Nog nooit heb ik de Middellandsche Zee zóó blauw, de kust zóó frisch en
groen, de lange rijen villa's, huizen en hôtels zóó glinsterend lief en
schoon gezien....
Is 't omdat alles stil is en verlaten nog in de beroemde luxe-plaatsen?
Omdat er nog geen Russen, Duitschers en vooral geen Amerikanen zijn?
Omdat er geen stof is van auto's, geen hinderend ratel-getrappel van
rijtuigen en paarden, geen agressieve overweldiging van kellners,
lakeien, zigeuners, rastas en cocottes?
Misschien wel. Cannes, althans, is werkelijk een zalig wereldoord in
deze glanzend-schoone, rustige October-dagen. Alle groote villas en
hôtels zijn nog gesloten; ze staan daar op een lange, schitterende rij,
met dichte, pervenche-blauwe of fosfoor-gele luiken, en 't geeft een zoo
veilig gevoel, dat ze nog een poos dicht zullen blijven en dat de ruwe
invasie van over den grooten plas (de Amerikaansche) niet onmiddellijk
te duchten is.
De heerlijk-mooie wandeling langs den lagen zeedijk behoort voorloopig
aan de bevolking van de streek. En zij genieten ervan, zij komen er
wandelen, in witte of lichte zomerkleeren, met overbloemde stroohoeden,
met fijne, in de zachte bries opwuivende sluiers en
vroolijk-schitterende parasols.
Wat 'n mooie, frissche, elegante meisjes onder die winkeljuffertjes, die
weldra den ganschen winter achter de toonbanken zullen opgeborgen
zitten! Maar hoe kan het ook anders in zulk een heerlijk klimaat? De
schoonheid van den mensch is er een gewoon verschijnsel, een natuurlijk
onderdeel in de algemeene schoonheid der gansche omgeving. Hoe kan men
gedrukt, triestig, leelijk zijn, daar waar alles zoo verrukkelijk, zoo
zacht en schoon is? De zon alleen, de zon die lacht, en streelt, en
warmt en koestert, is voldoende om er de menschen gezond, en vroolijk,
en gelukkig te maken. En ik benijd hen die daar geboren zijn, die daar
thuis hooren en er mogen en kunnen leven. Wat moeten zij lijden en
treuren als zij in onze droeve, grijze modder-streken komen! Maar zij
komen er ook niet, of althans blijven er niet. Zij zijn gelukkige,
gezonde, schoone menschen in een heerlijk-schoone streek.
Ik hou den wagen even stil om te "genieten". Ook mijn dames "genieten".
Zij juichen zelfs niet, zoo innig poes-gezellig als ze "genieten".
Zullen we maar een poosje zwijgen, de oogen sluiten en ons met
uitgestrekte armen en beenen zacht in de zon laten roosteren?
O, het is zalig! De zee wuift ons in wiegend geruisch haar heerlijke,
gezonde aroma's toe, het zonnetje doorblakert ons, dringt ons als 't
ware tot in 't merg der beenderen, en er zijn geen Amerikanen in de
buurt.
Je zoudt kunnen slapen, droomen.... Je voelt je werkelijk (en hier
klinkt het niet eens triviaal, omdat het zoo echt is) je voelt je
werkelijk "gezondheid met lepels ingieten"....