Lauxlonge de la tuta raportado-reraportado kiun Suzino Suferno faris
al sxi dum ilia kvarhora fugxado al la montetaro, tiu peto de Ido ade
revenis al la menso de S-rino Lidkoto. Sxi ankoraux ne sciis kion senti
rilate al ties influo sur sxian apartan sorton, sed la peto estis io
sur kion sxiaj konfuzitaj pensadoj povus sin apogi meze de la amaso da
novaj efektoj kaj sxi estis nedireble gxoja ke li diris kion li diris
kaj gxin diris en tiu aparta momento. Tio helpis sxin alkrocxi solide al
sia identeco meze de la ekfluo da strangaj nomoj kaj novaj kategorioj
kiujn elversxis sur sxin la parolado de sxia kuzino.
Laux la progreso de la vojagxo la komunikajxoj de Frauxlino Suferno pli
kaj pli eksterordinarigxis. Sxi kondutis kiel cxicxerono pretiganta la
menson de sensperta vojagxanto por la mirindajxoj baldaux eksplodontaj
sur gxin.
"Vi ne rekonos Leilino. Sxi remuntigis siajn perlojn. Johano Sargxento
pentros sxin. Ho, kaj sxi petis ke mi diru al vi ke sxi esperas ke vi ne
maltoleros esti iom kunpremata dum la semajnfino. La domon konstruigis
la patro de Vilburo, vi scias, kaj gxi estas iom malnovmoda--gxi havas
nur dek porgastajn dormcxambrojn. Kompreneble tio estas malgranda afero
rilate al tio kion ili intencas fari. Ilia propono estas konservi la
nunan domon kiel alon. Sxi petis ke mi klarigu--sxi ege bedauxras la
malpovon disponigi al vi apartan saloneton en la komenco. Ili konsideras
Egiption por la venonta vintro escepte, kompreneble, se Vilburo ricevos
sian komision. Ho, cxu sxi ne skribis al vi pri tio? Nu, li deziras
Romon, vi scias--la duan sekretariecon. Aux, anstatauxe, li deziris
Anglion. Sed Leilino insistis ke, se ili iros eksterlanden, sxi postulas
esti proksime al vi. Kaj kompreneble tio kion sxi diras havas legxan
forton. Ho, ili ege deziras ricevi gxin. Vi komprenu, la onklo de Horaco
estas en Kabineto--ia adjunkta sekretario--kaj miaopinie li disponas
ege influajn rilatojn--"
"Cxu la onklo de Horaco? Mi supozas ke vi volas diri tiun de Vilburo,"
interrompis S-rino Lidkoto, eligante anhelon el kiu parton instigis la
frivola lingvouzado de Frauxlino Suferno.
"Cxu tiu de Vilburo? Ne, mi ne volas diri lin. Tiun de Horaco mi volas
diri. Neniaj malbonvolaj deziroj kontrauxstarigas ilin, mi certigu
vin. Ekde la anonco pri la fiancxigxo de Horaco--cxu vi ne sciis ke
Horaco fiancxigxis? Nu, li edzigxas kun unu el la filinoj de Episkopo
Torburjo: la rugxharulino verkinta la romanon kiun cxiuj priparolas:
_Cxi Tiu Karno Mia_. Ili geedzigxos en la katedralo. Kompreneble, Horaco
_rajtas_, cxar estis Leilino kiu--sed, kiel mi diras, ne estas la plej
_eta_ rankoro kaj Horaco mem skribis al sia onklo pri Vilburo."
La pensadoj de S-rino Lidkoto refugxis al tio kion sxi diris al Ido
la antauxan tagon sur la ferdeko de "Utopio". "Antauxe mi ne okupis
grandan spacon sed kie estas angulo por mi nun?" Kie, efektive, en
tiu homplena renversita mondo, kun ties impetaj sxangxoj kaj pelmelaj
realgxustigoj, ties novaj toleremoj kaj apatioj kaj komplezajxoj, estis
spaco por karaktero formita de pli severaj procedoj kaj vivo rompita sub
ilia nedeturnebla premo? Tiam, fulmrapide, sxi ekvidis la hxaoson laux
nova angulo kaj ordo sxajnis ekmovigxi sur la malplenon. Se la malnovaj
procedoj sxangxigxis, sxia kazo sxangxigxis kun ili. Ankaux sxi estis
parto de la gxenerala realgxustigo, eta ero de la nova kondutmodelo
evoluigita en pli auxdacaj, pli liberaj akordoj. Cxar sxia filino havis
nenian punon por pagi, cxu ankaux sxi mem ne liberigxis pro la sama
influo? La ricxaj postlasitajxoj de juneco kaj gxojo jam foriris. Sed
cxu ne restis suficxe da tempo por kunigi novajn provizojn da felicxo?
