interdisputante pri la dancistino. La disputado estas tre amuziga
kaj ĉiuj laŭtege ridas pro la demandoj kaj la respondoj, kiuj
sin sekvas rapide. Intertempe la dancistino malaperas, kaj rapide
engalopas la ĉevalo. La besto ĉirkaŭgalopas du fojojn kaj tiam
eniras kaprino, kiu ekhaltas en la mezo de la areno. Vidante la
kaprinon, la ĉevalo ekhaltas kaj atendas pacience, ĝis kiam
ŝtuparo estas lokata de la sabla planko ĝis la vosto de la ĉevalo.
La kaprino supreniras la ŝtuparon kaj ekstaras sur la ĉevaldorso.
Post la kaprino enkuras hundo, kiu saltas sur la kaprinon kaj fine
ensaltas sur la malantaŭaj piedoj simieto. Dum laŭtaj ridegoj de la
publiko la simieto rampas sur la ĉevalon, de ĝi sur la kaprinon kaj
poste sur la hundon. Gravmiene la direktoro, staranta en la mezo de
la areno, faras sian riverencon, klaketas per la vipo kaj la ĉevalo
ekpaŝas kaj fine galopas ĉirkaŭen kun la tri rajdantoj sur la
dorso.
Kvankam ĉi tiu numero de la programo havas en realo nenion
rimarkindan por persono, kiu vidis prezentadojn en granda cirko,
tiuj kvar bestoj-artistoj tamen kaŭzas la plej grandan admiron de
vilaĝanoj, kiuj nur unu foje ĉiujare ĉeestas ion tian dum la
kermeso. Estas do memkompreneble, ke la bestoj post tiu numero de la
programo estas revokataj por akcepti siajn laŭrojn de la publiko.
Ankaŭ Rika partoprenas al la aplaŭdado. Ŝi kun intereso sekvas
ĉiujn numerojn de la programo, ne nur pro la plezuro, kiun ili
kaŭzas al ŝi mem, sed precipe pro Moseo, kiu kun ruĝaj vangoj
sidas sur sia loko, jen rigardante la artistojn, jen aŭskultante la
belan muzikon ĉe sia flanko.
Venas nun la vico de la gimnastikisto por „labori“ sur la trapezo.
Lin sekvas denove intertempa amuzaĵo de du arlekenoj kaj de la
malsprita Aŭgusto.
Dum la lastaj numeroj la mutulino ekrimarkis, ke la malsprita
Aŭgusto multfoje rigardas ŝin kaj Moseon, sed precipe la lastan.
Ŝajnas al ŝi, ke tiu stranga viro intencas ion kun la knabo kaj ŝi
jam ne perdas lin el la okuloj. Ŝi rimarkas, ke li parolas al la
direktoro pri Moseo, kaj ke la direktoro siavice atente rigardas kaj
okule ekzamenas ŝian knabon.
-- Kion do ili intencas kun li? --, ŝi pensas.
-- Eble ili trovas lin rimarkinda knabo --, ŝi pensas post
kelka tempo. Momenton poste la malsprita Aŭgusto, ĉiam dirante
ŝercaĵojn, kiuj laŭte ridigas la rigardantojn, eksidas post la
spicisto, kaj dum la du arlekenoj duope kaptas la atenton de la
rigardantoj, li mallaŭte diras al la spicisto:
-- Diru foje, sinjoro, tiu knabo do ne estas via filo?
-- Mia filo?... Ho ne!
-- Kies filo li estas?
-- De la surdmuta virino, sidanta ĉe lia flanko.
-- Ĉu li vere estas ŝia filo?
-- Kial vi deziras scii tion?
-- Tial, ke li tute ne similas ŝin, nek iun alian en la tuta
vilaĝo. Ŝajnas al mi, ke li ne naskiĝis tie ĉi, kaj ke li estas
eksterordinara knabo; kaj ni bezonas eksterordinaran knabon por helpi
al ni.
-- Ĉu por helpi al vi?
-- Jes, knabon, kiu kunludas en la antaŭlasta numero. Ĉu ŝi kaj li
konsentos en tio?
