1834-1875.
La donaco.
(Het geschenk).
La tirkesteton li malfermis
Dum staris apud li knabeto
La poŝhorloĝon rigardanta
«Ho! donu ĝin al mi, aveto!»
«Al vi mi ĝin donacos iam,
En la proksima jaro eble,
Kondiĉe ke vi bone lernu.»
Al li la maljunul' parolis.
«Proksima jaro!» knabo diris,
«Aveto mia, eble estas
Ke tiam estos vi mortinta;
Vi estas tiom ja maljuna!»
La maljunulo ekpripensis
Kaj al si diris: estas vere!
Dum liaj fingroj karesadis
La buklhararon de l' knabeto.
Li prenis tuj la poŝhorloĝon
Kun peza ĉeno kaj, en manojn
Avidajn ĝin metante, diris:
«De via patro tio venas.»
* * * * * * *
Tombeto estas nun fosita;
La lernejanoj ĉirkaŭstaras,
Kaj maljunulo pene fleksas
Genuon unu sur la teron.
La malvarmeta matenvento
Tra liaj haroj dolĉe blovas;
Ĉerketo flava teren glitas.
Knabeto, kiu pensis tion?
Kaj hejmen la maljuna avo
Reiras kaj plorante metas
L' arĝentan poŝhorloĝon ree
En la malnovan tirkesteton.
_Tradukis_
Raym. Van Melckebeke.
La orfa knabo.
(Het Weeskind).
Tie li kuris per nudaj piedoj
Antaŭ fenestro sur sablo varmega,
Hundo saltadis sur lian vesteton
Kaj la maneton karese lekadis.
Li al la maljunulino ridetis:
Lia knabkoro batadis varmete,
Tiel kaprica kaj lerta li estis,
Tiel malgranda sed tiel malriĉa.
Ĝis la okuloj surpendis la haroj,
Suno bruladis la nudajn braketojn;
«Ho, li min amas korege», ŝi diris,
«Li tiel saĝa kaj tiel, jam, granda!»
* * * * * * *
Hejme la maljunulino teksadas...
Antaŭ fajrejo sin streĉas la hundo...
Ruĝe la flamo lumigas la domon
Kaj sur la verda vitraĵo rebrilas.
Hundo senbrue alrampas al ŝi, kaj
Ŝin rigardante la voston ekmovas
«Jes, li foriris», ŝi diras plendante
Brila kun larm' en l' okulo malbrila.
«Nun li fariĝis anĝelo ĉiela;
Vi, mizerulo, jes vi min komprenas»
Diras ŝi dum la tre glatan hararon
Ŝi per la fingroj malĝoje karesas.
_Tradukis_
Maurice Seynaeve.