Ho, lazurregno! Ho, lando de lazuro, lumo, juneco, feliĉo!
Mi vidis vin ... en sonĝo ...
Ni estis kelke da vojaĝantoj en belega, ornamita boato. Kvazaŭ brusto
de cigno iĝis blanka velo sub tornitaj mastoj.
Mi ne konis miajn kunvojaĝantojn, sed mi komprenis, ke ili estis same
junaj, gajaj kaj feliĉaj kiel mi mem.
Mi eĉ ilin ne rimarkis. Ni vidis ĉirkaŭ ni nur la senliman
lazurkoloran maron, kovritan per oraj skvameretoj ... super nia kapo
-- la ĉielon samkorolan kiel tiu lazura maro ... Sur ĝi, triumfante
kaj kvazaŭ ridante, ruliĝis la karesplena suno.
Kaj de tempo al tempo aŭdiĝis inter ni rido sonora, gaja, kiel rido
de dioj!
Foje ies buŝo eligis vortojn, versojn, mirinde belajn, plenajn de
forto kaj de inspiro ... Ŝajnis, ke la ĉielo mem resonas responde
kaj la maro ĉirkaŭa tremetas pro sama sento ... Kaj poste ree estiĝis
feliĉega silento ...
Facile naĝante sur molaj ondoj, moviĝis nia rapidira boato. Ne la
vento ĝin movis; ĝin direktis niaj propraj, ludantaj koroj. Ili ĝin
portis tien, kien ni deziris.
Ni renkontis insulojn, sorĉfabelajn, duondiafanajn insulojn,
rebrilantajn kiel juvelŝtonoj kaj smeraldoj. Ebriigaj bonodoroj
alvenis de rondigitaj bordoj. La unuaj el tiuj insuloj surŝutis
nin per pluvo el rozoj kaj konvaloj. De aliaj subite leviĝis
ĉielarkokoloraj, longflugilaj birdoj.
La birdoj sin turnis super ni, la konvaloj kaj rozoj fandiĝis en
perlsimila ŝaŭmo, glitanta laŭlonge de la glataj flankoj de nia
boato. Kune kun la floroj alflugis dolĉaj sonoj. Aŭdiĝis inter ili
virinaj voĉoj. Kaj ĉio ĉirkaŭa: la ĉielo, la maro, la bloviĝo de la
velo supre, la plaŭdado de la akvofluo post la boato -- ĉio parolis
pri amo, pri feliĉiga amo!
Kaj ŝi, kiun amis ĉiu el ni, ŝi estis ĉi tie -- nevidebla kaj
proksima ... Ankoraŭ unu momento -- kaj jen -- ekbrilos ŝiaj okuloj,
ekfloros ŝia rideto ... ŝia mano tuŝos la vian kaj fortiros vin en
neniam velkontan paradizon!
Ho, regno lazura! Mi vidis vin ... en sonĝo ...