van den kapitein. Nicholl keek naar Barbicane's lippen.
»Er is toch geen weerstoot te duchten," sprak Michel Ardan.
»Top!" riep Barbicane.
»Top!" herhaalde de kapitein onmiddellijk daarop.
»In orde!" eindigde Michel Ardan. »Thans noodig ik de heeren tot
een ontbijt."
TWINTIGSTE HOOFDSTUK.
EEN PROEFNEMING IN HET KLEIN.
Nog dienzelfden dag vernam geheel Amerika het gebeurde tusschen
kapitein Nicholl en den voorzitter Barbicane, met en benevens de
zonderlinge ontknooping. Alles liep daarbij samen om de populariteit
van Michel Ardan te doen stijgen; de rol door dezen ridderlijken
Europeaan gespeeld, zijn onverwacht voorstel om den knoop door
te hakken, de gelijktijdige toestemming der beide kampioenen, de
overwinning behaald op het maangebied door Frankrijk en de Vereenigde
Staten. Men weet hoe de Yankees zich afsloven voor enkele personen. In
een land, waar overheidspersonen zich spannen voor het rijtuig eener
danseres om het in zegepraal voort te trekken--in zulk een land alleen
kan een stoutmoedige knaap opgang maken. Dat men zijn paarden niet
afspande, was waarschijnlijk omdat hij er geen had, maar overigens
regende het bijvalsbetuigingen. Men gunde hem geen oogenblik rust;
de eene deputatie voor, de andere commissie na had hij te ontvangen,
en zijn maag kreeg het kwaad tegenover de vele maaltijden die hem
werden aangeboden. Zelfs had zich onder de arme drommels die niets te
verliezen hadden een vereeniging gevormd onder den naam van seleniten,
maanmannen, die hun hof aan den gevierden man meenden te maken met
te beweren, dat zij de maantaal, het selenitisch verstonden en het
hem wilden leeren.
Overigens werd ondersteld dat hij reeds alles aangaande de maan
wist. Zoo vroeg men hem ook wat hij dacht van haren invloed op ziekten.
»Gelooven," zeide hij, »doe ik er niet aan, maar er zijn toch
zonderlinge feiten. In 1693 heerschte een epidemie, en den
21sten Januari, gedurende een eclips, stierven buitengewoon veel
menschen. Baco viel bij elke maaneclips in zwijm, en dat duurde
zoolang als de eclips. Koning Karel VI verloor gedurende het jaar
1399 tot zesmalen het verstand, telkens met Nieuwe of Volle maan.
»Er zijn geneesheeren, die de verschijnselen der vallende ziekte
afhankelijk achten van den stand der maan. Mead spreekt van een kind,
dat bij Volle maan stuipen kreeg. Er zijn ontelbare waarnemingen van
dezen aard aangaande bezwijmingen, kwaadaardige koortsen, en het
slaapwandelen, ten blijke dat de maan een geheimzinnigen invloed
heeft op de ziekten der menschen. Hoe weet ik niet, maar de zaak
schijnt buiten twijfel."
Michel Ardan in één woord was de held van den dag. Vooral ook bij
de vrouwen. Voor een »goed huwelijk" kon hij aan elken vinger er een
krijgen, ook met het vooruitzicht hem naar de maan te vergezellen. Maar
hij had geen plan, zeide hij, dáár de rol van Adam met een dochter
Eva's te spelen. »Ik ben te bang voor slangen," voegde hij er bij.
Secretaris Maston had in die dagen een aanvechting om de vierde man in
het projectiel te zijn. Maar Michel Ardan beduidde hem, dat hij niet
compleet genoeg was om er fatsoenlijk te verschijnen. Wat zouden de
maanbewoners wel van de aardbewoners denken, als zij een zoo verminkt
exemplaar onder de oogen kregen?
Maston merkte op, dat Michel Ardan, Barbicane en kapitein Nicholl
toch ook incompleet zouden zijn, als zij er aan stukken en brokken
aankwamen.
»Dat is waar," werd hem geantwoord, maar wij zullen er wel en goed
geconditionneerd aanlanden."
