj kaj tre malsanajn en la urbo. Kiam la veturilo refoje
staris en la veturilejo kaj Stanislas estis kondukinta la ĉevalon
en la ĉevalejon, li ordinare eniris la laborejon por vidi, ĉu
li povus esti agrabla aŭ utila al sia protektanto, kaj preskaŭ
ĉiufoje la doktoro trovis kialon por teni la knabon apud si, ĉar li
ne amis, ke ĉi tiu kiel servisto helpis purigadi la kuirejon, tiom
pli, ĉar tiun ĉiutage ripetatan purigadon la doktoro konsideris
kiel senutilaĵon kaj kiel ion tute superfluan. La doktoredzino laŭ
sia deziro povis laboradi, ŝia edzo jam ne kontraŭstaris; sed li
opiniis, ke Stanislas pli bone povas pasigi alie sian tempon. Okazis
kelkfoje, ke la knabo estis helponta la sinjorinon, kiam subite la
doktoro lin vokis al si. Stanislas, kiu penadis esti ĉies helpanto
kaj amiko kaj volonte servis al kiu ajn, sin trovis tiam en granda
embaraso, el kiu la sinjorino lin ordinare eltiris, dirante:
-- Nu iru, Stanislas, post la forveturo de la doktoro vi ja povos
reveni al mi.
Teodoro sekvis sian amikon kiel ombro. Ili dormadis en la sama
ĉambro, ĉar tion la knabeto nepre deziris; ili ludadis kune en la
veturilejo, kie la eksakrobato estis farinta trapezon por plaĉi al
sia amiketo, kaj sur ĝi li de tempo al tempo „laboris“.
La cirka veturilo staris post sia alveno en angulo kaj restis tie. La
du knaboj ofte ludis en tiu iama loĝejo, post kiam Stanislas estis
puriginta ĝin ĉiuflanke. La matraco kaj la litaĉo jam ne kuŝis
sur sia loko, sed estis forĵetitaj, kaj nur la tablo kun paro da
kadukaj seĝoj estis la tuta meblaro. En la tirkesto de la tablo
kuŝis jam dum jaroj speco de lukse bindita kaj preskaŭ plenskribita
kajerego. Stanislas memoris, ke lia patrino ofte legis en ĝi, sed
nur, kiam la patro forestis. Ŝajnis al la knabo, ke lia patrino tre
ŝatis tiun libron kaj tial li ĝin gardis kiel karan memoraĵon.
Strange estis tamen, ke la doktoro, kiu laŭ la opinio de Stanislas
estis tre klera viro, estis skuinta la kapon, kiam li foliumis tiujn
skribitajn paĝojn, dirante:
-- Tion eĉ la diablo ne kapablas legi, tio ne estas franca, ne
germana, ne angla, ne latina nek greka..., do forĵetu, ĝi valoras
neniom!
Stanislas tamen ne forĵetis, sed gardadis la memoraĵon, esperante,
ke poste li renkontus personon pli kleran ol la doktoro, kiu povus
diri, kion ĝi enhavas.
La ĉevalo de Mareau estis vendita kaj la doktoro gardadis la monon
por Stanislas.
Ok semajnojn post sia alveno en la domo de la doktoro, Stanislas
iun posttagmezon sidis kun Teodoro en la cirka veturilo. Ili estis
„laborintaj“ sur la trapezo, iom laciĝis kaj nun ripozis.
-- Stanislas, rakontu do ankoraŭ fabelon! -- diris Teodoro.
-- Pri kio?
-- Pri Blua Barbo.
-- Mi jam centfoje ĝin rakontis, elektu alian.
Teodoro pripensis, tiam li diris:
-- Rakontu fabelon, kiun mi ankoraŭ ne aŭdis.
-- La cirka burleskulo iam rakontis al mi tre longan rakonton pri
Floriso kaj Blankafloro, sed mi timas, ke ĝi estas tro longa por vi
kaj ke vi ne povos kompreni tiun rakonton.
-- Ho jes, mi komprenos tamen; mi ja ĉiam komprenis viajn fabelojn.
Kaj Stanislas rakontis:
La Historio pri Floriso kaj Blankafloro[*].