-- Mi ne scias; demandu do al Moseo mem, li eble volonte konsentos.
-- Dankon!
Aŭgusto flustras kelkajn vortojn en la orelon de la knabo, kiu
komence estas surprizita, sed poste ekridetas kaj kapjesas. La
malsprita Aŭgusto iras for kaj lin sekvas per la okuloj la mutulino,
kiu ne povas diveni, kion intencas tiu arlekeno, sed ĉar la knabo
ŝajnas kontenta kaj ridetas ankoraŭ, ŝia malkonfido tuj malaperas;
krom tio ŝi scias, ke ĉiuj homoj amas la knabon, ŝi do havos
nenion por timi, kaj refoje ŝi kun scivolo atendas tion, kio estas
okazonta sur la areno.
-- Kion li flustris al vi, Moseo? -- demandas la spicisto.
-- Ĉu mi volas rajdi fojon sur la ĉevalo por amuzi la homojn.
-- Ĉu vi povas rajdi?
-- Mi multfoje rajdas sur la blankulo de Klomp.
-- Ĉu vi ne timas defali de la ĉevalo?
-- Ho, ne!... -- Li volas paroli plue, sed io nova estas
komenciĝonta kaj li eksilentas, rigardante la lokon, kie eniras la
artistoj kaj la bestoj. La direktoro ĵus eniris. Li salutas per
la vipo la rigardantojn kaj diras, ke li havas la honoron anonci
specialan numeron titolitan: „La misterplena rajdado“, per kiu
„la estimata publiko“ spertos la mirindan fortecon de la hipnoto.
-- La hipnoto -- tiel la direktoro diras plue, -- havas la mirindan
fortecon, ke ĝi povas fari por momento artiston el ĉiu ajn persono
ĉeestanta la prezentadon, kondiĉe, ke la elektita persono plenvole
konsentas submeti sin sen kontraŭstaro al la povo de la hipnoto.
Tian personon ni trovis hodiaŭ en la bela knabo, sidanta sur la
tria benko tie antaŭ mi, kaj mi petas lin, ke li malsupreniru en la
arenon.
Moseo tamen restas sidanta, ne ĉar li timas, sed ĉar ĉiuj fikse
rigardas lin. Fine la spicisto diras al li:
-- Nu, Moseo, iru do, ne timu, estas ja nur ŝerco.
Moseo ekstaras kaj antaŭ ol la mutulino konjektas, kio okazos, la
knabo forlasis sian benkon kaj jam staras sur la areno.
Vidante ke Rika malkvietiĝas iom, la spicisto ridetante komprenigas
al ŝi, ke ŝi ne timu, kaj ŝi restas kvieta sur sia sidloko.
La direktoro sidigas la knabon sur seĝon kaj donas signon al
arlekeno; ĉi tiu foriras, sed revenas tuj kun juna fraŭlino, kiu
ekstaras antaŭ Moseo. Ŝi demandas al li:
-- Ĉu vi povas rajdi?
-- Jes, mi povas.
-- Ĉu vi povas rajdi staranta sur ĉevalo?
-- Tion mi neniam faris.
-- Sed ĉu vi volas?
Moseo ne scias kion respondi kaj silentas. Kelkaj personoj vokas:
-- Diru „jes!“
-- Jes! -- diras Moseo.
-- Bone --, diras la direktoro, -- vi rajdos ... Nun fikse rigardu la
fraŭlinon en la okulojn.
Moseo rigardas la fraŭlinon, kiu kvazaŭ ĵetas al li plenmanojn da
neekzistantaj objektoj. Ĉiufoje la knabo palpebrumas, ĉar ĉiufoje
ŝajnas al li, ke ŝi kaptas en la aero ĉiuspecajn objektojn por
ĵeti al li en la okulojn; li tamen ne timas, kvankam la fraŭlino
fikse rigardas lin kun sulkigitaj brovoj. Fine ŝi diras ordone:
-- Dormu!
