(OVÌDIUS, METAMORPHOSEN VIII, reg. 260 vlgg.)
In de stad Calydon regeerden koning Oineus en zijn vrouw Althea. Bij
een oogstfeest had de vorst verzuimd ook op het altaar van Artemis te
offeren. Toen zond de vertoornde godin een geweldigen ever in het land.
Hoog, als lansen, stonden de borstels op zijn lijf; de oogen schoten
vuur, en een paar geweldige slagtanden staken hem ver uit den muil. De
korenvelden werden vertrapt, de vruchtboomen vernield of verschroeid
door zijn heeten adem, het vee verminkt; angstig vluchtte men van het
land binnen de muren der steden. Nu besloot Meleager, ’s konings
dappere zoon, met een schare uitgelezen jonge mannen het monster te
dooden. Velen namen deel aan de jacht; onder hen ook een meisje,
Atalanta genaamd. Door haar vader, uit boosheid omdat zij geen jongen
was, in een eenzame bergstreek te vondeling gelegd, door een berin
gezoogd, door jagers gevonden en opgevoed, was ze een hartstochtelijke
jageres geworden. Meleager bewonderde haar en kreeg haar lief.
Negen dagen lang vermaakten zich de jagers aan het hof van koning
Oineus; op den tienden dag werd de jacht gehouden. Het dal, waarin de
ever placht te huizen, werd van alle kanten omsingeld; toen werd het
ondier opgejaagd uit zijn verborgen verblijfplaats. Woedend stoof het
op zijn belagers los; takken kraakten en braken om hem heen en de
honden, die hem in den weg kwamen, werden op zijn scherpe slagtanden
links en rechts ver weg geslingerd. Tevergeefs wierpen de jagers hun
speren; ze stuitten af op zijn borstelige huid of misten hun doel.
Zware wonden werden hun door den ever toegebracht; meer dan één van hen
zonk bloedend ter aarde. Nu echter wondde Atalanta het eerst hem met
een pijl in den nek. Toen Meleager het donkere bloed zag vloeien, wees
hij haar den prijs toe: de huid van den ever, als die geveld zou zijn.
De mannen schaamden zich en drongen nog onstuimiger op het monster aan;
maar toen er één de buik werd opengereten, durfden zij nog slechts uit
de verte hun wapens werpen. Eindelijk echter stiet hem Meleager zijn
speer midden in den rug en terwijl het dier razend in de rondte
draaide, bijtend naar de schacht, bracht hij het van dichtbij de
doodelijke wonde toe. Zijn makkers begroetten hem als overwinnaar; maar
hij zelf gaf huid en kop aan Atalanta over. Een gemompel van
ontevredenheid ging door geheel den stoet; en toen twee ooms van
Meleager, die deel hadden genomen aan de jacht, het meisje den
eereprijs trachtten te ontrukken, werd de jonge man driftig en doodde
hen beiden in de worsteling, die volgde.
Op weg naar den tempel, om er de goden te danken voor de overwinning
van haar zoon, zag Althea de lijken van haar broeders wegdragen. Toen
zij hoorde, dat Meleager de oorzaak was van hun dood, besloot zij hem
te straffen. Kort na de geboorte van haar jongen waren de
schikgodinnen, de Moiren, die ’s menschen levensdraad spinnen, meten en
afsnijden, haar kamer binnengetreden. Zij hadden een blok hout op den
haard gelegd: het knaapje zou leven, zoo lang dat blok zou bestaan. Zoo
gauw zij verdwenen waren, had de moeder het hout uit het vuur genomen,
gebluscht en zorgvuldig weggeborgen. Nu haalde ze het te voorschijn, en
gaf het, hoewel aarzelend, aan de vlammen prijs. Van een inwendig vuur
voelde Meleager plotseling zijn lichaam branden: onder heftige pijnen
zonk hij neer, en toen het houtblok geheel in asch uit elkaar viel,
blies ook hij den laatsten adem uit. Toen werd Althea door bittere
spijt toch nog bevangen; het leven werd haar, te midden van den rouw
van haar omgeving, een ondragelijke last; zelve maakte zij er een einde
aan.
Van Atalanta wordt ook wel verteld dat zij, evenals Artemis, zich had
voorgenomen, ongehuwd te blijven. Zij had daarom bepaald dat alleen
hij, die haar in den wedloop overwon, haar man zou worden, maar dat
sterven zou, wie overwonnen werd. Zij gaf dan een voorsprong en
doorboorde met haar speer de tegenpartij, die zij inhaalde. Reeds
hadden velen hun leven verloren, toen het tenslotte aan Meilanion
gelukte, de zege te behalen. Drie gouden appels, die hij van Aphrodite
gekregen had, liet hij bij tusschenpoozen vallen; Atalanta raapte ze op
en intusschen bereikte Meilanion het doel, dat voor den wedkamp was
gesteld.