Antaŭ pli ol mil jaroj vivis en Hispanujo idolana reĝo. Iun
tagon tiu reĝo transiris la maron kun granda armeo, albordiĝis
en kristana lando kaj ruinigis tie multajn urbojn kaj kastelojn,
forbruligis preĝejojn kaj monaĥejojn kaj en la daŭro de tri tagoj
tiel rabodezertigis ĉion, ke nek domoj, nek homoj troviĝis je
tridekmejla distanco de la maro.
Li plenŝarĝigis siajn ŝipojn kun ĉio, kion li estis rabinta
kaj dissendis kvardek armitajn virojn por spionadi kaj elrabi la
pilgrimantojn, kiuj preteriris. Inter tiuj pilgrimantoj sin trovis
duko el Francujo; li havis kun si sian filinon, kiu estis fariĝonta
patrino. Ŝia edzo estis mortigita en batalo antaŭ mallonga tempo,
tiel ke nur la duko povis protekti ŝin. Li sin defendis kuraĝe
kontraŭ la idolanoj, sed fine li estis venkata kaj lia filino
estis forkondukata kiel kaptitino. La hispana reĝo tiam rapide
returnis sin al sia reĝolando, kie liaj subuloj salutis lin kun
ĝojkrioj, kaj la rabitaĵo estis partigata kaj disdonata al la
soldatestroj. La reĝino tre ĝojis, ke ŝia edzo estis kunportinta
kristanan virinon; jam longe ŝi petis al li tian virinon kiel
korteganinon; nun ŝia deziro estis plenumita kaj ŝi konsentis, ke
la nova korteganino restu kristanino. La malfeliĉa vidvino estis
pro tio tre danka; ŝi servis la reĝinon de la frua mateno ĝis
la malfrua vespero, instruis al ŝi la francan lingvon kaj baldaŭ
la kristanino estis amata de la tuta korteganaro. Okazis, ke la
reĝino kaj ŝia kristana korteganino en la sama tago, nome dum
palmofesto, naskis po unu infaneton. Al la reĝino naskiĝis filo kaj
al la dukino naskiĝis filino. La filino estis baptata per la nomo
Blankafloro kaj la juna princo estis nomata Floriso. La reĝo estis
tre ĝoja, kiam li eksciis, ke naskiĝis princo, kaj en la palaco
fariĝis granda festo, kiun devis partopreni ĉiuj korteganoj. Li
konsentis, ke la princo estis konfidata al la zorgoj de la dukino,
sed idolana virino devis suĉigi la infanon. La kristanino kore amis
ambaŭ infanojn, kiuj poste ĉiam estis kune, tiel ke ili ne povis
vivi unu sen la alia. Tuj kiam la reĝo rimarkis, ke lia filo estas
sufiĉe aĝa por studadi, li diris: Mi konfidos vin al la zorgoj
de l' instruisto Gorbur. Floriso tamen tre malĝojis; li ekploris
dirante: Ho patro, mi povos nek lerni, nek skribi, nek legi, nek ion
alian, se Blankafloro ne akompanos min al la lernejo. La reĝo tial
promesis, ke ili kune iru al la edukpensiono. Tie ili ĉiam studadis
kune, sin ekzercadis en la latina lingvo kaj faris tiajn progresojn,
ke ili povis skribi unu al la alia latinajn leteretojn, kiujn la
aliaj ne povis kompreni. Tiel ili fariĝis pli aĝaj kaj pli grandaj
kaj enamiĝis unu en la alian ĉiam pli kaj pli. Tio tamen tute ne
plaĉis al la reĝo kaj li pripensadis rimedojn por disigi la du
infanojn. Iun tagon li diris al sia edzino, ke li intencas ekzekutigi
Blankafloron, se la princo ne forlasus sian malsaĝan enamiĝon, ĉar
estus tro ridinde edzigi princon kun filino de kristana sklavino. La
reĝino tamen kontraŭstaris kun ĉiuj fortoj, timante ke Floriso
pro malespero memmortigus sin, se Blankafloro estus ekzekutata. Tial
ŝi pripensis alian planon. Al la instruisto estis ordonite, ke li
ŝajnigu sin malsana, tiel ke Floriso devus aliri alian edukpensionon
en Mentorujo. Tie tiutempe estis multaj infanoj de nobela naskiĝo
kaj inter ili belegaj knabinoj, kaj la reĝo esperis, ke lia filo
baldaŭ forgesus pri Blankafloro. Sed Fenuso sin trompis, kiel ni
vidos. Kiam Floriso estis forvojaĝonta, li petis al sia patro, ke
Blankafloro kuniru al Mentorujo. -- Ne --, diris la reĝo, -- ŝi
devos resti tie ĉi por flegi vian patrinon, kiu fariĝis malsana
--. Oni povas imagi, kiel malĝojis la princo, kiam li eksciis tion.
