Kiom vana, malplena, bagatela estas preskaŭ ĉiu tago travivita! Kiom
malmulte da sekvoj ĝi postlasas! Kiel sensence, sensaĝe forkuris
horoj post horoj!
Tamen la homo ĉiam volas ekzisti; kara al li estas la vivado, li
esperas, li atendas ion de l’ tempo estonta ... Ho, sed kian bonon?
Sed kial li imagas, ke aliaj, venontaj tagoj ne estos similaj al la
tago ĵus forpasinta?
Li ne meditas pri tio. Li ĝenerale ne ŝatas mediti, -- kaj li estas
prava. --
„Morgaŭ, morgaŭ“, li konsolas sin mem, ĝis kiam tiu „morgaŭ“
entombigos lin.
-- Nu, se vi estos en la tombo, kontraŭvole vi ne meditos plu ...