_Tradukis_
Raym. Van Melckebeke.
Piednoto [15] _Spergula arvensis_, furaĝa kreskaĵo.
En vilaĝa tombejo.
La kursoj en la vilaĝa lernejo finiĝis.
Jen hejmen iras Manjo, la aminda blonda knabino, portante sub brako
sian skribardezon. La nigra buklhara Janko de la najbaraĵo ŝin sekvas.
Vojirante, ili deŝiras bluajn cejanojn kaj ruĝajn papavojn el la
sekalaj kampoj...
Sur la ŝtona ŝtupo, apud la enirejo de la tombejo, ili kunsidas. Janko
kunplektas kronon el la floroj. Ŝajnas al la knabino, ke tio tro longe
daŭras, kaj ŝi aperigas sian malpaciencon por posedi la kronon.
Sed Janko laboradas kun fervora agemeco. Nesciante tion kio lin
incitas, li ordigas, li interŝanĝas la florojn, li serĉas la harmonion
de l' koloroj, kaj diversfoje li mezuras la kronon sur la kapo de sia
dolĉa kunulino. Ĉu ia amika aŭ ama sento tiel frue faris tiun knabon
artisto?
Proksime de ĉi tiuj naivaj ludoj sin etendas la kampo de eterna dormado
kun sia neinterrompita silento, kun siaj verdantaj tomboj kaj siaj
falintaj krucetoj. Alte staras sur la kampo de la morto la humila
preĝejeto: ĝia malnova turo, masiva kaj sengracia je sia malsupro,
similas al maljunulo malgajanta pro la morto de infanoj; sed je la
supro ĝiaj formoj maldikiĝas kaj ĝia pintforma tegmento, kvazaŭ sago,
supreniras al la ĉielo kaj aperigas la oran esperan stelon, brilegantan
super la mortintoj, kiuj dormas sub la verda herbaĵo.
La suno disverŝas sian gajigan lumon sur la tombejon; floroj balanciĝas
sur la tomboj pro la varmeta venteto; birdoj kantas sur la tilioj
superombrantaj la sanktan herbaron; diverskoloraj papilioj flirtas
ĉirkaŭ la lignaj krucetoj.... sed nenio rompas la impresan silentadon
aŭ la kortuŝantan solecon de la mortkampo.
Janko finis sian laboradon. Sur la kapo de Manjo paradas nun la
ruĝablua krono, kiun li kunplektis por ŝi.
Ambaŭ eniras en la vojeton zigzagantan tra la tombejo.
Janko ekvidas floron de Sankta Johano[16] briletantan sur ia tombo kiel
arĝenta stelo. Li flanken saltas, deŝiras la floron de ĝia trunketo kaj
fiksas ĝin sur la frunton de sia amikineto.
Ĝi estas la centra juvelo en la diademo de reĝino, kies komenciĝanta
regno estas la vivo, kies sceptro estas la beleco, kies trezoro estas
la simpleco kaj la kredo.
Manjo ĝojante marŝas antaŭen; en ŝiaj bluaj okuloj brilas infana
fiereco, kaj ili miksas sian dolĉan helon kun tiu de beletaj cejanoj
balanciĝantaj sur ŝia frunto.
Sed ŝi haltas en la tombejo kaj ekrigardas ridetante lignan kruceton,
kies freŝa florkrono montras tombon antaŭ nelonge plenŝutitan.
--«La krono, kiun vi portas, estas multe pli bela!» diras Janko.
--«Tie kuŝas entombigita Karolinjo de la ĉarfaristo» murmuras la
revanta knabino.
--«Malfeliĉa Karolinjo» kompatas la knabeto «nun ŝi ne povos iri plu
kun ni en la lernejon».
--«Ĉar ŝi estas, ĉu ne vere, en la ĉielo?»
--«Jes, ŝi estas en la ĉielo, domaĝe!»
--«Kial do vi estas malgaja, ĉar Karolinjo estas en la ĉielo?» demandas
la knabino mirante «En la ĉielo estas tamen tiel bone! Tie oni povas
promenadi de lama teno ĝis la vespero kun la karaj anĝeletoj! Tie oni
ricevas sukeraĵojn po plenaj antaŭtukoj; tie ĉiu tago estas dimanĉo
kaj oni ludadas kaj kantadas ĉiam;--kaj kiam oni laciĝis de ludado,
tiam la bona Dio nin sidigas sur siajn genuojn kaj kisas nin ĝis
ekdormo.»
--«Jes, jes, estos nepre bonege en la ĉielo!» sopirante murmuras Janko.
--«Mi vidis Karolinjon, kiam ŝi fariĝis jam anĝeleto kaj ŝi ankoraŭ
dormis longan dormadon antaŭ ol ŝi estis flugonta al la ĉielo.»
Reparolas Manjo «Ha! kiel bela ŝi estis! Vestita ŝi estis per
freŝa blanka robeto, kaj ŝia vizaĝo kaj ŝiaj manetoj estis eĉ pli
blankaj ol la robeto;--kaj sur sia kapo ŝi portis kronon el oraj kaj
arĝentaj floroj kun steletoj kaj perloj, kiel la infaneto Jesuo en la
preĝejo;--kaj Karolinjo ridetis tiel dolĉe dum sia dormado kvazaŭ ŝi
jam sonĝis pri la ĉielo. Mi ne vidis ŝiajn flugilojn; sed mia patrino
klarigis al mi, ke ili estas falditaj sub ŝia dorso, por ke ili ripozu
por la longa vojaĝo.... Ĉar la ĉielo estas tre malproksime de ĉi tie,
Janko.»
--«Venu, Manjo» murmuretas la knabeto, forigante ŝin de la tombeto «Mi
tamen ne dezirus jam morti, ĉar tiam mi ne povus plu ludi kun vi....»