Post tiu vorto Moseo estas tre surprizita, li jam ne ridetas, sed
iom timetas. La fraŭlino nun malrapide paŝas dorse malantaŭen
kaj signodonas al Moseo, ke li sekvu ŝin. La tuta publiko tre
miras, ĉar la knabo ekstaras kaj sekvas la fraŭlinon, kiu sen
interrompo rigardas lin fikse en la okulojn. Post tridek-kelkaj
paŝoj ambaŭ malaperas kaj la areno estas malplena. Flustrado
trakuras la cirkon, kelkaj rigardantoj pensas nur pri ŝercaĵo,
aliaj tamen, kredantaj pri la forteco de la hipnoto, atendas ion
seriozan. La muziko komencas mallaŭte ludi. Ĉiu kun scivoleco
atendas tion, kio okazos. Oni scias, ke Moseo ne povas rajdi staranta
sur la ĉevalo, spite tio la hipnotistino promesis, ke li vere faros
tion dank' al la forteco de la hipnoto. Post kiam la muziko ludis
kelkajn minutojn, engalopas la ĉevalo sen rajdisto. La direktoro sin
lokas en la mezo de la areno kaj klakas per la vipo por plirapidigi
la beston. Apenaŭ ĝi faris tri aŭ kvar ĉirkaŭiradojn, kiam Moseo
reaperas sen la hipnotistino. Lin sekvas Aŭgusto la malspritulo, kiu
sin klinas kun kapo turnita al la galopanta ĉevalo. En tiu sintenado
li restas staranta, rigardante post sin al Moseo. Ĉi tiu ekkuregas,
saltas sur la dorson de la malspritulo, kaj ĝuste en tiu momento,
kiam pretergalopas la ĉevalo, li per unu lerta saltego saltas de la
dorso de Aŭgusto sur la ĉevalon. Ĉiuj estas mutaj de surprizo kaj
oni aŭdas nur la muzikon kaj la spiregadon de la galopanta ĉevalo,
sur kies dorso ĉiam staras la knabo, kiu kun serioza mieno rigardas
rekte antaŭ sin trans la orelojn de la kvarpiedulo.
La mutulino ekstaras, ĉar ŝi timas, ke la knabo falos, sed la
direktoro vokas admone:
-- Eksidu kaj silentu, alie la hipnoto ne efikas.
Pentman kvietigas la terurigitan mutulinon, kiu restas sur sia
sidloko, daŭre sekvante la knabon per la okuloj.
La ĉevalo galopadas kaj galopadas, dum la direktoro klakadas per
la vipo. Trankvile Moseo staras sur la ĉevalo, kvazaŭ liaj piedoj
estus najlitaj sur la dorso de la besto. Jen li demetas sian kitelon
kaj ĵetas ĝin sur la arenon, jen li demetas la pantalonon kaj la
lignajn ŝuojn, kaj minuton poste la knabo ŝanĝiĝis en la plej
belan rajdiston, kiun oni iam vidis en cirko. Vestita per flava
orbrodita trikoto, sub kiu lia bela korpo plene sin montras, la knabo
similas princon el fabelo. Liaj nigraj harbukloj flirtadas ĉirkaŭ
lia kapo, kaj liaj okuloj brilas kiel neniam antaŭe. Ĉiam fiksante
la rigardon antaŭ sin, li staras gracie kaj tiel oportune sur la
besto, kvazaŭ li jam dum jaroj estus cirka rajdisto. Neniu povas
kompreni, kiel estas eble, ke tia juna knabo, kiu neniam staris sur
ĉevalo, sed nur de tempo al tempo rajdis sidante kaj sub la gardo de
plenkreska servisto, tiel subite aperis kiel sperta rajdisto. Sendube
io mistera sin devas kaŝi sub tio, sed neniu el la publiko povas
klarigi ĝin; tamen neniu dubas pri la memeco de la knabo, ĉiuj lin
konas tro bone por dubi pri tio. Ĉiam la ĉevalo rapidas ĉirkaŭe,
dum la direktoro klakadas per la vipo. La mutulino rigardas la
malgrandan rajdiston, kvazaŭ ŝi sonĝus; ŝi klare vidas, ke li
estas ŝia Moseo, ĉar nur li havas tiajn trajtojn, tiajn harojn kaj
tiajn okulojn, tamen ŝi demandas al si kiel li akiris la lertecon
por tiel rajdi...