Kiel frenezulo li vagadis tra la palaco, dirante, ke li volus neniam
aliri Mentorujon, se Blankafloro ne akompanus lin. La gereĝoj ne
sciis kiel rekvietigi la princon, kaj ili nur sukcesis en tio, post
kiam ili promesis al li, ke Blankafloro sekvus lin post du semajnoj.
Kordeŝira estis la adiaŭo de la du gejunuloj. Al Fenuso tio tute ne
plaĉis, sed kion li devus fari? Kun flataj vortoj kaj ĉiaj donacoj
li fine irigis la princon al Mentorujo, kie lin feste akceptis la
duko Goraso, la dukino Zeŭte kaj ilia filino. La postan tagon li
vizitis la lernejon, kie estis multaj nobelaj fraŭlinoj, sed tio
efikis nenion, ĉar kiun ajn vidis Floriso, kaj kion ajn oni faris,
ĉiam li pensis pri Blankafloro. Jen li silente sidadis droninta en
pensoj, jen li iradis ĉirkaŭe kun ĝemoj kaj plorante, kaj kiam
post la du semajnoj ne venis al li Blankafloro, tiam li jam ne sciis,
kien sin movi kaj sin ŝovi. Li ektimis, ke ŝi estis mortinta; li
volis nek manĝi nek trinki, nek dormi kaj fariĝis malsana. La
kortegano akompananta la princon sciigis pri tio al la reĝo kaj
granda konsterno estiĝis en la kortego. La reĝo venigis la reĝinon
kaj diris: -- Kara edzino, mi ne scias, kion fari kun mia filo.
Blankafloro sendube ensorĉis nian infanon. Mi tuj ŝin ekzekutigos,
tiam li nepre forgesos pri ŝi --. Sed la reĝino respondis: --
Sinjoro, tio ne estus saĝa. Blankafloro ne ensorĉis nian infanon,
ĉar ŝi lin amas tro multe. Post lia forvojaĝo Mentorujon ŝi
ne travivis eĉ unu feliĉan momenton. Daŭre ŝi ploradis kaj
suferadis. Estus peko kaj honto mortigi ŝin, ĉar ŝi ne estas
kulpa. Pretere kondukigu ŝin al Nicea por vendi kiel sklavinon,
tiam ni jam neniam aŭdos pri ŝi --. La reĝo sekvis la konsilon de
la reĝino; li venigis du aziajn komercistojn kaj ordonis, ke ili
plenumu la deziron de la reĝino.
Monaton poste la knabino estis vendata al riĉa emiro en Babilono.
Ĉi tiu emiro, trovanta ŝin belega kaj aminda, intencis edziĝi kun
ŝi kaj ŝin kondukigis al la turo de la virgulinoj, kie estis dudek
kvin knabinoj, kiuj devis konsoli kaj gajigi kaj instrui ŝin, ĉar
baldaŭ ŝi fariĝus reĝino de la tuta lando.
Jen Blankafloro sin trovis inter fremduloj kaj en salonego, kiun ŝi
ne povis forlasi. Ŝi ploris kaj diris ĝemante: -- Ho, mia kara
Floriso! kiu do nin disigis laŭ tia kruela maniero? Neniam mi vin
forgesos. Mi scias, ke vi suferas same kiel mi, ĉar ni amas nin
reciproke. Malbenita estu tiu, kiu kaŭzis al ni tiun ĉagrenon kaj
doloron, ĉar sen vi mi neniam reĝojiĝos.
