Haltu! Tia, kia mi vin vidas nun -- restu por ĉiam en mia memoro! El
viaj lipoj eliĝis lasta inspirplena sono, viaj okuloj ne brilas, sed
estingiĝas, troplenaj de feliĉo, de kvietega konscio de l’ beleco,
de tiu beleco, kiun vi sukcesis esprimi, de tiu beleco, al kiu vi
etendas viajn triumfantajn, viajn laciĝantajn brakojn.
Kia lumo, pli maldensa, pli pura ol la sunlumo, surverŝas viajn
membrojn, la faldetojn de via vestaĵo?
Kia Dio per karesblovo de sia spiro forblovis de via frunto viajn
disĵetitajn buklojn?
Lia kisado brulas sur via pala, kvazaŭ marmora, frunto!
Jen ĝi -- la malkaŝita sekreto, la sekreto de l’ poezio, de l’ vivo,
de l’ amo! Ne ekzistas alia senmorteco, -- oni ne bezonas alian! --
En tiaj momentoj vi estas bela!
Ili forpasos -- kaj vi estos ree iomete da cindro, virino, infano ...
Sed tio vin ne interesas! En tiu momento vi iĝis pli alta, vi
troviĝis ekster la pasema, templimita ... -- Tiu via momento neniam
finiĝos.
Haltu! Permesu al mi esti partoprenanto de via senmorteco, faligu en
mian animon la fajreron rebrilantan de via eterneco!