Dat jier kaem de skierens fen de hjerst ier oer it âlde reapannige
doarp om de stompe toer hinne. Nei in smoarende simmer-hjittens en in
mear bisonken mar yet waerme Septimber-moanne foel de grize rein fen de
iere hjerstmoannen dagen eftermankoar; de wyn skoerde wreed oan it
forlijende simmergrien en mei gauwens laei der in weake brunige fracht
ûnder de al iepener hagen. Wier it droech, den bleau it yette dizich,
drôver yet as hwennear it tikjen ef kletterjen fen de rein klear op
stiennen ef tsjin finsters wearkeatste; it wetter yn de sleatten sette
op, de greppels yn ’e greide koenen it net mear hâlde, en hiele ikkers
kamen blank to stean. Forlitten en forstoarn laei it doarp nou dêr oan
de strjitwei, dêr’t allinne de merke-dagen yet hwet droktme wier; as in
âld swijend geheim stie, it hiele doarp mear en mear bihearskjend nou’t
de beammen keal rekken fen leaf, de swiere fjouwerkante toer, symboal
dat de jierwiksel birêstend trotseare.
Ek efter de ferverswinkel oer de blikke twisken de huzen en de sleat,
kaem de wyn yn it wyld bilibjen fen syn nocht, ûntskoerde er mei
oanhâldend nytgjen de iperenbeammen hjar pronk, eltse dei wer in nij
stik weistrûpend, oant de twigen yn de koarte skimerjoun tsjin de
skiere loft earmoedich en neaken teikenen, hjir en dêr yet in inkeld
forbrune blêd, forlitten yn de wide skiere romte en huverich as
forreinde fûgels. Troch de steige foel it tsjuster yet grizer, en
jouns, as de wyn siet efter in tropke blêdden dat to stjerren laei yn
in herntsje, en se grimich de steige yn bloes, det se mei ûnwisse
rimpene kjellens fen de iene mûrre oanfleagen tsjin de oare, wier it
dêr spoekich as in trochwei for rêstleaze skimen. Hwet fierder klokten
de goaten fen it fervershûs yn in reinwettersbak, in kletterjend
delstreamen ef in iensum gedripk dat âlde Minke nachts hearre koe, as
de sliep hjar net byneikaem en de wyn in skoftke bilune.
As in skrousk katsje, dat derfen hâldt yn de smûke húskeamer foar it
finster yn earnstige dreamerij út to sjen nei de glimmende strjitten
dêrbûten, sa seach Minke efter hjar rútsjes wei de ûndergong oan fen it
simmerfeest, wend oan dat hast wirktúchlik weromkommende barren dat
hjar gjin leed mear bitsjutte, mar hjar stil meinaem nei de lange
winterjounen, as de wyn it fjûr yn de kachel oanblieze scoe en hja mei
Sjoerd sitte yn de fredige earnst fen it lampeljocht. Linkendewei
wieren hjerst en winter, de yn hjarsels forsonken tiid, hjar hiemer
wirden as it foarse nei bûten driuwen fen grien en blommen fen de
Maitiid en it greate gestriel fen de simmer: it hearde by hjar thús, ek
al krimmenearre se, lyk eltsenien, oer de koarte dagen det men sa’n
bytsje út ’e wei sette koe. It tinken fen eltse hjerst det hja de
simmer wol gean seach en net wist eft hja de nije werberte mei bilibje
scoe, oppenearre him ek nou, en sims sochten hjar eagen den de
beamskrunen lâns eft hja dêr yet hwet griens fen de simmer weromfoun,
mar it wier hjar gjin leed: hja hie langernôch libbe om to witten det
de Maitiid weromkomme scoe, eft hja yet yn wêzen wier ef net.