La reĝo Fenuso estis tre kontenta, post kiam estis foririnta la
bela Blankafloro, sed la reĝino estis senkuraĝiĝinta. -- Sinjoro!
-- ŝi diris, -- kion do ni faros, kiam revenos nia filo? Li ploros
ĝismorte. Donu al mi bonan konsilon.
La reĝo pripensis kaj ordonis, ke oni faru belegan tombo-monumenton
el marmoro kaj kristalo; sur tiu monumento kuŝu du infanoj el oro,
unu similu al Floriso kaj la alia al Blankafloro. Ambaŭ portu reĝan
kronon kaj sur tiu de Floriso brilu karbunkolo disiganta nokte tiom
da brilaĵo, kvazaŭ estus hela tago. Sub la du infanoj staru per
oraj literoj: „En ĉi tiu tombo ripozas Blankafloro, kiun la junulo
Floriso amis kun eterna amo.“
Kaj la reĝo disordonis, ke ĉiu diskonigu, ke Blankafloro estas
mortinta. Post kiam ĉio tio ĉi okazis, la reĝo venigis Florison.
La princo dancis pro ĝojo. En malmulta tempo li ĉion pretigis
por forvojaĝi kaj baldaŭ li staris antaŭ siaj gepatroj. Li
ĉirkaŭbrakis ilin kaj tuj informiĝis pri Blankafloro. Neniu
kuraĝis paroli, sed li rapidis al ŝia ĉambro, kie li ne trovis
ŝin.
Sed ŝia patrino sidis tie malĝoja kaj ploranta pro la kara filino.
Floriso ŝin petis konduki lin al Blankafloro. Komence ŝi agis
kvazaŭ ŝi ne komprenis, tiam ŝi respondis eviteme; fine ŝi
ŝajnigis kredi, ke Floriso volas informiĝi pri tio, kion li
jam estis sciiĝinta. -- Mi opinias --, ŝi diris, -- ke vi min
ŝercmokas --. Ho ne! -- respondis Floriso, -- mi tute ne ŝercmokas.
Venigu rapide mian Blankafloron, mi petas --. Tiam ŝi ne plu povis
silenti. -- Mi ne scias, kie ŝi estas --, diris ŝi, dum ŝi fikse
direktis la okulojn sur la plankon. -- Oni ja ordonis al mi, ke mi
diru ... ke ŝi mortis kaj ... ke ŝi estas entombigita.
Floriso ne aŭdis la lastajn vortojn. Li svenis. La dukino
ekteruriĝis kaj eligis ekkrion, kiu resonis tra la tuta kortego,
ĉar ŝi kredis, ke la princo kuŝas sen vivo antaŭ ŝiaj piedoj.
La gereĝoj tuj alkuris kaj ekploris. Post kelka momento Floriso
rekonsciiĝis kaj oni lin kondukis al la tombo, kie li denove svenis.
Rekonsciiĝinte la duan fojon, li ekkriis: Ho, Blankafloro, kial vi
min forlasis! Ni naskiĝis la saman tagon kaj kune ni estis edukataj.
Kial do ni ne eliris kune el tiu ĉi mondo?
Dirinte tion, li elujigis ponardeton kaj estis trapikonta sian koron,
sed feliĉe lia patrino retenis la jam levitan brakon kaj kaptante
la ponardeton, ŝi rapidis al la reĝo kaj diris: -- Reĝa moŝto,
kompatu do nian infanon. Jen la armilo, per kiu li estus mortiginta
sin, se mi ne estus kaptinta ĝin en la ĝusta tempo: Kio fariĝus,
se li tiel finus sian vivon!... Ni havas nur unu infanon kaj la
tuta lando nin mallaŭdus. Parolu do, sinjoro! ... kion ni devas
fari? -- -- Diru al li --, respondis la reĝo, -- ke li ĝoju, ĉar
Blankafloro vivas ankoraŭ.
Kiam la princo tion ekaŭdis, li diris al sia patro: -- Ho patro,
permesu, ke mi iru al Blankafloro, ĉar sen ŝi mi ne povas vivi.
