sur la _Insulo_.
-- Ajlnd? -- li demandis plue; -- Ingliŝ ajlnd?
Mi kredis, ke li demandis, ĉu mia patro vivas sur angla insulo, sed
ne sciante, al kiu lando la Insulo apartenas, mi respondis:
-- 'k Loof van najt --, kio signifas: -- Mi kredas ke ne.
Denove li pripensis, tiam li demandis:
-- Hu is Jafet?
Mi tradukis la demandon per „kiel estas Jafet?“ kaj mi diris:
-- 'k Wajt najt, vast vel dom, van haj vol mi bit'n[2]. Tiuj vortoj,
kiuj sendube sonis strange en la orelojn de la eminenta sinjoro,
estis al li nekompreneblaj, sed li persistis ankoraŭ momenton por
ekscii, kiu mi estas kaj de kie mi venis, kaj li demandis:
-- Hajst du Jafet?
Mi komprenis, ke li demandis, ĉu mi nomiĝas Jafet kaj tuj mi
respondis:
-- Ikke? ... nej! -- kio signifas: -- Ĉu mi? ... ne!
-- Spriĥst du daniŝ? ... taler du dansk? -- li subite demandis.
-- Papegoj prot deens --, mi respondis, kaj imitante nian papagon mi
diris plue: -- Go til fanen![3]
Surprizite la sinjoro rigardis min kaj ekridis, tiam li palpesploris
refoje mian pulson por senti, ĉu mi havas febron, kaj tradukante
miajn lastajn vortojn al la ĉeestantoj, ĉiuj plengorĝe ridegis,
pri kio mi tre miris. Tiam li faris ankoraŭ kelkajn demandojn, kiujn
mi ne komprenis; li skuis la kapon kaj karesinte miajn vangojn, li
ekstaris kaj iris for. La aliaj lin sekvis, kaj mi restis sola.
Super mia kapo mi aŭdis de tempo al tempo strangan bruon, kaj mi
estis scivola, kio ĝi estas kaj pensis pri tio, kiam refoje paŝoj
sonis sur ŝtuparo, per kiu oni povis en- kaj eliri mian ĉambreton.
Mi direktis la rigardon al la pordeto, kiu ĉiufoje estis malfermata,
kiam iu eniris, ĉar ĝi estis tuj malsupre ĉe la ŝtuparo. Mi
ekvidis eniri tre strangan viron. Li havis tre malgrandan, preskaŭ
rondan trunkon, sed longegajn brakojn kaj krurojn. Lia kapo preskaŭ
tute malaperis inter liaj altaj ŝultroj. Li portis blankajn vestojn
kaj blanka ĉapo kovris lian kapon. Sur unu el liaj brakoj pendis
blanka tuko kaj en la manoj li havis grandan pleton el nikelo, sur
kiu staris teleretoj kun manĝaĵoj.
En la „Mil kaj unu noktoj“ staris homvestita simio, kaj ŝajnis al
mi, ke tia simio subite eniris.
Li ridetis (mi ekkredis, ke ĉiuj homoj, kun escepto de miaj gepatroj
preskaŭ ĉiam ridetas al mi) kaj alproksimiĝis al mi, metis la
pleton sur la liton kaj signodonis, ke mi eksidu. Mi faris tion
kun lia helpo; li ŝovis la kapkusenon kontraŭ mia dorso, por
ke mi pli oportune sidu, kaj pendigante la blankan tukon sur mia
kolo antaŭ mia brusto, li montris la manĝaĵojn. Mi rigardis la
teleretojn kaj tiam la viron, ne sciante, kion mi devus manĝi,
ĉar tiajn manĝaĵojn mi neniam vidis. Li verŝajne komprenis
tion kaj manĝigis min. Unue li prezentis al mi ion blankan, kio
aspektis kiel amelo. Mi trovis ĝin delikata. Laŭ la sama maniero
li manĝigis al mi kelkajn fruktojn. Lia brusto elstaris tiom multe,
ke ĝi kelkfoje tuŝis mian kapon. Ĉiufoje kiam li sin klinis, mi
rimarkis, ke lia dorso ankaŭ elstaras. Poste mi eksciis, ke li estas
kuiristo kaj ĝibulo. Li kun pacienco staris ĉe mia lito, ĝis kiam
mi estis manĝinta sufiĉe, tiam li forprenis la tukon de mia kolo,
aranĝis por mi la kapkusenon kaj mi ekkuŝis. Tiam li foriris kun
la manĝilaro. Ĉe la pordo li turnis sin, ridetis, kapsalutis kaj
malaperis fermante post si la pordeton.