Den 18den October werd een proefreis in het klein gedaan, die zonder
eenige stoornis afliep. Barbicane wilde volstrekt het zijne hebben van
den invloed, dien de weêrstoot op het oogenblik van het afschieten van
een projectiel uitoefende. Hij liet daarom een mortier van 32 duim
(0,75 meter) uit het arsenaal te Pensacola komen. Men stelde het op
aan het strand der reede van Hillisboro, ten einde de bom in zee te
doen vallen. Een hol projectiel werd voor die proef met de meeste
zorg ingericht. Maston watertandde om mee te gaan, maar hij kon niet
in de bom.
Maar wel konden er een groote kat en een klein eekhoorntje in. Het
mortier werd geladen met 300 kilo kruit. De bom er op. Vuur!
Oogenblikkelijk werd een boot afgezonden, om ter plaatse waar de bom
nederkwam een duiker af te laten. Deze vond de bom, bond een touw
aan haar ooren en zoo werd ze aan land gebracht.
De sluiting werd geopend en de kat sprong er uit, maar van
het eekhoorntje was geen spoor te vinden. Na vele gissingen en
redeneeringen kwam men ten laatste tot de gevolgtrekking, dat de kat
het beestje denkelijk zou hebben verorberd.
Michel Ardan vond daarin een steun voor zijn beweren, dat het goed
was voor mondbehoeften te zorgen; Barbicane was van oordeel, dat het
gevaar van een weêrstoot denkbeeldig was.
Een paar dagen later ontving Michel Ardan een boodschap van den
President der Unie, waarbij hem het eereburgerschap der Vereenigde
Staten van Amerika werd aangeboden.
EENENTWINTIGSTE HOOFDSTUK.
MEN MAAKT ZICH GEREED.
Zoodra de Columbiad zelve kant en klaar was, wierp zich de
belangstelling van het publiek op het projectiel. Barbicane
hechtte niet machtig veel aan de gedaante die het hebben zou, want
het doorvloog den dampkring toch in weinige seconden en zweefde
dan in de ledige hemelruimte. Aanvankelijk dus was de kogelvorm
gekozen, ten einde het projectiel naar welgevallen zou kunnen
rollen en buitelen. Maar nu er menschen in moesten, werd de vorm
gewijzigd. Daarom werden dan ook nieuwe orders gezonden aan het huis
Breadwill en Comp., met last tot onverwijlde uitvoering. Het projectiel
werd dan ook naar het gewijzigde plan den 2den November gegoten en
terstond met den Oosterspoortrein naar Stone's Hill gezonden.
't Was een prachtig stuk metaal, een meesterstuk van Amerikaansche
gietkunst. Het was reeds verbazend, dat een zoo geweldige hoeveelheid
aluminium voor één voorwerp gebruikt was. Het projectiel schitterde in
de stralen der zon. Naar de gedaante geleek het wel een dier torens,
die de ridders der middeleeuwen als reusachtige peperbossen op de
hoeken hunner kasteelen plaatsten; slechts werpgeschut en weerhaan
ontbraken er aan.
Barbicane was hoog met het projectiel ingenomen, maar Michel Ardan
had wel wat meer kunst er aan ten koste gelegd willen zien. Het was,
vond hij, uitwendig te glad, te kaal; lofwerk en dergelijke zou,
meende hij, gunstiger indruk op de maanbewoners maken. Maar het was
nu eenmaal niet anders, en Barbicane meende ook, dat het vrij wat
meer aankwam op de maatregelen tegen den weêrstoot. Hij vertrouwde
dit vraagstuk in het Bosch Skerman opgelost te hebben. Ziehier hoe.
Het projectiel moest ter hoogte van 3 voet gevuld worden met een laag
water, bestemd tot het dragen van een houten schijf, als een zuiger
sluitende in het projectiel. Op dezen vloer moesten de reizigers
zich plaatsen. Het water was door vlakliggende afschutsels verdeeld,
die op het oogenblik van het afgaan van het stuk achtereenvolgens
verbroken moesten worden. Aldus zou elk watervlak, door afvoerbuizen
naar het bovengedeelte van het projectiel geleid, den dienst doen
eener springveer, en de schijf, voorzien van zeer sterke proppen,
zou niet kunnen stooten dan na het achtervolgend verbrijzelen der
verschillende afschutsels. Zeker zouden de reizigers nog wel een
hevigen weerstoot voelen wanneer het water geheel was weggeloopen,
maar de eerste schok zou toch aanmerkelijk gebroken zijn door een
zoo krachtig werkende veer.