La reĝo malĝojis kaj li malbenis la tagon, en kiu li ŝin vendis.
Volonte li reaĉetus la knabinon, sed li ne sciis, kie ŝin trovi.
Li sekve parolis: -- Mia knabo, aŭskultu la bonan konsilon, kiun mi
al vi donos. Restu ĉe mi kaj mi havigos al vi belan fianĉinon el
pli nobla rango, kiu povos porti kun honoro la reĝinan kronon --.
Sed Floriso respondis: -- Ho ne, kara patro! Ĉar estas en la mondo
nur unu, kiun mi povas ami, kaj ŝi estas Blankafloro. Permesu do al
mi, ke mi iru por serĉi ŝin --. Tiam respondis la reĝo: -- Nu do,
iru, mi havigos al vi la bezonajn vestojn, ĉevalojn, servistojn kaj
monon --. Floriso tamen diris: -- Sinjor' patro, ĉu ne estus pli
saĝe, se mi vojaĝus kiel negocisto deziranta vendadi kaj aĉetadi?
Dek du azenoj devas marŝi antaŭ mi, tri ŝarĝitaj kun ĉapeloj,
tri kun moneroj, du kun veluro, skarlataj kaj silkaj vestaĵoj kaj
orbroditaj, la kvar ceteraj portos blankan kaj grizan peltaĵaron.
Ĉe la azenoj mi bezonos dek du kondukistojn. Krom tio, vi donos
al mi dek du militistojn por min protektadi, unu soldatestron kaj
unu saĝan korteganon. Fine min akompanados la du komercistoj, kiuj
vendis Blankafloron, ĉar ili plej bone scios, kie mi devos ŝin
serĉi.
La reĝo konsentis en ĉio kaj pretigis belan ĉevalon, sur kiu lia
filo povos rajdi, kaj jen li rajdis for por serĉi Blankafloron. Li
iris kun sia sekvantaro Niceon, kien la komercistoj estis kondukintaj
ŝin. Post prospera vojaĝo ili ekloĝis tie ĉe riĉa viro, ĉe
kiu ili ĉion trovis, kion ili bezonis, kaj kie ili pasigis kelkajn
ĝojajn tagojn. Floriso tamen ne partoprenis en la ĝenerala ĝojo;
li nur pensadis pri sia karulino, kaj kiam li sidadis ĉetable, li
fakte ne sciis, ĉu li enbuŝigis panon aŭ viandon.
Kiam la gastigintino tion rimarkis, ŝi diris al sia edzo: --
Sinjoro, ĉu vi ne vidas, kiel malĝoja estas tiu juna fraŭlo? Ĉiam
li dronas en pensoj, ĉiam li rigardas sencele kaj fikse antaŭ sin.
Kvankam ili pretendas esti negocistoj, mi supozas, ke ili alvenis
aliacele.
Unu tagon ŝi jam ne povis kontraŭbatali sian scivolon, kaj ŝi
diris al Floriso: -- Mi rimarkis, juna fraŭlo, kiom malmulte vi
manĝis, kaj ke viaj pensoj disvagadas. Laŭ viaj manieroj vi estas
simila al juna fraŭlino, kiu antaŭ nelonge estis tie ĉi kaj kiu,
same kiel vi, seninterrompe ĝemadis kaj pripensadis. Ŝi nomiĝas
Blankafloro. Multfoje ŝi ploris pro sia amato, nomita Floriso, kaj
pro kiu ŝi estis vendita kiel sklavino.
-- Kien ŝi forvojaĝis? -- Floriso demandis.
-- Al Babilono --, respondis la virino.
Post kiam ĉiuj estis manĝintaj, ili enlitiĝis. Jam frue la
sekvantan matenon Floriso vekis sian korteganon kaj li ordonis,
ke li veku la tutan sekvantaron, ĉar li deziris tuj ekvojaĝi.