Sed la vipo klakadas kaj la ĉevalo daŭrigas sian galopadon.
Jen aperas denove la hipnotistino. Ŝi havas du brulantajn torĉojn
en la manoj kaj ĵetas ilin al la knabo, kiu ekkaptas ilin kaj
ekbalancas kun ili, ĝis kiam ili preskaŭ estis forbruliĝintaj.
Tiam ŝi prenas fajfilon kaj ankaŭ ĵetas ĝin supren al la manoj
de la knabo; li ekkaptas ĝin kaj fajfas belan melodion kaj fine
ŝi ekstaras sur seĝo, alte tenas ringegon kaj la knabo saltas
tra ĝin. Post ĉiu salto liaj piedoj gracie retuŝas la dorson
de la ĉevalo, ili nek hezitas, nek faras unu malbonan paŝon aŭ
movon. La malspritulo fine ĵetas al la knabo ŝnuron kaj li salte
ludas per ĝi. Post du aŭ tri minutoj, dum la galopado iom post
iom malrapidiĝas, li forĵetas la ŝnuron kaj la ĉevalo ekhaltas.
Laŭtaj krioj de admiro resonas tra la cirko, Moseo desaltas de la
ĉevalo, sidiĝas refoje sur la seĝo kaj la fraŭlino, tuŝante lian
frunton, diras: -- Vekiĝu!
Tiam ambaŭ forlasas la arenon kaj fariĝas paŭzo, dum komenciĝas
laŭtega interparolado de la rigardantoj, kiuj priparolas inter
si la fortecon de la hipnoto. Kelkaj dubas pri la artaj procedoj,
en kiuj la knabo perdis sian propran volon kaj obeis aŭtomate al
la fraŭlino, kiu hipnotigis lin; ili kredas, ke la rigardantoj
sub influo de mistera imago kredis vidi la rajdantan knabon. Aliaj
kontraŭe opinias, ke pupo, speco de aŭtomato staris sur la ĉevalo
anstataŭ Moseo.
La leganto de tiu ĉi rakonto mem kredos, opiniante same kiel kelkaj
rigardantoj de la cirko, ke mistero sin kaŝas sub ĉio, kio rilatas
la strangan rajdadon, kaj li pavas: Vere io mistera sin kaŝas sub
tio, sed ne estas ankoraŭ tempo forpreni la tukon, per kiu ni kaŝas
tiun misteraĵon. Iom post iom en ĉi tiu libro alproksimiĝas la
ĉapitro, en kiu la verkisto propravole fortiros tiun tukon kaj tiam
ĉiu spertos, ke la okazo estas tre ordinara.
Kio ajn estas: Moseo estas la heroo de la tago kaj lia nomo flugas
de buŝo al buŝo, kaj kiam li fine reaperas sur la areno, li estas
salutata per laŭtaj krioj kaj aplaŭdoj.
Kviete, kvazaŭ nenio eksterordinara estus okazinta, li eksidas sur
sia benko, kaj Rika ĝojas, ke li revenis sen rompitaj kruroj, sed
sana kiel antaŭe. Ŝi kaptas lian brakon kaj per larĝe malfermitaj
okuloj, supren levita fingro kaj skuanta kapo komprenigas al li jam
ne partopreni tiajn plendanĝerajn akrobataĵojn.
Moseo komprenas nenion pri la al li montritaj aplaŭdoj, kaj kiam
la spicisto demandas al li, ĉu li estas laca, la knabo kviete
respondas:
-- Kial?
-- Pro la rajdado.
-- Kia rajdado?
-- Vi ja rajdis!
-- La fraŭlino promesis al mi, ke mi rajdu, sed mi tute ne rajdis.
Pentman ne estas surprizita pro la respondoj de la knabo; li ja
scias, ke la dorminto neniam memoras, kion li faris dum la hipnota
dormo, sed almenaŭ Moseo devus esti laca post tiom da saltoj kaj
saltegoj; tamen li havas eĉ ne unu malsekan haron sur la kapo.
