Den dag na het bal, aan tafel, kreeg Cornélie een vreemden indruk;
eensklaps, proevende van haar heerlijken Genzano, besteld door Rudyard,
zag zij in, dat het niet toevallig was, dat zij zat met de baronin en
hare dochter, met Urania en miss Taylor; zag zij in, dat de marchesa
wel degelijk eene bedoeling had met die schikking. Rudyard, altijd
beleefd, voorkomend, steeds vol attenties, in zijn zak altijd een
kaartje of introductie, moeilijk te verkrijgen, ten minste naar hij
liet voorkomen, praatte steeds door, en den laatsten tijd vooral met
miss Taylor, die trouw alle mooie kerkmuziek hooren ging en steeds in
verrukking thuis kwam. Het bleeke, simpele, magere Engelsche dametje,
dat eerst dweepte met muzea, ruïnes en zonsondergangen op Aventijn of
Monte Mario, en steeds moê was van hare omzwervingen door Rome, wijdde
zich voortaan alleen aan de honderden kerken, bezag en bestudeerde àlle
kerken, ging vooral trouw alle muzikale diensten bijwonen en dweepte
met het Sixtijnsche kapelkoor en de bevende gloria's der mannelijke
soprani.
Cornélie sprak met mevrouw Van der Staal en de baronin Von Rothkirch
over wat zij achter de opengekraakte deur had opgevangen van het
gesprek der marchesa met haar neef, maar geen van beiden, hoewel
geïntrigeerd, namen de woorden der marchesa ernstig op, en beschouwden
ze alleen als een loszinnig balgesprek van een malle tante, die gaarne
koppelen wilde, en een onwilligen neef. Het trof Cornélie, hoe weinig
de menschen aan ernst gelooven kunnen, maar de baronin was zeer
onverschillig, zei, dat Rudyard haar geen kwaad zoû doen en haar nog
altijd kaartjes gaf, en mevrouw Van der Staal, lang in Rome, gewend
aan pension-intriguetjes, meende, dat Cornélie zich te ongerust maakte
over het lot van de schoone Urania. Eensklaps echter was miss Taylor
van tafel verdwenen. Men dacht, dat zij ziek was, toen het uitkwam,
dat zij het pension Belloni verlaten had. Rudyard zeide niets, maar
na enkele dagen was het door het geheele pension bekend, dat miss
Taylor bekeerd was tot den Katholieken godsdienst en intrek genomen
had in een pension, haar door Rudyard gerecommandeerd: een pension,
waar vele monsignori kwamen en een geestelijke stemming heerschte. Hare
verdwijning gaf eene gedwongenheid aan het gesprek tusschen Rudyard,
de Duitsche dames en Cornélie, en deze, gedurende een week, die de
baronin te Napels doorbracht, veranderde van plaats, en voegde zich
aan tafel bij hare landgenooten. De Rothkirchen veranderden ook--om
de tocht, zooals de baronin verzekerde--; nieuwe gasten namen hare
plaatsen in: en te midden dier vreemde elementen bleef Urania alleen
met Rudyard samen aan lunch en diner. Cornélie gevoelde zelfverwijt
en eens sprak zij ernstig met het Amerikaansche meisje en waarschuwde
haar. Maar zij dorst niet zeggen wat zij overhoord had op het bal, en
hare waarschuwing maakte geen indruk op Urania. En toen Rudyard miss
Hope het voorrecht bezorgd had van een particuliere audientie bij den
Paus, wilde Urania geen kwaad van Rudyard meer hooren en vond zij hem
den vriendelijksten man, dien zij ooit ontmoet had, of hij Jezuïet was,
ja dan niet.
Maar er bleef in het hôtel een waas van geheimzinnigheid over Rudyard,
en men was het niet eens, of hij Jezuïet was, en zelfs niet of hij
priester was of leek.