Mi estis laca kaj pensante pri la stranga persono, kiu ĵus min
forlasis, mi fermis la okulojn kaj ekdormis.
Mi dormis longe, kaj vekiĝante mi sentis min tre bona. La kapdoloro
ne suferigis min plu, kaj mi povis bone pensi, kaj mi pensadis. Mi
sentis, ke mi estis estinta malsana pro malsato kaj soifo. Post la
manĝaĵo, kiun la kuiristo estis portinta al mi, miaj fortoj estis
revenintaj. Miajn vestojn mi ne vidis, alie mi estus leviĝinta, sed
pro ilia malesto mi estis devigata restadi sur mia lito. Mi eksidis
tamen kaj ekzamenis mian ĉambreton. Ĝi estis tre malgranda kaj brune
pentrita. Flanke de mi en la ligna muro (ĉar mi kredis, ke ĝi estas
nomata tiel) estis fenestreto tute ronda kun flava travidebla
kurteneto. Ŝajnis al mi, ke ĉe la ekstera flanko de tiu fenestreto,
sed iom pli malsupre, staras iu, kiu de tempo al tempo ĵetis
ŝaŭmantan akvon por purigi la vitron. Tra tiu vitro mi vidis nur la
bluan ĉielon. La plankon kovris tapiŝo kaj sur ĝi staris ĉe la muroj
du benkoj; tableto pendis de la plafono. Mi tre miris pri tiu tableto,
ĉar pendanta tablo estis por mi io tute nova kaj eksterordinara.
Mi estis iom malsata post la longa dormado kaj deziris, ke oni
alportu iom da manĝaĵo, kaj mi atendis pacience, ĝis kiam iu ĝin
alportus. Dum tiu tempo mi faris al mi multajn demandojn: „Kiel
mi venis en ĉi tiun ĉambreton? -- Kie mi estis? -- Kiel longe mi
restus tie ĉi? -- Ĉu neniu el la ĉi tieaj homoj povus kompreni
min? -- Kien mi irus? -- Ĉu la homoj en Hamburgo ankaŭ min ne
komprenus? -- Ĉu mi povus lerni la lingvon, kiun parolis miaj novaj
kunuloj ... kaj cetere, kaj cetere, ĝis la pordeto malfermiĝis
kaj eniris la sama stranga persono kun la pleto, sur kiu same kiel
hieraŭ staris manĝaĵoj kaj trinkaĵoj. Vidante min, la kuiristo
tuj rimarkis, ke li estas bonvena. Mi manĝis kaj trinkis sen lia
helpo kaj kiam mi satiĝis, mi diris, ke mi dezirus ellitiĝi. Li
altigis la altajn ŝultrojn tiel ke la kapo ankoraŭ pli multe
profundiĝis inter ili, kaj suprentiris la brovojn; lia vizaĝo
kaj liaj movoj diris al mi sufiĉe klare, ke li ne min komprenis.
Mi ŝovis la litkovrilojn flanken, kaj pendigante la krurojn de la
lito, mi montris per signoj, ke mi deziras almeti mian pantalonon. Li
komprenis, sed lia vizaĝo, kiu ŝajnis esti kapabla esprimi preskaŭ
ĉiujn liajn pensojn, diris: „Mi ne scias, ĉu estas permesate ...,
_mi_ ne povas permesi, sed eble alia persono permesos, kaj li
fingremontris supren. Mi retiris la krurojn kaj restis sidanta sur
mia lito. Refoje la kuiristo fingre montris supren kaj komprenigis
al mi, ke li demandos al iu tie supre, ĉu mi povus leviĝi. Mi
dankis lin. Li iris for kaj post momento la eminenta sinjoro eniris.