Hja gyng yet stilder om sûnt Anne dêr de rin net mear hie en forsinde
hjar sims yn hjar wirden, fier, hiel fier mei hjar tinzen yn kriten
dy’t hjasels net wist mar dêr’t it goed wier to wêzen. It tinken, dy
simmers, det hja Sjoerd yet lokkich sjen scoe for it libben, det hja
hjar waermje mocht yn dy glâns, hie mear ljocht yn hjar eagen brocht as
it libben hjarsels litten hie; nou’t de waerme gloede fen dy tichtbye
takomst fordwoun wier, naem ek hjar libbenswil ôf, al wier hja ryk mei
Sjoerd syn bywêzen. Hja forstie nou ek det it djipste fen syn bistean
hjar fier bleau, det hja him net trochgroune, en bisleat yn hjarsels
det de minsken gâns foroare wieren by do’t hja jong wier, al wieren der
fleagen, as hjar jonkheit yetteris klear foar hjar eagen forriisde, det
hja alles wol seach en wist; mar hjar bitrouwen yn him wier fêst, en
sims wier der hwet ljochtens yn hjar det er nou, wylst hja sa âld, sa
hiel âld bigoun to wirden, for hjar allinne wier. Hjar geast, oan de
ein fen in swiere libbenswei dy’t hjar sims in snijende striid bitsjut
hie, kearde, al ôfwêziger fen ierdske bifinings, him it oertinken ta
fen hjar egen bistean, en wylst hja earder eltse foroaring op hjar
bernsbern syn antlit mei soarch en ynlikens seach, kaem hjar sjen nou
yn it ynwindige libben en moast hja forhelje, al mar wer forhelje, fen
hwet út ’e grounleaze hoalen fen it forline yet riisde, frjemde selsume
bylden dy’t hja lang forstoarn tocht hie en nou as yn in frjemd bistean
hjar eagen foarbygean seach.
En Sjoerd harke. Skimerjouns, as er frij wier fen wirk en Minke hjar
âlde oantinkens by readige wearglâns fen it kachelfjûr stadich nei him
ta klonken wylst de wyn bûten en troch de skoarstien rûze, siet er by
hjar, sims oan de oare kant fen de tafel; sims ek, as er brânje dien
hie yn de kachel, bleau er op ’e groun sitten nei de reade skreven to
sjen en wylst Minke, hwet foaroer yn hjar âld reiden stoel, hjar
meagere hân lei op syn hier, harke er ta, ôfwêzich sims, den mei spande
opmerksumens elts wird yn him opnimmend, det er mear leare scoe fen
himsels to forstean. Ho mear er hearde, ho wylder de twivel riisde yn
syn hert, ho drôver er waerd, en dochs woe er jimmer mear witte. It âld
minske koe net ealgje det hwet for hjar in myld tobinnen bringen wier,
forlûkings fen eangst om syn mûle brocht: yn de foarskiednis fen syn
bistean, Minke hjar swier mêdzjend skreppen en it minne libben fen syn
âlden foun er de forklearring fen hwet er yn himsels net bigriep, syn
oars wêzen as de minsken om him hinne, dat net oars as sikens wêze koe.
Sims, yn it wirk, ferge er him op ûnforantwirdlike ynspannings om it
biwiis to hawwen det syn lichumskrêft alteast net oantaest wier en hy
libbe wer op as er mirk, det sels nou yet nimmen him dêryn bilykje koe.
Wylst syn antlit bleker waerd en de iensumheit fâlden loek om syn mûle,
waerden syn spieren as fen izer en kaem der in stielen glâns yn syn
eagen; nimmen hast koe dêr lang mear yn sjen. De ljuwe fen it doarp
hienen argewaesje om him lyk as de trochhinne-wrâld oanstjit nimt oan
elts dy’t der útrint, en men bigoun wer to kletsen oer syn âlden, det
er syn komôf wol net forljeagenje scoe. Sûnderdet it him oanbrocht
waerd, fielde er det men oars oer him bigoun to tinken en it makke syn
ôfkearigens fen de doarpsminsken yet greater; sims, as er him by it
skearen yn de spegel seach, binijde it himsels ho hird en kâld dy eagen
him oanseagen, yn in driigjende ûntsjutbere earnst en hy tocht om syn
tsjinsttiid om fierens, as er mei ien fen syn fammen foar it rút fen in
greate winkel hjar beide dêr yn dy spegeling stean seach: hy altiten
strieljend, simmersk, himsels de measte wittend. Allinne syn lûd bleau
sêft en waerd hast yet fierder, det de minsken, as er in inkeld wird
sei om hjar biskie to dwaen de holle effen optilden en him fen siden
oanseagen.
