1834-1878.
Frans De Cort sin dediĉis pli al la ĵurnalismo ol al la literaturo; li
estis ĉefredaktoro de diversaj gazetoj; la ĉiutagaj artikoloj ensorbis
preskaŭ tute lian tempon. Li ne skribis grandampleksajn verkojn sed nur
mallongajn versaĵojn, precipe en la formo de kantetoj.
Kvankam li ne estas granda poeto, liaj kantoj estas tamen ŝatataj kiel
skribitaj en facila kaj pura lingvo.
La maljuna kantistino.
(De oude zangster).
Plena je bruo kaj fumo estas la vasta ĉambrego.
Sin trenadante enpaŝas maljunulino kun harpo:
Ŝian animon plenigas penso pri riĉa almozo,
Ĉar, nun ankoraŭ, ŝi devas gajni vesperan panpecon;
Raŭka aŭdiĝas la voĉo, ...kiel funebro eksonas
Tiu gajiga trinkkanto de ŝi... ho! mizerulino!
Kiel la tuta kunveno mokas la maljunulinon!
«For, for!» ekkrias ĉi tiu, «for, for!» rekrias alia;
Ŝia mizera vivado naskas nenies kompaton
Kaj al la grizharulino donas neniu moneron,
Ve! kaj neniu ekvidas ke ŝi defalas ĉe l' pordo,
Kiun kun brua perforto oni post ŝi ĵus reĵetis.
Aŭdu! nun tie ekkantas juna, beleta knabino
Kiu kunigas la ĉarmon de l' violon' kaj de l' voĉo.
Tiel ŝi ankaŭ, ja, estis: kronon brilegan de gloro
Ĉirkaŭ la ora hararo tiam kunplektis la Arto.
Kiam ŝi, die belega, sur la scenejo montriĝis,
La aŭdantaro senspire ŝian aŭskultis kantaĵon.
Tio de longe forpasis... Ho! ŝi suferas akrege!
Sed la okulo de Dio gardas la mizerulinon.
Vidu do: jen genufleksas apud ŝi la kantistino,
Kiu per sia kantado tutan kunvenon ĉarmegis,
«Al vi mi donas» ŝi diras dolĉe «la mian akiron:
Kiel vi nune montriĝas, eble mi baldaŭ fariĝos!»
_Tradukis_
Maurice Seynaeve.