Li amike frapetadis mian ŝultron, parolis malmulte kaj palpis mian
pulson. Li ŝajnis esti kontenta pri la stato de mia saneco, ĉar
malferminte tre malgrandan pordeton flanke de mia lito, li elprenis
miajn vestojn kaj mi povis leviĝi kaj vesti min. Tuj poste mi
forlasis mian ĉambreton, supreniris la ŝtupetaron kaj _mi_
trovis min sur la ferdeko de granda velŝipo. De sur mia Insulo mi
estis vidinta milojn da ŝipoj, sed ĉiam de tre malproksime; por
la unua fojo mi povus rigardi ŝipon en ĉiuj detaloj kaj ĉar la
eminenta sinjoro permesis al mi tion, mi ekzamenis ĉi tiun ŝipon
tre atente. Venante sur la postan parton, mi tute neatendite vidis
mian boaton. Ĝi kuŝis sur unu flanko, la masto estis elprenita kaj
kuŝis post ĝi sur la kunvolvita velo. Mi tuj rigardis la fundon kaj
trovis la keston, sub kiu mi estis malliberiginta mian hundon. Jafet
tamen estis for. Mi montris per la fingro la keston al unu el la
ŝipanoj kaj ŝajnis, ke miaj demandantaj okuloj komprenigis al li,
kion mi deziris ekscii. Li siavice montris la maron, faris malĝojan
mienon kaj diris vorton, kiun mi ne komprenis. Mi tamen ne dubis plu
pri la sorto de Jafet; la besto ne estis sur la ŝipo, nek sub la
kesto, sekve ĝi mortis kaj ripozis sur la fundo de la maro. Mi tre
malĝojis, sed kuiris miajn pizojn kaj rezignaciis, ĉar nenio estis
farebla por rehavigi al mi la hundon.
En ĉambreto, el kiu eliris multa vaporo, mi retrovis la kuiriston.
Li ridetis, mansalutis kaj vokis min al si. Mi eniris lian ĉambreton
(la kuirejon de la ŝipo) kaj post kiam li montris benketon, por
ke mi povu sidiĝi, mi rigardis, kiel li pretigis la manĝaĵojn
kaj purigis telerojn, forkojn kaj kulerojn. Mi komprenigis, ke mi
dezirus helpi al li kaj li konsentis. Mi estis feliĉa, ke mi povis
esti utila sur la ŝipo, kaj de tiu tempo mi estis la helpanto de
la kuiristo, kun kiu mi baldaŭ amikiĝis kaj kiu instruis al mi
pri multaj nomoj de objektoj en la kuirejo kaj sur la ŝipo, sed
interparoladi ni povis nur malbone. La maristoj kaj eĉ la kapitano
kaj la eminenta sinjoro, kiu estis la kuracisto, estis ĉiam tre
afablaj al mi kaj la tuta ŝipanaro nomis min Jafet, kredante, ke tio
estas mia nomo. Komence mi miris pri tio, sed poste mi eksciis, ke la
doktoro el miaj vortoj estis kompreninta, ke mia nomo estas Jafet.
Mi kontentiĝis pri ĝi kaj ĉar mi ĝis nun tute ne havis nomon, krom
„knabo“, mi decidis gardadi ĝin.
Nia ŝipo estis trimasta skuno. De kie ĝi venis kaj kien ĝi estis
velveturanta, mi komence ne povis ekscii, ĉar demandante tion, mi
ricevis respondojn, kiujn mi ne bone komprenis. Post kelkaj tagoj
la kuiristo komprenigis al mi, ke ĝi venis de Londono kaj estis
velveturanta al Patersburgo[4].
Ĉu Patersburgo estis urbo, lando aŭ io alia? Li ne povis respondi
al tiuj demandoj, ĉar li ne min komprenis.
Iutage li prezentis al mi grandan arĝentan moneron, kiun mi rigardis
kun surprizo, ĉar ĝi estis al mi tute fremda. Kiam mi volis redoni
la moneron, li diris, ke tiu mono estas la mia. Tiam mi eltiris mian
saketon kaj montris mian nikelan monon.