Hy hie wirk as los arbeider; hy wist det er oars mear fortsjinje koe,
mar woe it net. Ljeafst swalke er ûren de fjilden yn, dizze hjerstmis
op dizige dagen det er roundoarme yn in egen lytse wrâld, mei gjin
minske mear nêst him. Sims tocht er, sa swalkjend, ho moai it wêze scoe
dêr ivich to wenjen, fier fen it doarp en syn lytse en kletserige
minsken, mei neat om him hinne as it greate rûzjen fen de wyn en it
skom fen de weagen twisken de fortoarjende reiden; as er den wer yn it
lytse húske by Minke kaem dy’t him glimkjend forwiet det er de kjeld en
de wyn meibrocht, kroppe der hwet yn syn kiel, en hied er in fielen
det, as er syn boarst fiks útsette, dy hiele earmtlike mûrren om him
hinne tobarste scoene; mar om it âld minske makke er him den wer lyts,
skikte him dimmen oan in sit by de tafel en die biskie op hwet hja him
frege. De dei kaem det er der net mear oer gear komme koe mei de iere
joun nei it doarp werom to gean, mar oernachte yn in âlde forlitten
mounle dêr’t de wyn fûl troch hinne loek, dêr’t er syn bûsdoek oer it
antlit spriede moast om’t oars de spinnen der sa oer hinne rounen; sims
effen huverjend fen de kjeld hied er geniet yn it greate rûzjen en
gûlen deromta, oan it ienlûdige kletterjen fen in pear losse einen oan
de roeden en in frjemde, wylde wille waerd der yn him wekker. Earst
do’t er de oare moarns thús kaem en it ynbleke bitrienne antlit fen
âlde Minke seach dy’t tsjin nimmen kikke doaren hie fen hjar eangst,
forwiet er him syn lossinnichheit en naem er him foar nea wer soks to
dwaen; hy hâldde him dêroan, al wier it him amper ûndildber, as er
nachts, wekker op bêd, de greate lûden hearde fen wolkens en wyn dy’t
er nou syn iennichste frjeonen wist.
Hwent hy sliepte net folle mear. Deis faek dûzich en út ’e sleur wei
syn wirk dwaend mei ynkearde eagen en deun mei it wird, fier fen elts
dêr’t er net út needsaek mei to meitsjen hie, koe er jouns de rêst net
mear krije. Skraech hie er him deljown, de eagen ta en wachtsjend hwet
komme scoe (hwent sa klear wier den syn tinken det sliep him ûnwierheit
like), den kamen de tinzen en bylden dêr’t er bang for wier, ûnneamber
ilindiger as dreamen dy’t de siele willeas ûndergiet; dizze wjukken om
him ta, rimpen en sleau, streakjend en wytgjend en hechten hjar fêst
oan de bedsplanke, oan syn tekkens, oan syn hannen, oan’t er it net
mear hâlde koe de eagen ticht to hâlden, se iepene en hjar weitwirjen
seach mei de strielen fen de moanne dy’t troch it soudersfinster
siichde. Den bigoun it freeslike; ûren moast er sa willeas en warleas
lizze, as er de eagen ta die, foart wer pleage fen de lilkaerdige
wriggen dêr’t er fen wist hwer’t hja him ta bringe woene, as er syn
sjen kearde nei de moanne en de nachtloft, fredich, mar krêfteleas de
sliep to krijen oant er, mêd, de eagen sleat en him weiglide liet nei
it ûnformijlike. Op ’t lêst bigoun er it sté to forflokken dêr’t er him
wis wist fen sok leed; hwent, frjemd to sizzen, as er mei himsels
allinne wier yn de grizens, as syn wêzen ûnder de twang wei wier fen de
binearjende byntsjes en dakpannen om him hinne, libbe er wer op yn syn
jongkrêftige sounens en syn hert, frij fen hokfor omtinken om minsken,
swalke mei de wylde gies troch it swirk en mei it jachtsjen fen de
jounwolkens. Bitwongen en lyts twisken mûrren, dêr’t er in dildleas
leed ûndergyng om hwet er syn plicht wist, stie er fjouwerkant en sterk
mids de wynfleagen en de reinsnjitten op ’e romte, dêr’t syn bloed
gestje en brûzje mocht en syn lichum to fjuchtsjen hie tsjin de biten
fen wyn en froast. Howol’t er net stroopte en de woastens fen natûr
socht om hjar greatens allinne, roun er dizz’ tiid, fier efter yn it
lân, altiten mei in revolver, as wist er him kening fen dy iensumheit
en koene der, mei it delkommen fen de joun, oerginstige wêzens komme
dy’t him weibalje woenen út syn rjuchtlik biwâld.
