Reeds langen tijd was het een idee-fixe van Cornélie, dat zij met
Urania Hope moest spreken, en op een morgen schreef zij een briefje
en vroeg belet voor dien middag. Miss Hope antwoordde toestemmend en
om vijf uur vond Cornélie haar thuis in haar mooi en duur salon van
Belloni: veel licht op, veel bloemen; Urania, hamerende op de piano,
in een robe-d'interieur van Venetiaansche kant, terwijl een rijke
tea met koekjes, boterhammetjes, bonbons, was klaargezet. Cornélie
had geschreven, dat zij Miss Hope over een belangrijk onderwerp
alleen wilde spreken en vroeg ook dadelijk of zij alleen zouden zijn,
twijfelende, nu Urania haar zoo receptie-achtig ontving. Maar Urania
stelde haar gerust: zij had alleen thuis gegeven voor Mrs. De Retz,
en zij was zeer nieuwsgierig waarover Cornélie haar wilde onderhouden.
Cornélie herinnerde Urania hare eerste waarschuwing en toen Urania
lachte, vatte zij haar hand en zag haar met zulke ernstige oogen aan,
dat zij indruk maakte op de luchtige natuur van het Amerikaansche
meisje, en Urania geïntrigeerd werd. Nu vond zij het eensklaps zeer
gewichtig--een geheim, een intrigue, een gevaar in Rome!--en zij
fluisterden samen. En Cornélie, niet angstig meer in deze toenemende
vertrouwelijkheid, bekende haar wat zij op het Kerstbal overhoord
had, door de opengekraakte deur: de machinatie van de marchesa met
haar neef, dien zij met alle geweld koppelen wilde aan een rijke
erfgename ter wille van des prinsen vader, die haar item zooveel
voor dat huwelijk scheen beloofd te hebben. Daarop sprak zij over de
bekeering van Miss Taylor, door Rudyard bewerkt; Rudyard, die niet met
haar, Urania, scheen te kunnen klaar komen--geen vat krijgende op haar
argelooze, maar luchtige vlindernatuur, en--als Cornélie vermoedde,
--daarom de ongenade van zijn geestelijke superieuren zich op den hals
had gehaald, en verdwenen was, zonder zijn schuld aan de marchesa
te hebben kunnen voldoen. Nu scheen hij vervangen te zijn door de
beide monsignori, die er deftiger, wereldscher uitzagen, en zalvender
waren, met meer glimlach. En Urania, starende in dit gevaar, in die
lagen aan hare voeten, waarin Cornélie haar eensklaps blikken liet,
verschrikte nu werkelijk, werd bleek, en beloofde op hare hoede te
zijn. Eigenlijk had zij maar dadelijk hare kamenier willen zeggen in
te pakken om zoo spoedig mogelijk Rome te verlaten, naar een andere
stad, in een ander pension, waar veel adel was: adel was zoo lief! En
Cornélie, ziende, dat zij indruk gemaakt had, voer voort, sprak over
zichzelve, sprak over het huwelijk, zeide, dat zij een brochure had
geschreven tegen het huwelijk en over den Maatschappelijken Toestand
van de Gescheiden Vrouw. En zij sprak over het leed, dat zij had
doorgemaakt, en over de Vrouwenbeweging in Holland. En, eenmaal op
dreef, kon zij zich niet betoomen, heviger en heftiger, tot Urania
haar erg knap vond--a very clever girl--zoo te kunnen redeneeren en
te schrijven over een "question brûlante." Zij gaf een flinken nadruk
op de eerste lettergrepen der Fransche woorden, bekende, dat zij wel
gaarne kiesrecht zoû willen hebben, en plooide bij die woorden den
langen sleep van haar kanten tea-gown uit. Cornélie sprak over de
onrechtvaardigheid der wet, die de vrouw niets laat, alles ontneemt,
geheel dwingt in de macht van den man, en Urania was het met haar
eens en prezenteerde het schaaltje met fijne bonbons. En onder een
tweede kop thee spraken zij, opgewonden, beiden te samen, de eene
niet hoorende naar wat de andere betoogde, en Urania zeide, dat het
"a shame" was. Van een algemeene beschouwing kwamen zij weêr op hare
eigen belangen: Cornélie beschreef het karakter van haar man, in zijn
grofheid de natuur van een vrouw niet begrijpende, en niet toegevende,
dat een vrouw naàst hem stond, en niet beneden. En nogmaals kwam zij
terug op de Jezuïeten, op het gevaarlijke in Rome voor rijke meisjes
alleen, op die tang van een marchesa, en op dien prins: getiteld
lokaas, dat de Jezuïeten uitwierpen, om een ziel te winnen, en een
verarmd Italiaansch huis,--dat den Paus was trouw gebleven, en den
koning niet diende--te verbeteren in zijn finanties. En zij waren
beiden zoo hevig en opgewonden, dat zij niet hoorden, hoe er geklopt
werd, en eerst opzagen, toen de deur langzaam open ging. Zij schrikten,
zagen op, en verbleekten beiden toen zij den prins van Forte-Braccio
zagen binnenkomen. Hij verontschuldigde zich met een glimlach, zei,
dat hij licht gezien had in het salon van miss Urania, dat de portier
hem wel belet had gegeven, maar dat hij het consigne geforceerd had. En
hij zette zich, en trots alles wat zij zooeven besproken hadden, vond
Urania het verrukkelijk, dat de prins daar zat, en een kop thee van
haar aannam en een koekje wilde eten.
En Urania toonde haar album met wapens--de prins had het zijne er al
in afgedrukt--en toen haar album met stalen van de baljaponnen der
koningin. Toen lachte de prins en zocht uit zijn zak een couvert: hij
opende het en haalde er voorzichtig uit een lapje blauw brokaat met
zilveren parelen bewerkt. Wat was het? vroeg Urania verrukt. En hij
zeide, dat hij haar bracht een staal van het nieuwste toilet van Hare
Majesteit; zijn nicht,--niet een Zwarte, als hij, maar een Witte; niet
pauselijk, maar koningsgezind, hofdame der Koningin,--had hem dit
lapje weten te bezorgen voor Urania's album. Urania zoû het zelve zien:
de koningin zoû dit toilet dragen op het hofbal over een week. Hij ging
daar niet heen, hij ging zelfs niet officieel naar zijn nicht, niet
naar hare receptie's, maar hij zag haar toch uit familierelatie, uit
vriendschap. Nu smeekte hij Urania hem toch niet te verraden: het kon
hem kwaad doen in zijn carrière,--welke carrière? vroeg Cornélie zich
af--als men wist, dat hij zijn nicht veel zag, maar hij had haar veel
bezocht, den laatsten tijd, voor Urania, om dat staaltje te krijgen.
En Urania was zoo dankbaar, dat zij alles vergat van den
maatschappelijken toestand van meisje en vrouw, getrouwd of ongetrouwd,
en zij had haar kiesrecht gaarne geofferd voor zoo een lieven
Italiaanschen prins. Cornélie ergerde zich, stond op, groette met een
koele hoofdbuiging den prins, en trok Urania even meê bij de deur:
--Vergeet ons gesprek niet, waarschuwde zij. Wees op je hoede.
En zij zag den prins, toen zij fluisterden, sarcastisch naar haar
kijken, vermoedende, dat zij over hèm sprak, radende een antipathie in
die Hollandsche vrouw, maar prat op de macht van zijn persoonlijkheid
en zijn titel en zijn attenties, voor de dochter van een Amerikaanschen
tricot-fabrikant.