Dum nia vojaĝo la vetero estis ĉiam bela kaj la tagoj pasis rapide,
ĉar mi laboris kun plezuro. Ankoraŭ trifoje la kuiristo donacis al
mi grandan moneron, kaj ĉiufoje mi metis ĝin en mian saketon.
Kiom da tagoj mi pasigis sur la ŝipo, mi ne scias, ĉar mi ne
kalkulis ilin. La estonto tute ne igis min maltrankvila, ĉar ĉio
marŝadis bone. Mi ne pensis pri tio, ĉu mi restus sur la ŝipo aŭ
ĉu mi forlasus ĝin, post kiam ni alvenus en urbo; tio ja dependus
de cirkonstancoj, kaj kun konfido mi iris renkonte al la vivo, kiun
por mi rezervis la sorto. Mi jam ne dormadis en tiu sama ĉambreto,
kie mi pasigis la unuan tagon, sed en lito tuj post la kuirejo. En
tiu dormejo estis du litoj, unu sub la alia. La kuiristo dormadis sub
mi, sed feliĉe li ne ronkadis.
Post longa vojaĝo nia ŝipo alvenis en haveno de granda urbo kaj mi
komprenis tiam, ke tiu urbo estas Patersburgo, ĉar ofte mi aŭdis
elparoli tiun nomon.
La haveno estis plena je ŝipoj ĉiuspecaj. Mi vidis skunojn,
fregatojn, vaporŝipojn. Ĉie malgrandaj boatoj kun maristoj sin
movadis inter ili por remi urbon aŭ por returni sin al la ŝipoj.
Nia skuno kuŝis proksimume tricent paŝojn distance de la kajo, kaj
klare mi povis vidi la vicojn de domoj sin etendantaj dekstren kaj
maldekstren. Sidante sur kesto mi rigardadis ĉion kun scivoleco;
estis ja la unua fojo, ke mi vidis urbon kaj mi jam deziris eniri
ĝin. Mi pripensadis tion kaj ekpensis, kion faras ĉiuj tie loĝantaj
homoj, ĉar ĉiuj ne povus esti maristoj, ŝufaristoj aŭ bakistoj;
pri aliaj metioj mi aŭdis nur malmulte. Jam tutan horon mi kun
atento rigardis ĉion tie sur la stratoj kaj en la haveno, kiam iu
frapis min sur la ŝultron. La kuiristo staris apud mi, sed ĉe la
unua ekrigardo mi ne lin rekonis. Li portis nigran vestaĵaron kaj
ĉapelon kaj en la mano li havis bastonon. Samtempe mi ekvidis, ke du
aliaj maristoj malsupreniris ŝnurŝtuparon, kiu pendis sur la flanko
de la ŝipo kaj kiu kondukis al boato tuj apud nia ŝipo. La maristoj
estis remontaj al la kajo por viziti la urbon. Mi montris la boaton.
La kuiristo komprenis, ke mi deziris iri kun la maristoj kaj puŝante
min al la ŝtupareto, li helpis min malsupreniri. Li sekvis min kaj
jen ni kvarope sidis en la boato. Mi ĝojis, ĉar fine mi vizitos
urbon. Jam dufoje mezvoje al Patersburgo mi vidis en malproksimeco du
urbojn; mi memoras, ke la kuiristo nomis ilin Kopenhago kaj Malmö,
sed ni ne ĵetis tie la ankron por ekhalti, tiel ke neniu el la
maristoj povus remi al ili.
Kiam mi antaŭe pripensadis pri urboj, mi ĉiam imagis, ke ili
konsistas el mirinde belaj stratoj, tiel puraj kiel la plej pura
planko kaj ke la domoj estas bele pentritaj kaj aspektas kiel mi
vidis ilin sur la bildoj de „Mil kaj unu noktoj“. Jam post la unua
paŝo sur la kajo mi tamen ekvidis, ke mi eraris. La stratoj de
Patersburgo estis plenaj je polvo kaj malpuraĵo kaj la domoj estis
malnovaj; anstataŭ bele pentritaj, ili tute ne estis pentritaj, sed
ŝajnis al mi nuraj amasoj da ruĝaj ŝtonoj.