-- Kion vi faris ekster la areno? -- plue demandas la spicisto.
-- Ŝi kondukis min en malluman ĉambreton, kaj tie mi sidis longan
tempon; krom tio mi faris tute nenion.
Pentman pensas pri la hipnota dormo kaj ridetas. Aliaj personoj,
sidantaj antaŭ kaj malantaŭ la knabo, volas kontentigi sian
scivolecon pri la mistera rajdado kaj jam multaj demandoj direktiĝas
al Moseo, sed li ne povas respondi ilin, ĉar ĉiuj parolas samtempe;
li sekve altigas la ŝultrojn, ridetas, sed silentas, tiom pli,
ĉar la paŭzo finiĝas kaj la pantomimo komenciĝas. Oni nun ludas
„Arlekeno kaj Arĝentino“. La pantomimo estas akompanata de dolĉa
muziko, kiu tre plaĉas al Moseo, kaj fine la vilaĝa turo sonigas la
sesan horon, kaj la prezentado estas finita.
Moseo kaj la mutulino iras hejmen, ĉar ili vidis sufiĉe.
Tiun vesperon la tuta vilaĝo parolas pri la rajdado de Moseo kaj
ĉiuj provas trovi la solvon de la mistero, kiu okazis en la cirko;
kaj la mutulino tiun nokton sonĝas, ke refoje la knabo faras
la samajn arlekenaĵojn kaj ke li rompas al ŝi ambaŭ krurojn.
Kun raŭkaj ekkrioj ŝi vekiĝas, sed kiam ŝi vidas flanke de
sia lito la dormantan Moseon (kies belan kapon plene lumigas la
enrigardanta luno, kaj kiu trankvile kuŝas kun la tri flutoj antaŭ
si), la kavetoj en ŝiaj vangoj pliprofundiĝas, kaj feliĉa ŝi
reendormiĝas.
Kaj Moseo mem? Li dormas, tute ne pensante plu pri la okazintaĵo
en la cirko; sed li sonĝas, ke li povas ludi sur la fluto, sur la
violono, kaj ke ĉiuj admiras lian ludadon.
Kvina Ĉapitro.
Pri neĝo kaj iu, kiu vagadas en la neĝo -- Rifuzita rifuĝejo
-- La izolita dometo -- Stranga sonĝo kaj ... hundoj kaj katoj
-- Stranga dumnokta muziko -- La ratkaptisto de Hameln -- La
„Kol-Nidrej“ de Max Bruch -- Violonĉelisto kaj flutisto -- Pri
multekosta muzikilo -- Ripozo post laciga nokto.
Neĝo....., neĝo......, neĝo en la aero, kie milionoj da rulŝvebantaj
neĝeroj sin interpuŝadas..... Neĝo sur la domoj, sur la senfoliaj
arboj, sur la kamparo kaj sur la frostiĝinta akvo en la longfosoj
kaj kanaloj.... Neĝo sur la vojoj.... Neĝo ĉie...........
Unu vasta dika tavolo griza kovras kvazaŭ unu sola vata tuko la
tutan ĉirkaŭaĵon. Nur la arboj elstaras el ĝi, kaj ĉar la vento
forpelis de ili iom de la falanta neĝo, la malhelaj branĉoj sin
etendas ĉiuloken kvazaŭ por peti protekton kontraŭ la rigida
malvarmo, kaj ili malakre konturiĝas sur la griza ĉielo.
Estas la kvina horo en la mateno. Ĉie regas granda nokta silento,
nur kelkfoje interrompata de la muĝanta vento, kiu ĉirkaŭpelas
la neĝerojn, ĝis kiam ili atingas siajn antaŭ ili falantajn
kamaradojn malsupre sur la griza tero.