't Is waar, 3 voet water moest over een oppervlakte van 54 vierk. voet
bijna 6000 kilo wegen; maar de gassen in de Columbiad zouden, volgens
Barbicane, dit gewicht gemakkelijk overwinnen, bovendien moest de schok
al het water in minder dan een seconde wegspuiten en het projectiel
zou dan terstond zijn normaalgewicht hebben.
Dit denkbeeld van den voorzitter der Gun-club werd door de ingenieurs
van het huis Breadwill en Comp. uitstekend ten uitvoer gebracht;
wanneer het water eenmaal zijn dienst had bewezen en weggespoten
was, konden de reizigers gemakkelijk den onnoodig geworden toestel
wegwerpen.
Het projectiel was 9 voet doorsnede buitenwerks op 12 voet hoogte. Ten
einde het bepaalde gewicht niet te overschrijden, had men de dikte
der wanden een weinig verminderd en het benedengedeelte versterkt,
daar dit al de kracht der ontploffingen moest weerstaan.
De ingang van het gevaarte was bovenaan. Men kon dien hermetisch
sluiten door middel van een plaat van aluminium, van binnen door
sterke schroeven vastgezet. De reizigers konden dus naar welgevallen
hun gevangenis openen, zoodra zij op de maan zouden zijn aangeland.
Om licht in het projectiel te hebben en te kunnen uitzien, waren in
den wand vier dikke glazen lenzen vastgezet, twee op zijde, een boven
en een beneden. De reizigers konden dus onderweg 't oog wenden naar
de Aarde die zij verlieten, naar de Maan, het doel van den tocht,
naar den sterrenhemel om hen heen. Tegen de schokken bij het afgaan
waren die lichtvenstertjes voorzien van stevige platen, die men van
den binnenkant kon losschroeven.
Ook de inwendige inrichting van het projectiel getuigde van de
vindingrijkheid der ingenieurs.
Er waren stevig vastgezette bewaarplaatsen van water en
levensmiddelen. Vuur en licht konden zij zich verschaffen door middel
van gas, bewaard in een gashouder, onder drukking van verscheiden
atmosfeeren. Men behoefde slechts een kraan te openen en men had voor
zes dagen gas. Ruimte hadden zij genoeg; slechts ontoereikend voor
den kunstzin van Michel Ardan, die wel een museum van kunstvoorwerpen
zou hebben willen meenemen.
Een zeer gewichtig punt was de versche lucht. In de binnenruimte
van het projectiel was deze niet toereikend voor ademhaling van drie
menschen gedurende vier dagen. Barbicane zelf, zijn twee reisgenooten
en twee honden, die men dacht mede te nemen, hadden in een etmaal
2400 liter zuurstof noodig. De lucht in het kamertje--want zoo mocht
men het wel noemen--moest dus kunnen ververscht worden. Hoe? Volgens
een eenvoudig middel, dat van Russet en Regnault.
Men weet, dat de gewone dampkringslucht bevat 21 deelen zuurstof en 79
deelen stikstof. De ademhaling bestaat daarin, dat men die vermengde
lucht in-, maar alleen de stikstof uitademt. Niet evenwel al de
zuurstof wordt door de longen opgenomen, alleen 5%, waarvoor koolstof
in plaats komt, ontstaan door een chemische verbranding der ingeademde
zuurstof. In een besloten ruimte wordt dus in een bepaalden tijd al
de zuurstof van lieverlede omgezet in koolstof, en deze is doodelijk.
De vraag is dus: 1) de zuurstof aan te vullen, 2) de koolstof te
verwijderen. Dit geschiedt het gemakkelijkst door zoogenoemd
chloraat-potasch (_Chlorat. potass._) en brand-potasch
(_Potass. caust._) Het eerste heeft de eigenschap van zuurstof
vrij te maken; het tweede om in den vorm van dubbel potasch koolzuur
(_bicarbonas potassae_) de koolstof op te slorpen. Door dus deze beide
middelen vereenigd te bezigen brengt men te weeg, dat de lucht geschikt
blijft voor inademing. De proeven daarmede waren door Russet en
Regnault genomen, men wist wel niet proefondervindelijk of de theorie
door de practijk werd bevestigd, maar--de wetenschap geeft het aan.
Michel Ardan bood zich aan tot de proefneming, maar Maston Stond er
op, dat _hij_ daarmede zou worden begunstigd. »Daar ik nu toch niet
kan meegaan," verklaarde hij, »mag ik toch wel een dag of acht in
het projectiel doorbrengen."