Yn de ûnwitten djipten fen syn geast skromfelen de lêste bigripen fen
de lytse wrâld dêr’t er deis yn forkearde, hird wei, en in wûnderlik
frjemd libben bloeide der omhegen dêr’t er himsels yn foarbygeande
fleagen yet oer fornuvere mar dat syn dagen fol makke fen wylde greate
dreamen. Mei gjin inkelde tried mear oan it ynderlik bistean fen syn
meiminsken forboun, mirk er sels det dêrmei al hjar wenstige
prakkesaesjes en opfettings him ôfglieden as de lêste flarden fen in
forsliten klaed, det er yn in triljend fielen fen frijdom foar de
swijende natûrwrâld om him hinne kaem to stean. Wiken wier it sa, det
er op syn fiere en forlitten swalkerijen him noch klear en djip
_minske_ wist mank de iensumens fen de skiere wettersuchtige lannen,
ien dy’t mei lege hannen der kaem en mei forwûndere eagen teach troch
dy dizige stiltmen; do bigoun de Natûr hjar great skeppend wirk yn syn
geast, en bigoun er himsels foarstellings en bylden to meitsjen út it
weigliden fen de sleau driuwende hjerstige wolkens, út de fochtige
rôljende en den wer útslaende rillings fen de dizen, út it frjemde
glydweevjen fen it bleke ljocht troch de hoalen yn de sûmbere
hjerstloft. Earmoedich en ienstimmich as de natûr hjar oppenearre oer
dy keale forlitten greiden, forskynde hja yn strange en almachtige
bihearsking oan de iensume siker dy’t ien groeide mei de greatens fen
hjar ûnbifiemberheit, det hja yn him de forheven egenheit fen hjar
djipst bistean sels wer kaem to oanskôgjen.
Hy seach se wer stoarmjen oer de bireinde himelbôging boppe him, de
ûnbidige heimsinnige wêzens mei hjar slingerjend hier, hjar antlit as
in frjemde ûntsjutberheit forhoalen hâldend yn hjar tizige krûzing; hja
kamen fen alle hernen fen de forlitten ierde, fierden kriich meimankoar
oer de kimen en heech yn de loft; spjuchtige gjalpen ljocht skeaten dêr
as spearen troch hinne, de rustige izeren skylden droanen dof tsjin
mankoar oan, hounen en wolven blaften wyld by de stegerjende hynsders.
Ef in ritsene swijende lykstoet teach der troch de loft, grize
reinkladen slepend oer de riljende weinen en de kop-hingjende hynsders;
út einleaze fierten kroepen frjemde lytse foarms neijerby en bleauwen
stean, deun tsjinmankoar oan krûpt, oan wearskanten fen de ljochter wei
dêr’t de swijende kloft hingjend en knikkend oer fierder teach. Ef de
wyn en de moanne wieren it iens wirden en hja fierden frjemde, wylde
boarterijen, de wyn hjar bifrijend út hjar oerdiedige sluijers en hjar
mei syn foreale amme bliezend yn it antlit, wylst ljochte geasten in
flechtige douns rigen de driigendste en wyldste wolkens bylâns; den hja
wer efter ûntrochkringbere tsjusterens fordwoun, tosiik det sels hjar
sté net mear to rieden wier, hy de wide himelromten oerstoarmjend en
alle wolkenbergen ombliezend mei syn útlitten forwoedendheit. O wolkens
fen Fryslân, frjeonen hwa’t dêr swalket, sterke oerstoarmjende ljeavers
fen hwa’t ienlik is! lyts en neatich steane de tsjerkjes mei it
hoarntsje ef it krús op de toerkespits yn de forlittenheit ûnder jim
woelige bifieming, mar ho binne jim, strieljend en bireind, rûzich
tsjuster en klear fen omlining, de goaden ûnskeinbere boargen bleaun!
