1840.
G. Th. Antheunis, nune honora pacjuĝisto en Bruselo, estas unu el la
plej bonaj «lirikaj» poetoj en la Nederlanda Literaturo. Li inter aliaj
verkis aron da amaj kantoj kaj da familiaj pentraĵetoj, kompareblaj
kun la plej bonaj tiaspecaj versaĵoj de l' aliaj lingvoj; ankaŭ liaj
infanaj kantoj plejmulte estas brilaj majstraĵoj. Per sia edziĝo, li
fariĝis la bofilo de la fama flandra verkisto, H. Conscience.
Apud la lulilo.
(Bij de wieg).
Helege briladis la steloj
Kaj la najtingalo triladis.......
Interne de l' paca dometo
La blanka lulil' moviĝadis.
Li diris: «Ho, kiom malfruas!
Ĵus batis la horo dekdua.
Nu, kara edzino, sufiĉe
Ni lulis: ni ankaŭ ekdormu».
Tuj ili sen bru' la lulilon
Proksimen de l' lito altiris.
«Rigardu», ŝi diris montrante
L' infanon, «ĝi, vere, ridetas».
Ĝi dormis kaj ridis dolĉege,
--Ĝin oni, ja, povus forŝteli--
Kun unu braketo malkaŝe
Kaj kun la alia ĉe l' kapo.
La dolĉa spirado similis
Al vesperpreĝado murmura,
La mano kun etaj malŝveloj
Al io, laŭ ŝajno, streĉiĝis.
Ŝi ĝin rigardadis feliĉe,
Je ĝuo pleniĝis la koro
Kaj, antaŭ ol tion ŝi pensis,
Ŝi estis kisinta l' infanon.
«Vi vekas ĝin! Kion vi faras?»
Riproĉis li sian edzinon,
Kaj........., ankaŭ klininte sin, ankaŭ
Li kisis rapide l' etulon;
Kaj ŝin li rigardis: belete
Ŝi ridis dum larmoj briletis;
Li ĝoje ŝin kisis kaj supren
Li levis dankeman okulon.
La Neĝo.
(De sneeuw).
Neĝo, neĝo, blanka neĝo,
De kie vi alflugas?
Neĝo, neĝo, ĉasta neĝo,
En nia sanga, ŝlima jarcento,
Ĉu via blankeco ne estas mensogo?
Kie vagas ankoraŭ aera peceto
Kiun la homaj blasfemo kaj ploro kaj plendo
En ĉiu tago ne enspiris?
Kie kuŝas ankoraŭ, en tuta la mondo,
Iom da tero
Kiun ne tuŝis sango,
Sur kiu ne restas peco
Da homaj korpoj traboritaj, distranĉitaj,
Da homaj koroj de l' doloro rompitaj?
Tamen vi falas tra blasfemoj kaj dankoj,
Tamen vi falas, tiel virga kaj blanka,
Ĉiujn sur vojojn, sur malbonon kaj bonon;
Kaj sur la tero, laciĝinta kaj nuda,
Vi etendiĝas kaj ĝin tute kovradas
Kaj sur ĝi, kiel Dia beno, vi kuŝas.
Kiam la brulo la ruinojn dissemis,
Kiam la morto la soldatojn deĵetis,
Kiam infanoj mortis apud patrinoj,
Tiam vi venas, kiel vesto ĉiela,
Kovras la sangon, la ruinojn, la larmojn
Kaj silentigas neprelastan la ploron.
Jen estas batalkamp'...... plibone jen estis!
Jen falis viroj kunĵetitaj amase;
Tie la pafilegojn, ŝarĝon pezegan,
Oni trenadis tra la korpoj tremantaj.....
Jen estas batalkamp'...... plibone jen estis!
Nun ĉio silentas;..... ĝis kie l' okuloj vidas
Ĉio estas senmova kaj blanka,.... sen ia ŝanĝo;
Kelkfoje la tero ŝveliĝas aŭ piedo kontraŭpaŝas ion,
Sed ne haltu: ĉar vi ne povos veki la senvivulojn.
Neĝas; dense faladas la neĝeroj;
Foriru, vi, kiu vivas ankoraŭ,
Ne movu tion kio kuŝas tie
Kaj lasu la blankan neĝon de Dio
Surkovri la fratmortigon!
_Tradukis_
Maurice Seynaeve.
D-ro E. VAN OYE.
1840.
D-ro E. Van Oye (loĝas en Ostendo) publikigis pasintatempe kelkajn
bonegajn poeziajn verkojn, rimarkindajn pro la belsoneco de l' versoj
kaj la ĉarmo de l' priskribitaj subjektoj. Li prefere malvolvas la
dolorajn kaj amajn sentojn.
Sekreta Vivado.
(Heimelijk leven).
Multaj floretoj vivas kaŝate
En la herbo de l' kampo;
Multaj perletoj restas lasate
Sur la fundo de l' maro.
Vagas sennombraj miloj da sunoj
En ĉielo vastega,
Neekvideblaj kaj senradiaj
Por l' okul' senfortega.
Kiom da floroj estas florantaj
Mute mia en brusto;
Kiom da perloj estas fluantaj
En la mia korsango!
Ne, vi neniam sunon ekvidos,
Floroj de la doloro....
Oni neniam povos ekpreni
Tiujn perlojn de l' maro....
Tamen vin, kantojn, florojn, mi amas,
Perlojn de la sentemo,
Plendon, vin kiun eĉ mi ne nomas,
Stelmoviĝon sekretan!
Vin mi salutas, vin nevideblajn,
Ĉar vin Dio estigas,
Ĉar vi altege, vi malaltege,
Steloj, perloj brilegas!
Via Kreinto, nur Li, vin konas,
Noktajn stelojn, ho kantojn
Kiuj neniam lipojn alvenas,
En la koro droninte!
Floroj kaŝitaj for de l' okuloj
Kaj vi, plendoj silentaj,
Estas vivantaj en ĉiopova
Dio--kaj Lin dankantaj!