In de Lanciers, waarin Paul naast bruidje gestaan had met Frédérique,
Marie, Cateau, Georges, Etienne en Jan, die zich reeds piqueerde keurig
te dansen, had Paul, telkens dat zijne hand Cateau's vingers aanraakte,
ze met een drukje geknepen. Hij plaagde haar den geheelen avond door
met zijne spottende blikken en Cateau zag hem nu minachtend terug
aan. Hijzelve wist niet, waarom hij zoo wreed was, maar hij kon het
niet nalaten: hij moest dien avond iedereen voor den gek houden. Hij
stond zich nu te dandineeren tusschen een troep van lachende, jonge
meisjes, die hij elk op hare beurt, zonder dat zij er boos om konden
worden, een brutaliteit toediende. Alleen Françoise Oudendijk zag
hij nauwelijks aan, hoewel zij het niet scheen op te merken, daar zij
telkens schertsend hem iets vroeg. Hij deed of hij haar niet hoorde
en draaide zich ineens verbaasd naar haar toe, zoodat hij haar vlak
in het gezicht zag. Op eens vroeg zij, terwijl zij zijne gardenia
even aanroerde:
--Zeg eens, Paul, hoe komt het toch, dat je tegenwoordig zoo vreeselijk
dol bent? Heel anders dan een paar jaar geleden.
--Kan je dat niet raden? vroeg hij terug met een zachte stem en een
verliefd spel zijner brutale oogen. Kan je dat niet raden?
--Ik? Neen, hoe zou ik...?
--Mag ik het je dan straks zeggen? Mag ik? smeekte hij.
--O, dolgraag!
--Geef me dan een halven praatdans, onder de Scottisch, sprak hij
eensklaps kortaf.
--Wat noem je een halven praatdans?
--Ik promoveer den eersten Scottisch tot een praatdans met twee
dames, maar ik praat niet met de een na de ander, ik praat met allebei
tegelijk. Mijn eerste dame is Léonie Eekhof, wil jij nummer twee zijn,
dan zal ik je vertellen, waarom ik tegenwoordig zoo dol ben.
Zij zag hem even aan, als wist zij niet, of zij zich boos moest maken,
ja of neen.
--Als je me niets beters te offreeren hebt, dankje! antwoordde zij,
quasi gekrenkt.
--Zooals je verkiest! boog hij terug, en hij zag haar zoo spottend aan,
dat zij hem haar rug toedraaide.
Intusschen hadden de andere meisjes door hun gesprek heengerateld.
--Lieve kinderen, je praat me mijn ooren doof! riep hij pedant uit en
hij baande zich een doortocht tusschen al dat lichtkleurig gefladder
en liep op een drafje naar den kleinen salon. Hij moest al die mama's,
welke daar langs den wand hare dochters zaten te bewonderen, eens
onderhanden nemen. Maar hij werd tegengehouden door Betsy, die met
Emilie zat te spreken.
--Zoo, kapel! sprak Betsy, terwijl zij hem even bij zijn mouw
vasthield. Waar papillonneer je naar toe?
--Naar de oude muurbloemetjes? fluisterde hij terug. Dans je niet? Niet
dat ik je vraag, ik spreek alleen maar uit louter belangstelling.
Betsy verzocht hem, s'il lui plaisait, niet zoo brutaal te zijn
en zij begonnen schertsend met elkaâr te kibbelen, tot Emilie de
tranen in de oogen kreeg van het lachen. Paul won het toch van zijn
schoonzuster in brutaliteit. Betsy zag met genoegen naar hem op:
ook zij begreep niet, hoe die dikke doezel van een jongen zoo iets
aantrekkelijks had gekregen, dat alle vrouwen dol op hem werden! Hij
had lang noodig gehad om uit zijn dommel te ontwaken, en hij werd
uitgelaten vroolijk op een leeftijd, dat anderen reeds gepozeerd
wierden, maar zij kon het zich niet ontkennen: hij had tegenwoordig
iets, dat ieder jong meisje het hoofd op hol kon maken, iets van een
donkerblonden Don Juan, met onbeschaamde blauwgrijze oogen.
Paul had zich reeds weggespoed, naar de mama's en hij boog voor mevrouw
Eekhof en mevrouw Van der Stoor, samen op een canapé gezeten. Nadat
hij eenige woorden met haar gewisseld had vroeg mevrouw Eekhof:
--Maar dans je niet, Van Raat? Ik hoor de muziek al.
Paul beweerde, dat hij niets gaf om een Mazurka en hij vroeg of de
dames een weinig wilden opschuiven. Toen nestelde hij zich tusschen
haarbeiden, zonder eerbied voor heur krakende zijden japonnen en
terwijl hij met zijn gibus speelde, antwoordde hij haarbeider vragen
met een gezicht, alsof hij tot haar gekomen was, om zich op zijn gemak
te laten bewierooken. Neen, hij schilderde tegenwoordig in het geheel
niet meer, hij had zijn ezel op zolder laten zetten; het was zoo een
onaangename lucht, die olieverf. Aan de muziek was hij ook geheel en
al ontrouw geworden, sinds Eline Vere weg was en zijn duetten waren
gestaakt. Vergenoegd draaide hij zijn dikken, blonden snor op, nu
mevrouw Eekhof betuigde, dat het toch jammer was die talenten zoo te
negligeeren; zij herinnerde zich, dat Cateau in extaze was geweest,
als zij hem vroeger had hooren zingen.
--A propos van Eline, vroeg mevrouw Van der Stoor; komt ze nog niet
terug? Reist ze nog altijd?
--U weet, ze is eerst in Spanje geweest, met haar oom en haar
tante. Later heeft ze lang bij hen gelogeerd in Brussel; toen heeft ze,
geloof ik, in Nice een séjour met hen gemaakt; ook heeft ze gelogeerd
bij familie van haar tante, ergens op een kasteel bij Bordeaux,
en ik weet niet waar ze nog meer geweest is.
Het gesprek begon hem te vervelen. Eline interesseerde hem niets op
het oogenblik, en de jammerklachten van mevrouw Eekhof over Eline
onderbrekend, nam hij plotseling afscheid. Hij ging langs zijne
tante Verstraeten al de andere mama's, op een rijtje af, aanspreken,
glimlachend en zeer beleefd, maar inwendig genietend dat hij haar
allen zulke verwachtingen deed koesteren. O, mevrouw Oudendijk was
nu zeker overtuigd, dat hij Françoise van avond zou vragen; zij zag
hem nu reeds met zoo iets schoonmoederlijks aan, en zij legde haar
hand met zoo iets vertrouwelijks op de zijne. Hij putte zich dan ook
uit in de verfijndste complimentjes over Françoise, welke hij mevrouw
Oudendijk toediende, als zoete fondants... o, hoe behagelijk slikte
zij ze! Françoise had hem gezegd, dat zij zoo dolgraag paard wilde
rijden; waarom gaf mevrouw haar geen rijpaard? vroeg hij goedig;
ze zou een betooverende amazone zijn! En hij wachtte met een brutale
naïveteit op haar antwoord. Ze zou het hem zeker niet willen bekennen,
dat zoo een rijpaard haar allesbehalve conveniëerde, maar gaarne zou ze
gelispeld hebben, dat hem alles conveniëerde en dat hij dus Françoise
het paard maar moest aanbieden, met den gever op den koop toe. Nu,
als ze dàt dacht....