Nur unu sola homo al si liberigas vojon tra la neĝo sur la vojo al
Brej. De kie li venis, neniu povus diri; kien li iras, ankaŭ neniu
povus diri, eĉ li mem ne ŝajnas tion scii, ĉar de tempo al tempo,
kiam la neĝeroj al li ne malhelpas, li vidas ĉirkaŭe, kvazaŭ
por esplori, ĉu baldaŭ sin montras loko por rifuĝi. Kun peno
liaj rigidaj kruroj portas lin pli malproksimen. Jen li ekhaltas,
blovante en la malvarmajn manojn, kiujn li tuj poste remetas en la
profundajn poŝojn de la longa surtuto, jen li ekmarŝas plue. Pro
la neĝeroj kaj la griza ĉirkaŭaĵo ne estas eble diri, kiel li
aspektas; oni nur vidas, ke li konstante sin klinadas teren por ne
perdi la egalpezon, ĉar sur la dorso li portas objekton, kiu ŝajnas
esti peza kaj kiu similas grandan longforman sakon.
Spiregante li iras plue sian vojon tra la griza tavolo, kiu ĉe ĉiu
minuto plidikiĝas, ĉar la neĝeroj daŭradas fali kaj frapadas al
li en la vizaĝon. La viro, ne vidante taŭgan lokon por ekhalti,
marŝas kaj marŝadas plue. Ĉe ĉiu paŝo la ŝuoj faras profundajn
truojn en la neĝo kaj ju pli longe li marŝadas, des pli multe li
sentas, ke liaj fortoj fine lin forlasos. Li tamen ne perdas la
kuraĝon kaj iras plue. Li pasas la preĝejon, sed tute ne rimarkas
ĝin pro la falanta neĝo, preskaŭ blindiganta lin. Li nur vidas
antaŭ sin sur la vojo kaj sur la iom pli mallumajn longfosojn ĉe
liaj flankoj. Ankoraŭ kvarono da horo, kaj li staras sur loko, kie
li devas turni sin dekstren aŭ maldekstren, ĉar tie la vojo subite
trafas alian vojon, kun kiu ĝi formas grandan ĉefliteron T.
La viro rigardas dekstren kaj ekpripensas. Kiun direkton li sekvos?
Li ne scias, kaj ne sciante kial, li sin turnas maldekstren. Ĉi
tiu nova vojo, same kiel la ĵus forlasita, estas ambaŭflanke
limigita de longfoso kaj montras la saman aspekton. Nur tie kaj tie
ĉi staras malalta arbeto, arbetaĵo aŭ krado, tra kiu oni povas
eniri la kamparon aŭ la herbejon transe de la longfosoj. Nenie
sin montras domo. Ĉirkaŭe dum kvarono da horo li sekvas la ĵus
elektitan vojon kaj jen li por la dua fojo iras maldekstren, ĉar
la vojo faras rektan angulon kaj de tie plilongiĝas tiom, kiom la
okuloj povas vidi. Feliĉe je kelka distanco tuj apud la vojo kaj en
ĝardeneto tute ĉirkaŭita de plektobarilo, staras dometo. La viro
ekmarŝas iom pli rapide, kaj enirinte la ĝardeneton, kie staras nur
du nudaj neĝkovritaj pirarboj kaj kelkaj ribarbetoj, li ekhaltas
antaŭ la dometo. Li klopodas enrigardi tra la du fenestroj, sed ĉio
interne estas malluma. Li iras al la pordo, frapas kaj atendas. Neniu
respondas la frapadon; li frapegas dufoje kaj denove atendas kaj
aŭskultas. Fine li aŭdas brueton en la domo kaj malrapide la pordo
malfermiĝas. Estas tre mallume post la pordo, la viro distingas tute
nenion de persono, kiu retenas la pordon per unu piedo, kvazaŭ ĝi
timus, ke ĝi perforte estos tute malfermata de nekonatulo, staranta
eksterdome en la neĝo. En la interspaco de la pordkadro kaj la pordo
aŭdiĝas la neĝentila voĉo de la loĝanto:
-- Kio estas?
La vaganto respondas germane:
-- Vojaĝanto, kiu perdis la vojon.
-- Kion vi volas?
-- Ĉu vi bonvolas diri, kie mi estas?