Ni iris kune tra labirinto de mallarĝaj stratoj kaj post duona horo
la du maristoj iris sian propran vojon kaj lasis la kuiriston kaj
min solaj. Ni do iris duope plue. Mi vidis objektojn, kiuj estis al
mi tute fremdaj kaj bestojn, kiujn mi antaŭe neniam vidis. Tre mi
miris pri bicikloj, ĉevaloj kaj precipe pri veturiloj, kiuj veturis
antaŭen sen ĉevalo, sed mia miro atingis la plej altan gradon,
kiam mi vidis hundojn. Ŝajnis al mi, ke ili estas pentritaj, ĉar
ilia koloro estis tre malsimila al tiu de Jafet. Mi tamen ne povis
informiĝi, ĉar la kuiristo ja ne komprenus min. Silentante mi tial
iris ĉe lia flanko. Vestite kiel kuiristo, li estis malbela viro,
sed en siaj nigraj vestoj li estis ankoraŭ multe pli malbela. Liaj
maldikaj kruroj faris tre longajn paŝojn kaj ĉe ĉiu dua paŝo li
levis sian bastonon kaj remetis ĝin sur la straton, post kio li
faris du aliajn paŝojn. Mi miris, kial li faris tion. Intertempe
ni daŭrigis nian vojon kaj mi demandis al mi, kien ni iras. Sur la
stratoj iris multaj homoj, kiuj ne atentis sin reciproke. Kelkaj
buboj kriis al ni, post kiam ili pasis nin, kaj la kuiristo montris
kolerantan vizaĝon, sed li diris nenion kaj daŭrigis kun mi la
promenadon. Ni trairis jam multajn stratojn kaj mi miris, ke unu
urbo povas enhavi tiom da domoj kaj tiom da homoj kaj vole-nevole mi
pensis pri Johano kaj Hamburgo. Mi tamen ne estis en Hamburgo, sed en
Patersburgo; mi ne promenis kun Johano, sed kun malbelforma kuiristo,
kiun mokis la buboj kaj kiu tamen estis bona viro. Li estis doninta
al mi tri grandajn monerojn kaj estis montrinta per tio, ke li tute
ne estas avarulo.
Fine ni venis en larĝan straton kun altaj domoj, kiuj aspektis
pli puraj. Mia akompananto eniris en unu el ili, kies pordo staris
nefermita. Mi sekvis lin kaj ni estis en speco de butiko, kie multaj
objektoj, kiel ekzemple tabakujoj, cigaringoj, tabako, cigaroj kaj
cetere estis aĉeteblaj. La kuiristo aĉetis novan pipon kaj tabakon
kaj demandis al mi, ĉu mi deziras pipon, sed mi malakceptis, ĉar
mi ne povis fumi. Sur la Insulo fumis nur mia patro. Spite mia
malakcepto li aĉetis por mi maldikan bastonon. Paginte li forlasis
la butikon kaj mi refoje sekvis lin. Mi ekprenis mian bastonon kaj
volis imiti per ĝi la movadojn, kiujn per la sia faris la kuiristo,
sed ho ve! Jam post malmultaj paŝoj ĝi glitis inter la ŝtonojn de
la strato; mi ne rimarkis tion kaj kiam mi faris paŝon antaŭen, la
bela donaco de la kuiristo subite rompiĝis. Peco restis inter la
ŝtonoj kaj la pli longan pecon mi tenis en la mano. Mia akompananto
laŭte ridis. Mi ridis ankaŭ, kvankam mi bedaŭris, sed kuiris miajn
pizojn. Mi eltiris mian tranĉilon kaj fortranĉante la splitojn,
mi promenadis plue kun mia plimallongigita bastono. La kuiristo
komprenigis al mi, ke li volas aĉeti alian, sed mi ne akceptis,
ĉar la mia estis sufiĉe longa. Kelkfoje ni ekhaltis antaŭ belaj
butikoj, sed plej multe mi admiris dikan altan turon en la mezo de
kvadrata placo. Estis la unua fojo, ke mi vidis la malsupran parton
de turo. Mi tamen ankaŭ esplorrigardis la supran parton por vidi la
sonorilon, kiu ja ĉiam sonoradas, kiam homoj iras preĝejon, sed mi
ĝin ne vidis. En tiu momento mi ekaŭdis post mi laŭtan bruadon kaj
turnante min, mi ekvidis aron da rajdantoj sur ĉevaloj. Mi ekhaltis
por rigardi ilin pli bone. Ĉiu rajdanto havis longan lancon en la
mano kaj portis altan ĉapelon faritan, kiel mi supozis, el pentrita
kaprina felo. Daŭris longan tempon antaŭ ol la lasta preteriris kaj
ni refoje ekpromenis.
