Mi staris antaŭ monta plataĵo ĉirkaŭita de ĉenmontaro kvazaŭ de
duonrondo. Juna, verda arbaro kovris ilin de supre ĝis malsupre.
La diafana ĉielo suda estis blua; en la altaĵo brilludis sunradioj.
Malsupre, kuŝitaj en la herbo, plaŭdetis rapidkuraj fontoj.
Kaj mi ekmemoris antikvan legendon pri tio, kiel en la unua centjaro
post kristnasko greka ŝipo naĝis sur la Egea maro.
Estis tagmezo ... La vetero estis trankvila ... Subite, en la supro,
iu klare diris: „Kiam vi preternaĝos la insulon, voku per laŭta voĉo:
‚La granda Pan[43] estas mortinta!‘“
La ŝipdirektanto miris kaj ektimis ... Sed, kiam la ŝipo venis preter
la insulo, li obeis kaj vokis: „La granda Pan estas mortinta!“
Kaj tuj, responde al lia voko, laŭlonge de la insula bordo (ĝi
estis neloĝita) aŭdiĝis laŭtaj plorĝemoj, plendaj krioj: „Mortinta!
Mortinta estas la granda Pan!“
Mi ekmemoris ĉi tiun legendon ... kaj stranga penso venis en mian
cerbon. -- Se mi vokus?
Sed ĉio ĝojegis ĉirkaŭ mi ... mi ne povis pensi pri morto ... Mi do
fortege elkriis: „Reviviĝis, reviviĝis la granda Pan!“
Kaj tuj, -- kia miraklo! responde al mia voko aŭdiĝis akorda ridado
en la vasta duonrondo de l’ verda montaro, gajaj paroloj, plaŭdadoj.
„Li reviviĝis! Pan reviviĝis!“ brusonis junaj voĉoj.
Ĉio tie antaŭe subite ekridis, pli hele ol la alta suno, pli
petoleme ol la fontoj, plaŭdetantaj sub la herbo. Aŭdiĝis rapidanta
piedfrapo de malpezaj paŝoj, tra la verdaĵo vidiĝis marmora blanko de
ondantaj tunikoj, viva ruĝo de nudaj korpoj. La nimfoj, driadoj[44],
bakĥaninoj[45] malsuprenkuris en la valon.
Samtempe ili ĉiuj montriĝis ĉe la arbarrandoj. Bukloj disvolviĝis sur
diinaj kapetoj, graciaj brakoj levas florkronojn kaj tamburinojn, --
kaj la rido, brila, olimpa rido, kuras kaj malsuprenruliĝas kun ili.
Antaŭe paŝas diino. Ŝi estas la plej alta, plej bela el ĉiuj -- sur
ŝia dorso sagujo, en la manoj pafarko, sur levitaj bukloj arĝenta
luna falĉileto.
Diana, ĉu tio estas ci?
Sed subite haltis la diino ... kaj post ŝi ekhaltis ĉiuj nimfoj.
Eksilentis la sonora ridado ... Mi vidis, kiel paliĝis la vizaĝo de
la diino, subite mutiĝinta. Mi vidis, kiel ŝtoniĝis ŝiaj piedoj,
kiel neesprimebla teruro malfermis ŝian buŝon, larĝigis la okulojn,
fiksitajn malproksimen ... Kion ŝi ekvidis? Kion ŝi rigardis?
Mi turnis min tieflanken, kien ŝi rigardis.
Sur la ĉielrando, post la malalta strio de kampoj, fajre brilis
la pinto de l’ ora kruco sur la blanka sonorilejo de la kristana
preĝejo. Tiun krucon ekvidis la diino.
Mi aŭdis post mi daŭran ĝemsopiron, similan al la tremetado de
rompiĝinta kordo. Kiam mi ree returniĝis, la nimfoj estis foriĝintaj.
Ĉie, kiel antaŭe, estis verda la vasta arbaro, nur iuflanke, tra la
branĉdensaĵo, vidiĝis, malaperante en la aero, blankaj pecetoj ...
ĉu tio estis tunikoj de la nimfoj, aŭ la vaporo, leviĝanta el la vala
fundo -- mi ne scias ...
Sed kiom bedaŭris mi la foriĝintajn diinojn!