1877.
Juna poeto kies jam eldonitaj verkoj pravigas gravan esperon por
la estonteco. Li plej bone priskribas la kamparajn vidaĵojn kaj la
kamparanan vivadon. Lia stilo, iafoje iom triviala, same bonege sin
almezuras al ideala sentado kaj popola dirado aŭ farado. Li tamen kun
speciala lerteco verkas popolajn ĉu energiajn kamparanajn ĉu ĉarmajn
knabinajn kantojn. Li nune ĝuas grandan sukceson en sia lando.
Jen du fragmentoj el unu el liaj lastaj kaj plej rimarkindaj verkoj:
«La Linkampo» (_De Vlasgaard_).
* * * * * * *
Vespero fluas kiel beno
Sur arbojn kaj herbejojn,
Kaj ĉiuj vojoj konfuziĝas
Kun kampoj samkoloraj.
Alvenas griza malproksimo
Kviete, pace, dolĉe;
En dubebluan foliaron
Eniĝas noktopaco.
Ĉielo teron ĉirkaŭprenis
Karese kaj senbrue,
Kaj kun volupto ŝin kisadas,
Silenta en soleco.
* * * * * * *
La lino estas floranta
Verde kaj blue,
Venteto ĉirkaŭfluganta
Ame, senbrue.
Trunketoj lerte altigas
Molajn pintetojn,
Maldekstren, dekstren kurbigas
Siajn kapetojn;
Sensaĝaj kaj malhumilaj
Pro la flagetoj,
Al blua silko similaj
Sur verd-ŝtipetoj!
Abelo tie mordetas.....
Vidu do tien:
Insekto blanka saltetas
Nun for, nun reen!
Ĝis kie tiu bluaĵo,
Kiu verdiĝas,
Al grena cindra-grizaĵo
Vage perdiĝas,
Ĝis la okulo vidadas
Plilarĝiĝante,
La lino ĉie floradas
Balanciĝante.
_Tradukis_
Maurice Seynaeve.