-- Apud Warfum.
-- Warfum!?
-- Jes, Warfum estas tute proksime. Iru laŭ la vojo ĉe via dekstra
mano. Ĉe via maldekstra estas la vojo al Brej.
La voĉo eksilentas kaj la pordo refermiĝas. La vojaĝanto,
kiu estas petonta rifuĝejon, ekkonscias, ke plua frapado por
remalfermigi la pordon estos vana. Li eliras la ĝardeneton kaj
daŭrigas iri al Brej. Estas al li indiferente, iri al Warfum aŭ
al Brej, ĉar li konas nek unu, nek la alian, li sekve sin donas al
la hazardo kaj post duono da horo estas tre surprizita sin trovi
ĉe loko, kie la vojo refoje sin dividas. Ŝajnas nun al li, ke
li ĉirkaŭiris grandan kvadratan pecon da kamparo kaj post kelka
tempo revenos sur la saman lokon, kie li sin trovis antaŭ unu
horo kaj duono. Li tamen ne estas certa pri tio kaj esplorrigardas
dekstren kaj maldekstren. Ĉe lia dekstra mano la vojo kondukas al
granda farmejo, ĉirkaŭita de altaj arboj, kiuj etendas la nudajn
senfoliajn branĉojn ĉielen. Tie sekve ne povas esti la vilaĝeto.
Li rigardas maldekstren kaj ekrimarkas subite je sufiĉe longa
distanco ion, kio ŝajnas esti preĝejo kun tureto. Tio do devas esti
Brej. Estas la sama tureto, kiun li pasis antaŭ pli ol unu horo, sed
kiun li tiam ne ekrimarkis pro la neĝeroj. Esperante trovi en Brej
hoteleton por ripozi, li estas ekmarŝonta tien, kiam subite trafas
liajn okulojn stranga estaĵo rapide alproksimiĝanta. Ĝi similas
grandan moviĝantan sonorilon. Aŭtomate ĝi alvenas per rapidaj
movetadoj. La vojaĝanto, ekkonante virinon envolvitan en larĝa
mantelo, tiel ke la kapo kaj la brakoj estas tute kaŝitaj, ekĝojas.
Eble ŝi povas diri al li, kie li povos trovi la deziratan hoteleton
en Brej kaj irante al ŝi renkonten, li estas alparolonta ŝin, sed
tre li miras, kiam la sonorilego, tute ne atendante lin, pasas kaj
aŭtomate iras plue al la granda farmejo. Senbrue, sed rapide la
stranga figuro, ĉe ĉiu paŝo ĵetante flanken nubeton da neĝo,
daŭrigas sian vojon, eĉ ne rigardante malantaŭen kaj baldaŭ
malaperas en la grizaj neĝeroj. La vojaĝanto ekintencas kuratingi
la marŝantan sonorilegon por peti informojn, sed li estas multe tro
laca kaj jam ne vidante la strangan figuron, li kun malĝojo iras
plue sur la antaŭ li sin etendanta vojo al Brej. Li estas nun tiel
laca kaj liaj piedoj estas tiel rigidaj, ke nur kun granda peno li
sin trenas antaŭen. Je kelka distanco li subite ekvidas dometon
antaŭ si ĉe la maldekstra flanko de la vojo. Du vicoj de malhelaj
truoj en la neĝo, venantaj kurblinie de la pordo al la vojo kaj
perdiĝantaj en la direkto al la farmejo, montras, ke antaŭ nelonge
persono kun grandaj ŝuoj aŭ botoj forlasis tiun dometon. La
vojaĝanto ekpensas, ke ili nepre devenas de viro, ĉar virino, laŭ
lia opinio, ankoraŭ neniam portis tiajn grandajn ŝuojn. Estas do
verŝajne, ke virino estas interne kaj ŝi sendube ne rifuzos doni al
li informojn aŭ la jam tiel longe deziritan ripozejon. Eble ŝi ne
ĵetfermos antaŭ lia nazo la pordon, kiel faris tiu alia kamparano.
Pensante pri tio, li direktas la paŝojn al la pordo.