1857.
Pol de Mont, profesoro ĉe la Antverpena Ateneo estas talenta poeto
havanta vivan imagon kaj rimarkindan facilecon por la versfarado. Li
verkas prefere mallongajn versaĵojn, scenojn el ordinara vivo, en kies
priskribo li ofte uzas la infanajn aŭ popolajn naivajn esprimojn. Tio
okazas precipe en liaj ĉarmaj junecaj versaĵoj, kiuj estas plenaj je
poezio kaj belete verkitaj.
Iuj riproĉas al liaj verkoj, almenaŭ al la lastaj ke ili ne ĉiam
suprenigas la koron aŭ la spiriton kaj estas sencelaj priskriboj.
Krepusko.
(Valavond).
Nesenteble, post l' abioj, mortas tago.....
Kiel ĝi flavruĝe brilas, l' _erikejo!_
Per pli pala rido radiadas suno
Al purpuraj floroj kaj maldensaj herboj.
Vasta ebenaĵo. Kaj nubetoj kiel
Blankaj tukoj suprenrampas okcidente.
Arboj kelkaj, alten almontrantaj, levas
Rozkoloran pro l' sunbrilo altan pinton.
Ne spiradu! Aŭdu! Eĉ nenia bruo
En la branĉoj kie revas paseretoj.
Jen grincetas grilo sub kreskaĵ' maldensa....
Dolĉe, kvazaŭ en dormado, zumas arboj.
Ĉio tre silentas......--Kvazaŭ ŝi marŝadi
Timus, muta kiel l' erikejo, paŝas
Bovingardistin' malgranda, kun brutaro
Ŝin sekvanta, hejmen, en la vesperbrilo.
Neĝa tago.
(Sneeuwdag).
Netravideble malluma aer' etendiĝas,
Supre kovrita senlime de griza nubaro.
De la tagiĝo ne unu peceto da bluo!
--Neĝo, de frue, faladas per dikaj neĝeroj.
Nun la nordvento ekĝemas. Kaj arboj sur pezaj
Trunkoj skuiĝas. Dolora plendado agitas
Supron ilian, kaj akra malvarmo traboras
Jakon kaj jupon mizerajn de l' almozulino.
Tamen, ŝi vagas kviete tra ventoj kaj neĝo
Kun kapuŝeto sur kapo kaj korbo je l' brako,
Dolĉe pensante pri l' kara kaj paca dometo!
Tie lamulo gardadas lulante infanon,
Kies vizaĝo remontras l' edzinan mienon.......
Spiron detenas, silente kaj....... kiel museto!
_Tradukis_
Maurice Seynaeve.