Alles wier wûnderlik, alles libbe dêr syn bistean, fen ienselde libben
trochtrille. Sims, op syn swalkjen, as er kaem foar in ta sleat útdijde
greppel dêr’t er de wolkens yn driuwen sjen koe, klear en ljocht yn it
blinkwetter wjerspegele, stie er der tiden by to dreamen, hwet
foaroerbûgd, bliid as de oanstrikende wyn it effen rimpele, blider yet
as de tearen wer yn it igale forglieden en er it stille libben yn dy
ûndjipten wer klear ûnderskiede koe. Allinnich syn egen byld koe er net
mear yn it wetter sjen: den bigoun er wer to tinken en to siikjen oer
himsels, hy seach syn egen libben wer klear en skôge net yn syn eagen
ef hy tocht om de kâlde dreamen dy’t de jouns wer gearkringe scoenen om
syn bêd; yn selsforgettenheit allinne laei syn blidens. De frjemdste
tinzen skeaten him sims troch de holle; ienris tocht er, do’t er yn it
folle geniet fen syn frijdom syn binearing wer foar him forrizen seach
sà det er wearzge fen himsels en himsels fordwaen kinnen hie yn syn
hate: „as ik mysels nou ris deamakke en ik woe mei myn siele hjir dochs
bliuwe, scoe ik den ôf wêze fen alles, frij wêze lyk as nou dy fûgels
heech troch de loft en de krobben yn it wetter?” Mar tagelyk wist er
det er noch altiten in stille nocht oan syn uterlik en bidriuw hie, al
forflokte er it sims as in barnend klaed dat geargroeid wier mei syn
wêzen, en hy fielde djip det as dat freeslike wier wie’, as it kankere
yn syn libben, det syn tinzen en syn lea den beide oandien wieren fen
de smet en neat him fierderbrocht dat net betterskip yn alles
bitsjutte. Dagen lang sims stie it by him fêst det er gek wirde scoe,
en yn syn greatste bitterens seach er mei in kâlde foldwaning sims de
dei tomjitte det de wrâld sizze scoe det it sa wier—det er net mear
hoechde to tinken, bifrijd wier fen de flimen yn syn geast dy’t syn
hiele ynderlik wêzen ûntbleaten, as er bolderje en gromje koe as de
wyn, somberje as de wolkens yn de jountiid.
Yet jimmer gyng it dûbelde libben syn rin: it doarpsbistean mei Minke
en syn wirk en it wenstige hâlden, det er lyk as eltsenien de bûrren
lâns roun, himmel yn syn klean dêr’t Minke oer soarge,—nêst it wylde
libben yn de romten dêr’t nimmen kaem, mei eagen wyld libjend,
opljochtsjend en wer dôvjend as de koarte deiglâns oan de loft, lange
petearen yn himsels, sims sterk tsjin de wyn yn en altiten hiel in
wreed langst yn him syn soun en blank fleis lije to litten yn kjeld fen
rein en wyn, yn in ûnbiriddenearre stribjen nei lottering en
forneatiging beide. Minke wist der neat fen: hja hie noed det er waerm
yn syn ûnderklean siet, hja wier fen neat sa bang as kjeldlijen, hja
wist ho’t Bearn der ûnder forkomd wier oant de stjerrensglâns yn syn
eagen opljochte en er him riek ta de dea. Mar as Sjoerd mei syn wylde
frijer, de wyn, allinne wier, earne by in âld mounle ef in allinne
steand hok dêr’t dizze tiid fen ’t jier gjin stjerling kaem, den smiet
er syn truijen út en mei de bleate holle gyng er yn de rein, det syn
baitsje mei gauwens wiet flapperich sloech tsjin syn lea en de rein him
út it hier dripte en by syn nekke en hals roun oer boarst en skouders.
In ûnwitten, mar wûnderlik sterk en waerm fielen trochgloede den syn
hiele liif det er net ien kear rille; om wier to bliuwen, moat men
sizze det er weromgyng as er him kâld to wirden fornaem en syn hûd den
ôfroste, oant hja fen waermens tintele. Scoe in frjeon him ienkear
pleage hawwe mei dy healslachtigens, hy hie der tonei mei britsen en
wier dea gien.