-- Kozakoj! -- diris la kuiristo.
Mi do vidis aron da kozakoj. Kvankam mi promenis jam pli ol unu
horon, la stratoj ne finiĝis, sed ŝajnis al mi, ke ni fine alvenis
al nia celo, ĉar la kuiristo refoje eniris domon. La pordo, tra kiu
ni eniris, estis alta kaj ĉe la vestiblo mi vidis virinon, al kiu
la kuiristo parolis kelkan tempon. Ŝi fingre montris antaŭ sin
kaj ni sekvis la direkton, kiun ŝi estis montrinta. Ni laŭiris
longan koridoron, ĉe kies du flankoj estis multaj pordoj. Flanke de
ĉiu staris pentrita litero aŭ ciferoj. Fine la kuiristo trovis
la numeron, kiun li serĉis. Li malfermis la pordon kaj eniris. Ni
troviĝis en ĉambreto, kie maljuna virino sidis laboranta ĉe tablo.
Apenaŭ ŝi vidis nin, ŝi salte leviĝis kaj falis sur la kolon de
la kuiristo, kiu ŝin kisis. Post tiu kora saluto ni sidiĝis kaj la
virino, kiu estis tre ĝoja, komencis paroli kun la kuiristo, kiu
laŭ mia opinio estis ŝia filo. Ili multe parolis pri mi kaj la
virino regalis min per kuketoj, buterpanetoj kaj kafo kun sukero.
Kvankam mi ne malsatis, mi manĝis por fari al ŝi plezuron. Ŝi
karesis miajn harojn, ridetis kaj estis tre feliĉa, ĉar ŝia filo
revenis. Ni restis longan tempon, post kiu la kuiristo ekstaris por
foriri kun mi. Antaŭ ol foriri el la ĉambreto, li donis al sia
patrino multan monon, kiun ŝi metis en ŝrankon. La maljunulino
akompanis nin ĝis la alta pordo kaj mansalutis nin ankoraŭ multajn
fojojn; poste ni refoje estis sur la strato. Fine ŝia salutanta mano
malaperis kaj ni daŭrigis nian vojon tra la labirinto de stratoj.
Ĉu ni iris returnen al la haveno aŭ ĉu ni iris laŭ aliaj stratoj
pli malproksimen en la urbo, mi ne sciis, ĉar preskaŭ ĉiuj stratoj
similis unuj la aliajn, sed momenton poste mi kredis esti en strato,
ke ni estis antaŭe. Mi aŭdis zumadon de voĉoj en unu el la domoj
kaj en tiun eniris la kuiristo. Mi sekvis lin kaj ni estis en salono,
kie staris longaj benkoj kun tabloj. Multaj homoj sidis tie kaj tie
ĉi kaj laŭte interbabilis, ridis kaj trinkis flavan aŭ blankan
likvoron. Post longa bufedo staris dika viro, kiu plenigis glasojn,
dum alia viro disportis ilin al la sidantoj. Mi estis en marista
trinkejo.
-- Ivan!... Ivan!... -- subite kriis voĉo.
