Foje la Supera Estulo aranĝis grandegan feston en sia lazurlanda
palaco.
Li invitis ĉiujn virtojn. La virtoj ja estas sinjorinoj; -- tial li
ne invitis sinjorojn.
Ili kuniĝis multnombraj ... grandaj kaj etaj. La etaj virtoj estis
pli agrablaj, pli afablaj ol la grandaj. Sed ĉiuj ŝajnis kontentaj
kaj ĝentile interkonversaciis, kiel decas al proksimaj parencoj kaj
konatoj.
Sed jen -- la Supera Estulo rimarkis du belajn sinjorinojn, kiuj,
ŝajne, ankoraŭ ne konis unu la alian.
Li prenis la manon de l’ unu kaj alkondukis ŝin al la alia.
„Dankemo!“ li diris, montrante la unuan.
„Bonfarado!“ li diris, prezentante la duan.
Ambaŭ virtoj tre ekmiris: dum la tempo, ke la mondo ekzistas -- kaj
ĝi estas sufiĉe malnova --, ili nun la unuan fojon renkontis unu la
alian.