Sok ûnbigryplik en godleas dwaen koe de froeder ljuwe fen it doarp net
alhiel forhoalen bliuwe; en dêr’t yn Fryslân persoanlik bisit hiemer is
as persoanlik oardiel, wier der greate ienfoarmichheit yn de ôfkarring
fen de seedlike doarpsmienskip dy’t wend wier hjar egen ynwindige
ûnklearens yn bislettenheit to bidobjen. Hja mienden it, de âlderein
sels sûnder útnimming, tige treflik mei Sjoerd en seagen mei lede eagen
dat jonge bistean lâns dy ûnbigryplike wegen syn oardiel tomjitte
strûzen; mei earnstich holleskodzjen en in mennich ynbannige wirden
bidrôven hja det sa’n skrandere jonge sa troch it libben scoe, net it
minst om Minke, en hja stiene de foargonger fen hjar stiif
rjuchtsinnige tsjerklike mienskip oan, der earnstich mei de jongkeardel
oer to redendielen, in inkelde apostolyske tekst oanheljend ta
bikrêftiging fen hjar pleit. De froede man dy’t yette nea oan de
útnimmendheit fen syn rjuchtsinnigens twivele hie, meast om’t it him
ûndildber west hie syn egen geastlike bifoarrjuchting yn kiif to
setten, mar ljeaver ek sûnder folle spil troch de wrâld gyng, koe der
net bêst for wei, al lake it him net ta op syn âlde dei yet ta
bikearing fen heidens útstjûrd to wirden. Yn it bigjin fen hjar petear,
in joun yn dominij syn stúdzje-keamer (dêr bitroude dy him yette it
bêst) foel Sjoerd him mei en hy forblide him al oer it ginstich
birjucht dat er syn oantrúnders oermeitsje scoe; mar hy biloek, do’t
er, nei Sjoerd wiisd to hawwen op syn plicht de neisten gjin argewaesje
to jaen en to bitinken, det it heil mear yn it Godshûs to finen wier as
yn de wyldernij (hy praette by forsin fen de „woestijn”) dy sizzen
hearde det nimmen dêroer oardielje koe dy’t beide net oan himsels
bilibbe hie, en in útnoeging krige sels sa’n swalkersreis mei in
oernachtsjen yn de mounle mei to ûndernimmen. Dat makke de oars
goedmoedige foargonger breinroer; hy forstie dit as in hún, alteast as
in dúdlik tokoart oan earbiedenis, en lei heechhertich yn det immen
dy’t mei Jezus troch it libben gyng en dos de wierheit hie, soks net
nedich hie to ûndersiikjen. De wyn rûze lûd troch de beammen fen de
pasterij-tún en ien fen de blinen bûten kleppere ûnwennich; Sjoerd gyng
oerein en sei: „Fen Jezus witte jy net folle ôf, as dy bistien hat, ken
ik him better, dy syn ryk hâldt by de mûrren fen jou tsjerke krekt op.”
Do foel der fensels net mear to praten.
Mar it barde, in wike letter, do’t Minke en hy swijsum foarmankoar oer
sieten, hja, heal slûgjend en heal mei hjar tinzen yn it fiere forline,
hy mei syn dreamen fier fen de wenten fen de minsken, det der in sêfte
ûnrêst yn him wekker waerd en hy âlde Minke in triljende blidens die
mei hjar om it tsjerkboek to freegjen. Hja gyng oerein, krige it for
him en joech hjar wer del yn hjar stoel, sabeare wer ynslûgjend, mar
nou en den mei healtichte eagen stoarjend nei it lêzen op syn antlit,
yn in tankbere en hast hillige frede. Hy siet foaroer, syn holle
twisken syn stevige knoesten, rimpels yn de foarholle en lies, de
boeken fen de evangelisten, inkelde dingen net forsteand, den mei in
triljend forlûken fen syn lippen as er in rigel mette dy’t to libjen
kaem yn syn hert; in frjemde driuw jage troch him hinne, en net wend
syn fielen yn bitwang to hâlden, liet er syn siikjen klear útkomme op
syn antlit. Lang siet er sa, det Minke hjar net forwege doarst yn hjar
sit; yn it lêst sloech er syn eagen op, nou hiel klear en djip fen in
stille blidens, en hy sei tsjin Minke dy’t him de wirden fen de lippen
lies: „Hja wolle ha, det er dêr yn hjar tsjerke libbet, beppe, ik tink
fen by de ûlen en de spinreagen by de kloksgatten. Mar hy preke fen de
bergen en gyng oer de séën, stiet der, en it grêf wier him to lyts. ’k
Moat mar net wer nei dominij ta, ’k scoe him op syn gesicht slaen, as
er sei det hy mear wist fen him as ik yn myn iensumens.” Minke hie
lang, lang wirk ear’t se dy ûnbiwende wirden trochgroune en hja woe der
mar neat fen sizze; do kaem der in moai tinken yn hjar op en hja sei,
it antlit nei it finster: „Ik leau det dy him it bêst bigrypt dy’t him
it meast nedich hat. En dy is er ek it neist.”
It wûnderlike wier det er dy nachts yette lang wekker laei, mei iepen
en tichte eagen beide, en det der neat om hinne spoeke en det er
einlings glimkje koe yn syn sliep.