Flavete-griza sablo supre molaĉa, malsupre malmola ... sablodezerto
sen fino ... Super tiu ĉi sabla ebenaĵo, super tiu ĉi maro el morta
cindro, sin levas grandega kapo de egipta sfinkso.
Kion volas elparoli tiuj ĉi dikaj, antaŭensaltintaj lipoj? tiuj ĉi
senmove dislarĝigitaj, suprenfalditaj naztruoj -- kion ili esprimas?
Kion volas diri tiuj okuloj, duone ekdormintaj, duone atentemaj sub
duobla arko de altaj brovoj? Ili volas ion eldiri! Ili eĉ diras ion,
sed nur Ojdipus[42] povas solvi la enigmon, kompreni ilian senvortan
paroladon.
Ho ... sed mi ekkonas tiujn ĉi trajtojn -- en ili estas nenio egipta.
Blanka, mallarĝa frunto, elsaltantaj vangostoj, mallonga, rekta nazo,
bela blankdenta buŝo, molaj lipharoj, krispa barbeto ... sur la kapo
-- -- haramaso kun hardisiĝo ... larĝe disstarigitaj malgrandaj
okuloj ... sed tio estas vi ... mia samlandano ... rusa kamparano? De
kiam do vi iĝis sfinkso? Ĉu vi ankoraŭ ion volas elparoli? Jes, vi
ankaŭ estas sfinkso.
Viaj okuloj -- -- senkoloraj, sed profundaj -- -- parolas ankoraŭ.
Ankaŭ sensona kaj enigma estas tiu parolado.
Sed kie -- do sin trovas via Ojdipus?
Ho ve ... ne estas facile fariĝi via Ojdipus, vi, tutrusa sfinkso!