Li posedis ĉion necesan por iĝi vipo de sia familio.
Li naskiĝis bonsana, riĉa, kaj dum sia tuta vivo, restante riĉa kaj
bonsana, li neniam agis malbone aŭ erare, ne diris nenecesan vorton
kaj ne trompiĝis.
Li estis senriproĉe honesta. Fiera pro sia honesteco, li turmentis
per ĝi siajn parencojn, amikojn, konatojn.
Lia honesteco estis kapitalo ... kaj li, kiel procentegisto, demandis
por ĝi procentegojn.
Lia honesteco ebligis al li kaj rajtigis lin esti senkompata kaj
ne fari bonon, kio ne estis ordonita. Li estis senkompata, li ne
bonfaradis ... ĉar la bonfarado ordonita ne estas bono ĝusta.
Pri neniu li zorgis, krom pri si mem -- ĉar li estis modela. Li
sincere indignis, kiam aliaj ne zorgis pri li!
Samtempe li ne opiniis sin mem egoisto. -- Li plej severe mallaŭdegis
kaj persekutis egoistojn. Kompreneble! -- la egoismo de aliaj
malhelpis al la lia.
Ne sciante sin kapabla al ia erareto, li ne komprenis, ne toleris ies
erareton. Li ĝenerale komprenis nenion kaj neniun, ĉar li tuta, de
ĉiuj flankoj, de supre kaj sube, estis ĉirkaŭita nur de si mem.
Li eĉ ne komprenis, kion signifas „pardoni“. Li mem al si ne havis
okazon pardoni ... Kial do li devas pardoni aliajn?
Antaŭ la juĝo de la propra konscienco, antaŭ la vizaĝo de sia Dio,
li, miraklo, monstro de bona virtemo, levis la okulojn supren kaj
elparoladis per firma, klara voĉo: „Jes, mi estas morala homo!“
Li ripetos tiujn vortojn, mortonte, kaj nenio tremetos eĉ tiam en lia
ŝtona koro, en la koro sen fendeto, sen makuleto ...
Ho, la malbelo de la memkontentiĝa, nepardonema, malmultekoste
akirita virteco, -- ci estas pli abomeninda ol la malkaŝita malbelo
de la malvirto!