(Het Schrijverke).
Ho, moviĝadanta akvobesteto
Kun via nigra vesteto,
Mi amas kapeton vian glitantan
Sur l' akvaj ondoj skribante!
Vi kuras, moviĝas tiel rapide
Sen kruroj iaj nek brakoj;
Vi konas la vojon tiel bonege
Sen ia, vere, okulo.
Sed kio vi estas, estis aŭ estos?
Klarigu tion kaj diru!
Ho, brila aĵeto, nelaciĝebla
Por skribi, kio vi estas?
Vi kuras sur l' akvo hela kaj freŝa,
Kaj ĝi ne pli movetiĝas
Ne pli ol se estus dolĉa venteto
Sur l' ondo dolĉe glitanta.
Skribistoj, skribistoj, al mi do diru,
--Vi estas, ja, dudekope
Kaj ĉu do neniu tion klarigos--
Vi kion tie skribadas?
Vi skribas, sed akvo tion ne montras;
Vi skribas: jam ĝi foriĝas;
Neniu kristano tion komprenas;
Ho, skribisteto, klarigu!
Ĉu do pri fiŝetoj skribi vi devas?
Aŭ ankaŭ pri herbaĵetoj?
Ĉu do pri ŝtonetoj, floroj, folioj,
Pri akvo kie vi kuras?
Ĉu do pri birdetoj dolĉe kantantaj,
Aŭ pri la blua ĉielo
Profunde brilanta super kaj sub vi,
Aŭ, skribistet', ĉu pri vi mem?»
--Kaj la turniĝema lerta besteto
Kun sia nigra kapoto,
Jen ĝi fierete levis l' orelojn,
Momenton unu ĝi haltis:
«Ni skribas», ĝi diris, «turniĝadante,
Nur kion iam la Majstro,
Kreante kaj instruante, ordonis:
Nur unu, ja, lecionon;
Ni skribas..... sed ĉu vi tion ne legas?
Vi estas tiel neklera?
Ni skribas, reskribas, ĉiam reskribas
La sanktan nomon de Dio!
Piednoto [23] Flandra nomo de malgranda nigra besteto: _Gyrinus
natans_, kiu per tre rapidaj movoj ĉiuflanken glitadas sur la akvo.
Birdoj, forflugu!
(_Uit Tijdkrans: Dollemaand_)
Birdoj, forflugu!
Estas malvarme
Kaj malgaje.
Flugu, ho birdoj,
For de l' malvarmo,
For de la homoj,
Ĉar la homo
Vin ne amas.
Flugu: li volas
Per la pafilo
Vin mortigi:
Tion li revas.
Ho! vi forflugu
Kie ne povos
Vin atingi
La saĝulo!
Flugu altegen
Kaj ripozadu
Nur vidante
Landon senhoman;
Flugu: dufoje
Vi ne aliru
Al malbona
Tiu homo.
Al li vi donis,
Dum via vivo
Longa aŭ ne,
Karaj birdetoj,
Ĉion vi donis
Kion vi havis:
Ĉu dankema
Estas li? Ne!
Li vin spionas,
Karaj bestetoj,
La mortigan
Ilon tenante:
De la bestaro
Ho, kiel granda,
Kiel granda
La reganto!
Unuaj folioj.
(_Uit Tijdkrans: Wonnemaand_).
Flaveverdaj kaj sennombraj
Soldataroj, vi folioj
Forte alligitaj, kiel
Sur la arbojn vi alvenis?
Gaje du printempajn sunojn
Ĵus la mondo eksalutis,
Kaj kalkuli kiu povus
La armeon jam kreskintan?
Laboremaj, dum vin lulas
La fortegaj matenventoj,
Sur betuloj, sur tremoloj,
Militire vi ordiĝas.
Bruas ĉie fortaj voĉoj
Kaj milita kriegado,
Kuregante tra la valoj,
Silentigas voĉojn ĉiujn.
Vi de kie, tiel gaje
Alvestitaj, vi alvenis?
Kiu povas nutri tiel
Potencegan soldataron?
Ĉu vi el aer' konsistas?
Ĉu vi estas sunradioj
Kaj el lumo kunteksitaj,
Ho, vi miloj da folioj?
Ĉu vi estas arba sango,
Arba cerbo, aŭ alia
Io, kio devas ŝpruci
Kiam ĝi la sunon vidas?
Ĉu... Sennombraj viaj bandoj
Alsimilas al armeo,
Batalante forpreninta
La palacon de la Vintro:
Vane la mizera lando
Longe atendadis helpon:
Vi, alkuru kaj mortigu
La falintan malamikon;
Frapu ĉefojn, fortikaĵojn;
Ŝiru flagojn; bruu tiel
Ke plej malproksimaj kampoj
Pro l' kriegoj tremos; venku!
Ĝi forkuru; kaj venkita,
Senarmila, nuda tien
Ĝi aliru kie kuŝas
Ĝiaj glaciiĝaj urboj!
Nun, bruegu, soldataroj;
Kantu, kriu, ĉar vi venkis,
Ho, someraj foliaroj:
Morgaŭ malaperos Vintro!
La ventoj.
(De winden).
Maro, maro ne bruegas
Tiel forte kiel arboj,
Kiam ventoj furioze
Kaj senbride trarajdegas.
Tie ekkriegas miloj,
Milionoj da folioj,
Kvazaŭ estus milionoj
Da kriantaj frenezuloj.
Pluvo ronkas, defluegas,
Frapegante ĉiuflanken;
Arboj devas sin kurbigi,
Kaj kriegas, kaj plendegas.
Aŭdu: ree en l' arbaro
Ekbruegas kaj ekmuĝas
La frenezaj ventoj;
Ĝi ronkegas kiel maro.
Ĉiam daŭras!... Ekforflugas
Birdoj,... trarompiĝas branĉoj;
Voĉo mia foriĝinta
Estas!--Ventoj sin aŭdigas.
Vintromuŝetoj.
(Wintermuggen).
Vintromuŝetoj flirtadas,
Intermiksitaj kaj blankaj
Kiel muela faruno,
Kiel laktaĵa flokaro.
Altaj en ondo forflua
Kaj en alflua malaltaj,
Ili balance teksadas
Blankan la vintroteksaĵon.
Tiu ĉi vintroteksaĵo,
Nemakulata tukego,
Ĉastan la bruston de nia
Tera patrino surkovras.
Tie ŝi[24] kuŝas dormante:
Kaj ŝi sonĝadas la dolĉan,
La virgulinan sonĝadon
Novaj pri rozoj printempaj;
Tie ŝi kuŝas dormante:
Kaj ŝi sonĝadas la belan,
La ĉarmoplenan sonĝadon
Pri la kantistoj someraj;
Tie ŝi kuŝas sonĝante,
Sonĝas pri riĉa vivado,
Sonĝas pri vera feliĉo,
Ĉie, por homoj kaj bestoj.
Ho, ŝin ne veku; ne lasu
Ian brueton ŝin igi
Tiel rapide vekiĝi
El la dolĉega dormado!
Tie ŝi dorme ripozas;
Kaj blankan litokovrilon
Sur ŝi etendas silente
Tie la vintromuŝetoj:
Ili flirtadas, dancadas
Supren, malsupren kaj ree,
Kiel farunaj kaj laktaj,
Kaj laktoflokaj blankaĵoj!
_Tradukis_
Maurice Seynaeve.
Piednoto [24] Tero personigata.