-- Ivan!... Ivan!... -- kriis aliaj kaj Ivan, kiu estis mia
akompananto, levis ambaŭ manojn, kunfrapadis ilin kelkajn fojojn
kaj laŭte ridis; tiam li aliris al kelkaj homoj, sidantaj kune
ĉe la sama tablo, kaj donis al ili la manon. Ili salutis sin
reciproke, post kio unu el ili fingre montris min, demandante ion,
kio plengorĝe ridigis la aliajn. Ivan ridis ankaŭ, sidiĝis kaj
ekrakontis, ĉiufoje rigardante min, kaj ĉar la aliaj ankaŭ
rigardis min kun videbla surprizo, mi konjektis, ke la kuiristo
rakontis, kiel liaj samŝipanoj trovis min sur la maro kaj ke neniu
scias ankoraŭ, kiu mi estas kaj de kie mi venis. Ĉiuj aŭskultis
kun intereso kaj kiam mia amiko Ivan eksilentis, unu el la aliaj
direktis kelkajn vortojn al la maristoj, kaj ĉiuj laŭte aplaŭdis.
Intertempe la disportanta viro de la trinkejo estis metinta antaŭ
Ivan glason da akvokolora likvoro, kiun li malplenigis tuj; post tio
la disportisto alportis du glasojn, unu por Ivan kaj unu por mi. Mi
gustumis la likvoron, sed kun abomeno elkraĉis ĝin, ĉar ĝi tiel
brulis mian buŝon, ke larmoj eniris en miajn okulojn. La maristoj
tre sin amuzis. Ŝajnis tamen, ke Ivan tre amis tiun trinkaĵon,
ĉar li trinkis multajn glasetojn da ĝi kaj fariĝis tre gaja. La
maristo, kiun oni tiel brue estis aplaŭdinta, nun ekstaris kaj ĉiuj
rigardis lin. Mi estis tre scivola pri tio, kion li faros. Li flanken
ŝovis kelkajn benkojn, tiel ke malplena loko formiĝis sur la planko.
Tiam li eksidis sur unu kalkano kaj ĵetante antaŭen la alian kruron,
li komencis danci laŭ stranga maniero. Jen li saltis antaŭen, jen
malantaŭen, dum liaj kalkanoj laŭvice kaj laŭtakte tuŝis la plankon.
Jen li subite ekstaris, turnis sin ĉirkaŭ si mem kaj dancis refoje
antaŭen kaj malantaŭen, maldekstren kaj dekstren, de tempo al tempo
kunfrapante la manplatojn post si kaj antaŭ si; tiel li dancis
kelkan tempon dum ĉiuj maristoj en la salono atente lin rigardadis.
Fine li haltis kaj eksidis, laŭte aplaŭdate de ĉiuj rigardantoj. Li
fariĝis ruĝa pro forteca streĉado kaj eltrinkis la enhavon de granda
glaso plena je bruna likvoro. Tiam li demetis la ĉapon kaj iris
preter la viroj, kiuj ankoraŭ staris ĉirkaŭ la loko, kie li estis
dancinta. Al ĉiu li etendis la ĉapon kaj ĉiu enĵetis moneron el
arĝento. Mi tre miris pri tio, sed miris ankoraŭ pli multe, kiam li
iris al mi, deprenis mian ĉapon kaj enŝutis la tutan kolektitan
monsumon. Mi rigardis la dancinton kun surprizo kaj ĉiuj laŭte ridis.
Ivan per gestoj diris al mi, ke tiu mono estas mia kaj tirante la
saketon el mia poŝo, li enŝutis en ĝin la monerojn, kiujn la
dancinta maristo perlaboris por mi. Mi estis tre emociita, enpoŝigis
la saketon, sed ne sciis kiel danki mian bonfarinton; mi do prezentis
al li mian manon, kiun li forte premis. La maristoj estis tre soifaj
kaj trinkis multe, sed neniu tiom kiom Ivan, kiu tre ŝatis tiun
akvosimilan likvoron. Li eltrinkis almenaŭ ses aŭ sep glasetojn kaj
post ĉiu glaseto li fariĝis pli gaja. Lia ĉapelo sidis malrekte sur
liaj haroj kaj liaj okuloj fariĝis vitrece ruĝaj. Fine li ekkantis
kaj eĉ penis danci, sed en tio li malsukcesis, ĉar jam post la dua
paŝo li falis sur la plankon, laŭte aplaŭdate de ĉiuj maristoj. Li
tamen tuj ekstaris, sed trovante, ke liaj kruroj estas tro malfortaj
por danci, li sidiĝis, trinkis kaj kantis, kelkfoje frapetante miajn
ŝultrojn. Mi miris pri lia konduto; mi ja ne sciis, ke li estas
ebria, ĉar ebrian viron mi ankoraŭ neniam vidis.