Het zou niet heusch zijn geweest, dit den verdienstelijken secretaris
te weigeren. 't Gebeurde dan ook. Voorzien van de beide genoemde
bestanddeelen en van levensmiddelen voor acht dagen, drukte hij
den 12den November zijn vrienden de hand, verbood uitdrukkelijk
zijn gevangenis vóór den 20sten te openen en werd hermetisch in het
projectiel opgesloten.
Hoe het hem in dien tijd ging, kon niemand weten, de wanden waren te
dik om iets van hem te hooren. Maar den 20sten November, met klokslag
van 6 uur 's avonds, werd de aluminiumplaat weggenomen--een juichtoon
ging er uit op--Maston stak het hoofd uit het venster, vervolgens
armen en buik, hij was waarlijk dikker geworden.
TWEE-EN-TWINTIGSTE HOOFDSTUK.
DE TELESCOOP VAN HET ROTSGEBERGTE.
Reeds ten vorige jare, den 20sten October, na het sluiten der
inschrijvingslijsten, had de voorzitter der Gun-club de sterrenwacht
te Cambridge in staat gesteld tot het vervaardigen van een kijker,
sterk genoeg om er een voorwerp van 9 voet doorsnede op de maan mede
te kunnen waarnemen.
Maar wat zou het zijn, een kijker of een telescoop?
Tusschen beide voorwerpen is een groot verschil. Een kijker is de
buis die aan de eene zijde een bol geslepen glas heeft, het objectief,
en aan de andere, naar het oog, een kleiner glas, het oculair.
De lichtstralen vallen van het voorwerp der waarneming in het
objectief, worden er gebroken en vertoonen in het brandpunt, in de
buis, een omgekeerd beeld, dat door het oculair, als vergrootglas
werkende, wordt waargenomen.
De telescoop is anders ingericht. Aan de naar het voorwerp gekeerde
zijde is hij open. De van het voorwerp komende lichtstralen vallen
op een hollen spiegel in de buis. Zij worden weerkaatst naar een
kleineren spiegel, in welken zij door het oculair kunnen worden
waargenomen. Bij den Gregoriaanschen telescoop heeft een der groote
spiegels een opening in het midden waardoor het oculair gemeenschap
heeft met den kleinen spiegel; bij den Newtoniaanschen bevindt zich
het kijkertje met het oculair op zijde nabij den kleinen spiegel,
en in de allergrootste telescopen, zooals de reusachtige van Herschel
en lord Rosse, plaatst zich de waarnemer op een stellage aan den mond
van den telescoop, waar hij in de buis kan zien.
De eerstbeschreven kijkers zijn dus refractors (die door de
straalbreking werken) de eigenlijke telescopen reflectors (die door
terugkaatsing der lichtstralen werken). Beiden zijn, als men groote
werktuigen verlangt, zeer moeilijk te vervaardigen. De moeilijkheid
ligt daarin, dat de objectieven, hetzij lensglazen of spiegels,
uiterst moeilijk gegoten en geslepen kunnen worden. Groote telescopen,
hetzij dan refractors of spiegeltelescopen, zijn zeer kostbaar,
zooals b.v. het groote instrument op den Pulkowa in Rusland met een
doorsnede van 38 centim., dat op de sterrenwacht te Cambridge in
Amerika met een van 48 centim., en vooral dat te Bircastle op last
van lord Rosse vervaardigd, met een doorsnede van 193 centim.; de buis
heeft een lengte van 48 v. en is geplaatst tusschen zwaar muurwerk met
toestellen tot verschuiving van het instrument, dat 10.000 kilo weegt.
Maar bij al deze reusachtige afmetingen is de vergrooting toch
niet meer dan een 6000-malige, en deze laat slechts die voorwerpen
waarnemen, welke 60 voet doorsnede hebben, kleinere zouden bijzonder
kenbaar moeten zijn.
Om een projectiel van 9 voet hoogte en 15 voet dikte op de maan
kenbaar te maken, zou een 48,000-malige vergrooting vereischt worden,
en 't was de vraag hoe die te bereiken. Op geld kwam het niet aan. Het
gold alleen het overwinnen van technische moeilijkheden.