Baldaŭ ili alvenis riveron, nomitan Serio. Ponteto por piedirantoj
kuŝis trans tiun riveron, sed, ĉar la princo havis kun si azenojn
kaj multe da komercaĵoj, li ne povis ĝin transiri. Ĉe la ponteto
elstaris el la tero cipresbastonego, sur kiu pendis ebura trumpeto;
ĉiu kiu bezonis la pramiston por esti transkondukata, devis blovi
sur tiu trumpeto. Floriso ekblovis kaj la pramistoj alvenis; ili
plenŝarĝis la pramojn kaj Floriso prenis lokon en la pramo de l'
pramestro. Ĉe tiu rimarkis, ke Floriso aspektas malĝoja. -- Kien
vi deziras vojaĝi, kaj kial vi aliras nian landon? -- demandis
li. -- Ni estas komercistoj --, respondis Floriso, -- ni intencas
vojaĝi Babilonon. Sed estas jam malfrue por ekvojaĝi hodiaŭ. Ĉu
troviĝas ĉe vi hotelo por niaj ĉevaloj kaj azenoj? -- La pramestro
respondis: -- Sinjoro, mi posedas bonegan gastejon. Sed mi volas
diri al vi, kial mi vin alparolas. Antaŭ tri monatoj mia pramo
transportis fraŭlinon, kiu estas tre simila al vi --. -- Kien ŝi
iris? -- demandis Floriso. -- Al Babilono.
Floriso kaj lia sekvantaro pasigis la nokton ĉe la pramestro, kaj
jam frumatene la sekvantan matenon ili estis pretaj refoje ekvojaĝi.
Antaŭ ol foriri, Floriso demandis al la pramisto, ĉu li havas
en Babilono amikon, kiu povus gastigi kaj helpi lin se bezone. --
Mi havas --, respondis la pramisto. -- Antaŭ ol alveni tie, vi
renkontos larĝan riveron, trans kiu kuŝas ponto; la viro, kiu
ricevadas la transirmonon, estas mia plej bona amiko. Li posedas en
la urbo domojn kaj loĝejojn, tiel ke li volonte loĝigos vin. Prenu
mian ringon kaj montru ĝin kiel signon, ke mi irigis vin al li.
Floriso adiaŭdiris la gastiginton kaj alvenis tiun saman matenon
antaŭ la rivero, pri kiu oni estis parolinta. Li montris la ringon
al la amiko de la pramestro, kaj ĉi tiu kondukis lin kaj lian
sekvantaron al unu el siaj hoteloj. La postan matenon, dum li faris
promenadon kaj admiris la grandan povon kaj la fortan kastelon de
la emiro, li preskaŭ freneziĝis kaj parolis al si mem. -- Nun mi
estas tie, kie estas Blankafloro, sed kion tio al mi utilas? Mi agis
malsaĝe forlasante mian patrujon. Ĉu ne estus pli bone revojaĝi?
Ĉi tie mi konas neniun, al kiu mi povus konfidi la celon de mia
vojaĝo, kaj se la emiro ekscios pri mia celo, li sen dubo kaptos kaj
senkapigos min --. Tiel pensante kaj parolante al si mem, li reiris
al sia gastiginto kaj ĉi tiu diris: -- Ho, mia amiko, pri kio vi do
pensas; vi aspektas tiel malĝoja! Ĉu estas io en mia hotelo, kiu
ne plaĉas al vi? -- -- Ne, sinjoro --, respondis Floriso, -- tute
kontraŭe, mi eĉ esperas vivi sufiĉe longe por poste danki vin pro
ĉio bona, kion vi al mi faris. Sed mi timas, ke tio neniam okazos.
-- -- Kuraĝon! -- diris la gastigisto, -- mi ja povos trovi rimedojn
por helpi vin.
Dum la manĝado Floriso alportigis pokalon kaj ordonis, ke oni ĝin
plenigu je vino. Ĝi estis tiu sama pokalo, por kiu Blankafloro estis
vendita; la hotelisto tuj ĝin rekonis. Floriso intertempe malĝojis
kaj larmoj elrulis el liaj okuloj. La edzino de la hotelisto tion
rimarkis kaj ŝi diris al sia edzo: -- Ni formetu la manĝaĵon, ĉar
tiu juna sinjoro tute ne havas bonan apetiton kaj li manĝis neniom.
Ni lin konsolu.