La dancinta maristo post kelka tempo foriris kun multaj aliaj, nur
malmultaj restis en la trinkejo. Mi ĝojis, kiam Ivan fine ankaŭ
leviĝis, pagis kion li ŝuldis kaj foriris kun mi.
Post kiam Ivan trinkis la glasetojn da akvokolora likvoro, li ŝajnis
tute alia viro. Antaŭ tiu tempo li marŝadis kiel kuraĝa soldato
kaj manuzis la bastonon en lerta maniero, kvazaŭ li estus la plej
eminenta sinjoro el la urbo, sed trinkinte tiun likvoron, li apenaŭ
povis marŝi; li apogis sin sur la bastono, kaptis mian ŝultron por
ne perdi la egalpezon, kaj liaj piedoj tiel mallaŭtakte sin movis
jen antaŭen, jen flanken, ke mi ekmiris pri lia malforteco kaj
timis, ke li subite ekmalsaniĝis. Mi tre lin kompatis kaj kiam mi
rigardis en liajn vitrecajn okulojn, mia kompato fariĝis ankoraŭ
pli granda. Li volis paroli, sed ekparolis lingvon ankoraŭ pli
strangan ol ordinare. Li balbutis en teruriga maniero, sed parolis,
kvazaŭ mi komprenus ĉion, kion li diris. -- Ho, se mi nur estus ĉe
la haveno! -- mi pensis, sed la haveno estis laŭ mia opinio tre
malproksima kaj la fortoj jam ekforlasis la kompatindulon. Kelkaj
buboj mokis lin kaj Ivan ekhaltis, rigardis la mokantojn per siaj
vitrecaj okuloj kaj minacis ilin per la bastono, pro kio ili tre sin
amuzis. Lia brako tiel peze ripozis sur mia ŝultro, ke mi nur kun
peno restis staranta. Mi volis iri plue, sed ĉar la buboj denove
mokis lin kaj montris sian langon, la kuiristo tiel furioziĝis,
ke li lasis min por bati la mokantojn, sed ho ve! li falis sur la
genuoj, post kio la buboj mokridis. Mi tamen sukcesis starigi lin kaj
ni jam estis daŭrigontaj nian vojiron, kiam aliaj buboj alkuris,
kiuj siavice mokadis la ebrian kuiriston. Li jam ne klopodis bati
ilin, ĉar li timis fali, sed balbutante kaj minacante la bubojn
per la bastono, li iris plue. Tuj apude estis butiko kun granda
vitro, post kiu estis elmetitaj komercaĵoj. Ĉiam balbutante kaj
irante kvazaŭ li estus luvanta boato, li alpaŝis al tiu vitro kaj
rigardis internen. Tie interne staris du junaj virinoj, kiuj ne povis
ne ridi pri la strangaj gestoj kaj paŝoj de la maristo. Li per sia
bastono ankaŭ minacis ilin kaj ili paŝis posten, sed tuj poste
aperis sur la sama loko sinjoro. Li per ordona voĉo diris kelkajn
vortojn, kiujn la kuiristo tuj respondis, svingante sian bastonon.
Mi tiel ektimis, ke mi lasis mian amikon. La buboj kriis pli kaj pli
laŭte per mokantaj vortoj. Ivan sin turnis por denove minaci ilin.
Intertempe aro da scivolaj homoj kaj virinoj amasiĝis antaŭ la
butiko por vidi, kio okazas. Ĉiuj ridis kaj sin amuzis. Mi tute ne
sciis, kion pensi pri Ivan. Li sendube ne estis danĝere malsana (mi
pensis), ĉar la homoj ne kompatis lin.