Tion, kompreneble, Franklino Ido sentis kaj deziris ke sxi sentu. Li
jam tuj vidis kiel la sxangxo en la situacio de la filino estigos
sxangxon en la koncepto de la patrino pri sxia aparta situacio. Preskaux
sxajnis--suficxe mirinde!--ke la malsagxeco de Leilino farigxis rimedo
por senkulpigi la malsagxecon de sxi mem.
* * * * *
Cxion alian S-rino Lidkoto forgesis dummomente en la varmo de la filina
cxirkauxbrako. Malnature estis, preskaux terure, ekstari sur stranga
sojlo, sub nekonata tegmento, en granda halo plena je pentrajxoj,
floroj, fajrolumo kaj hastantaj servistoj kaj en tiu vasta malkutima
konfuzo ekvidi Leilinon, sencxapelan, ridantan, auxtoritatan, dum
stranga juna viro gxoje ehxadis sxian saluton kaj transkomunikis
sxiajn ordonojn. Tamen ekde kiam S-rino Lidkoto tenis sian filinon
kontrauxbrusten kaj auxdis la filinon diri kontrauxorelen "Cxio en ordo,
vi maljuna karulino!", cxiu cetera sento perdigxis en la profunda efekto
de bonfarto kiun estigis la nura cxirkauxbrako de Leilino.
La efekto restis ankoraux cxe sxi, varmigante sxiajn vejnojn kaj
tremetigante placxe sxian koron dum sxi supreniris al sia cxambro
post la tagmangxo. Iom limigite pro la cxeesto de vizitantoj, kaj
ne tro bedauxrante la bezonon prokrasti dum kelkaj horoj la "longan
interparoladon" kun sia filino pri kiu sxi sentis sin iel tremete
malpreta, sxi retirigxis, pretekstante lacigxon, al la helluma luksa
dormcxambro en kiun Leilino foje kaj refoje pardonpetis pri la bezono
sxin kunpremi. La cxambro estis pli granda kaj pli luksa ol iu ajn el
sxia Florenca apartamenteto. Sed cxefe imponis al sxi ne la nivelo de
ricxeco sugestita per la vocxtono de sxia filino kiam sxi aludis la
cxambron nek la finpretigo kaj la komplekso de ties meblajxoj. Temis pri
la aspekto kiun la cxambro kunhavis kun la cetero de la domo, kaj kun
la perspektivo de la subfenestraj gxardenoj, tiu sxajna apartenado al
aparta "establajxo"--al io solida, agnoskita, fondita sur sakramentoj
kaj precedentoj kaj principoj. Nek la loko nek Leilino nek Vilburo
elmontris ion ajn sugestantan pasion aux dangxeron. Ilia interrilataro
sxajnis tiel komfortiga kiel ilia meblaro kaj tiel respektinda kiel ilia
banksaldo.
Estis tio, el la tuta konfuza sperto, kio plej konfuzis S-rinon
Lidkoton, kiu havigis al sxi samtempe la plej profundan senton de
sekureco por Leilino kaj la plej fortan senton de antauxtimo pro sxi
mem. Jes, estis en la kompleto kaj la kompakto de la bonfarto de Leilino
io kiu premis. Ido pravis. Sxia filino ne bezonis sxin. Leilino, en la
momento de sia unua cxirkauxbrako, senkonscie pravigis la fakton uzante
la saman frazon kiel Ido mem, kaj la du junaj virinoj kun la cxapeloj.
"Cxio estas en ordo, vi maljuna karulino!" sxi diris. Kaj sxia patrino
sidis sole, penadante sin situigi en la novan aferarangxon bildigitan de
tia certeco.
