Ni estas duope en la ĉambro -- mi kaj mia hundo. Terura ventego
blovas ekstere.
Kontraŭe de mi sidas mia hundo kaj rigardas en miajn okulojn.
Mi ankaŭ rigardas en ĝiajn okulojn.
Kvazaŭ ion diri ĝi volas al mi. Ĝi estas muta, senvorta, ĝi ne
komprenas sin mem, -- sed mi ĝin komprenas.
Mi komprenas, ke en tiu ĉi momento en ĝi, kiel ankaŭ en mi, vivas la
sama sento, ke ne estas diferenco inter ni. Ni estas egalaj; en ĉiu
de ni brulas, lumas sama tremetanta fajreto.
Alflugos la morto, svingos sian malvarman, larĝan flugilon ...
Kaj venos fino al ni!
Kiu scios poste, kia fajreto brilis en mi kaj kia -- en ĝi?
Ne, tio ne besto kaj homo interŝanĝas rigardojn ...
Du paroj da egalaj okuloj estas fiksitaj unu al la alia ...
Kaj en ĉiu paro da okuloj, en la besto kaj en la homo, la sama vivo
timeme sin alpremas al la vivo de l’ alia.