Sxia unua distinga sento estis senlogika rankoro. Se tia sxangxigxo jam
estis alvenonta, kial gxi ne alvenis pli frue? Jen sxi estis, virino ne
ankoraux maljuna, kiu kompensis preze de la plej bonaj jaroj de sia vivo
la sxtelprenon de la felicxo kiun la samagxulinoj de sxia filino jugxis
ilia meritajxo. Estis nenia senco, nenia sinsekvo en tio. Sxi havigis
al si kion sxi deziris sed la acxetprezo estis tro alta. Necesis al sxi
pagi la lastan, plej amaran prezon por lerni ke amo havas prezon: ke
gxi valoras tiom sed ne plu. Sxi konis la angoron kiun sentas virino
vidinte la viron amatan de sxi malkovri tion pli frue ol sxi kaj leginte
la malkovron en liaj okuloj. Estis parto de sxia historio kiun dum
longa pasinta tempo sxi ne kuragxis pripensi. Cxiam sxi cxirkauxiradis
grandapasxe tiun hantitan angulon. Sed nun, kiam sxi vidis la junulon
stratetagxe, apartenantan tiel malferme kaj gxoje al Leilino, stuporigis
sxin la sensenca malsxparo de sxia aparta aventuro kaj tordis sxin la
ironia percepto ke la sukceso aux malsukceso de la plej profundaj homaj
spertoj povas dependi de hazarda kronologio.
Tiam iom post iom la pensado de Ido revenis al sxi. "Mi elektis opinii
ke nia kazo ne estas fermita," li diris. Profunde afekciis sxin tio.
Por cxiuj ceteraj sxia kazo estis jam de longe fermita. _Finita_ estis
skribacxita cxie sur sxi. Sed jen estis unu viro kiu kredis kaj atendis.
Kaj kion fari se realigxus tio kion li kredis kaj atendis? Se la "en
ordo" de Leilino auxgurus la "en ordo"-n de sxi mem?
Gxis nun, kompreneble, maleblis antauxscii. Sxi jam imagis, efektive,
enirinte la mangxcxambron antaux la tagmangxo, ke tro subita silento
surfalis la kunigitan geamikaron de Leilino, la sveltajn parolemajn
junajn virinojn kaj la lantajn golfsxtrumphavajn junajn virojn. Cxiuj
akceptis sxin dece, kun tiu speco de sxtonigita deco kiu povas esti
aux agnosko pri agxo aux protesto pri sendisciplino. Sed laux ili,
kompreneble, sxi devas esti maljunulino cxar sxi estas la patrino de
Leilino kaj en socio tiel superregata de juneco la nura cxeesto de
matureco estas retenilo.
Unu el la junulinoj tamen baldaux elvenis la aron kaj, sin apudigante
al S-rino Lidkoto, sxin auxskultis kun blua rigardo de admiro kiu
estigis en la pli agxa virino subite felicxan konscion pri sxiaj de
longe forgesitaj sociaj gracioj. Placxe estis konscii ke sxi allogis
tiun junan Cxarlotinon Vinon kies patrino nombrigxis inter sxiaj plej
intimaj amikinoj kaj en kiu travivis iom de la sobreco kaj mildeco de la
pli frua etiketo. Sed la kolokveto, interrompite de la tagmangxoanonco,
sukcesis efektivigi nenian pli definitivan ol tiu rememorigan emocion.
Ne, ankoraux sxi ne komprenis kiel sxia aparta kazo akordigxos en
la nova socia ordo. Sed ceteraj homoj--"pli agxaj homoj" diris
Leilino--alvenus per la posttagmeza trajno kaj tiun vesperon je la
vespermangxhoro sendube sxi scipovus fintaksi la situacion. Sxi komencis
scivoli nervoze kiuj estos la novalvenontoj. Sendube ne necesus al sxi
alfronti embarasajn renkontojn kun antauxaj konatoj. Tamen strange estis
ke sxia filino menciis neniajn nomojn.
Leilino proponis ke poste, en la posttagmezo, Vilburo sxin veturigu
en promenado. Sxi anoncis la deziron ke ili estigu "bonan trankvilan
interparoladon." Sed S-rino Lidkoto volis ke antauxiru la promenadon
sxia parolado kun Leilino kaj, cetere, jam dum la tagmangxo, subauxdis
hazardajn aludojn pri okazonta tenismatcxo en kiu estas partoprenonta
sxia bofilo. Sxia lacigxo estis suficxa pretekso por malakcepti la
promenadinviton kaj sxi petegis ke Leilino permesu sxin ripozi trankvile
en sia cxambro gxis ili povos ekgxui trankvilan kunbabilmomenton.
"Antaux la tehoro, tial, vi anasino," Leilino decidigxis kun lasta kiso
kaj baldaux S-rino Lidkoto, tra sia malfermita fenestro, auxdis la
fresxajn lauxtajn vocxojn de la gastoj de sia filino sonoradi trans la
gxardenojn ekde la tenisejo.