De eerste vraag was een kijker of een spiegeltelescoop? Een kijker
had veel voor. Bij gelijkheid van doorsnede leveren zij aanzienlijker
vergrootingen, daar de lichtstralen minder verliezen bij hun doorgang
in de glaslens dan bij de opslorping door den spiegel. Maar de dikte
eener glaslens heeft haar grenzen, zijn deze eenmaal overschreden,
dan laat zij geen lichtstralen meer door. Bovendien duurt het soms
jaren eer zulk een groote lens geheel geslepen is.
Hoewel dus een kijker de voorwerpen meer verlicht vertoont, en
dit is voor maan-waarnemingen onwaardeerbaar, daar zij enkel een
teruggekaatst licht bezit, ging men toch over tot den telescoop,
die sterker vergrootingen toelaat. Doch daar vele lichtstralen worden
opgeslorpt door den dampkring, besloot de Gun-club het instrument op
een der hoogste bergen van de Unie op te stellen, ten einde zooveel
te minder luchtlagen in het nadeel te hebben.
Daar nu voor een aanzienlijke vergrooting een groote spiegel vereischt
wordt, moest men zelfs den telescoop van Lord Rosse ver overtreffen,
en van zulke groote spiegels is het gieten uiterst bezwarend.
Gelukkig had eenige jaren vroeger de geleerde Leon Foucault
uitgevonden, de metalen spiegels door glazen te vervangen, die met
een zilveren plaatje als met een dunne huid bedekt worden. Men heeft
dus slechts een glazen schijf van de verlangde grootte te gieten en
die vervolgens met een laag zilver te bedekken.
Bovendien volgde men voor het waarnemen de handelwijze, door Herschel
bij zijn 40-voetigen telescoop gevolgd en hierboven al vermeld. De
waarnemer staat aan den mond van den telescoop en ziet van daar,
gewapend met het vergrootende glas, het oculair, in de buis neder. De
kleine spiegel is dus onnoodig: men heeft slechts één terugkaatsing
in plaats van twee, en derhalve veel minder lichtverzwakking.
Nadat tot een en ander was besloten ving de arbeid aan. Volgens de
berekeningen van de sterrenwacht te Cambridge moest de buis van den
telescoop een lengte hebben van 280 voet, de spiegel een middellijn
van 16 voet. Hoe reusachtig zulk een instrument ook zijn mocht, kon het
toch niet halen bij dat, door den sterrenkundige Hook voor eenige jaren
voorgesteld en dat 10,000 voet--3 kilometer--lang zou zijn geweest.
En waar nu den telescoop geplaatst?
Op een hoogen berg, maar die zijn er niet veel in de Vereenigde
Staten. Men heeft er slechts twee bergketenen die den naam verdienen;
een aan beide zijden van den Mississippi, dien de Amerikanen den koning
der rivieren zouden noemen, zoo zij niet zulk een diepen afkeer hadden
van het koningschap. Aan de oostzijde van dien reuzenstroom heeft men
het Appalachische gebergte, westelijk het rotsgebergte, een keten van
onmetelijke lengte, die bij de straat van Magelhaen aanvangt, zich
door geheel Amerika slingert en eerst in de nabijheid der noordpool
eindigt. Daar men den telescoop evenals de Columbiad binnen de grenzen
der Vereenigde Staten wenschte te houden, moest men zich wel bij het
Rotsgebergte bepalen en koos men de Long's piek in den staat Missouri.
Geen pen is in staat de moeilijkheden te beschrijven, waarmede de
Amerikaansche ingenieurs te worstelen hadden, maar geen ook om hun
moed en schranderheid te roemen. Zij moesten geweldige steenen naar
boven werken, en zware stukken smeedijzer vervoeren, de reusachtige
buis stutten, en wat al meer! Dat alles--de spiegel alleen woog bijna
15,000 kilo--moest meer dan 10,000 voet hoog worden gebracht boven
de grenzen van de eeuwige sneeuw, nadat men eerst lager dan het
gebergte, ijzige vlakten en ondoordringbare bosschen had ontmoet,
en dat in een woeste, onherbergzame streek, waar niets voorhanden
was en elke voetstap op bezwaren stuitte.
Al deze moeilijkheden werden nochtans overwonnen en in de laatste
dagen van September schitterden de hemellichamen in de buis van 280
voet lengte, die in weerwil van haar verbazingwekkende zwaarte met de
grootste gemakkelijkheid werd heen en weer bewogen door een mechanisme,
even schrander bedacht als juist vervaardigd.
Het gevaarte had meer dan 400,000 dollar gekost. De eerste maal dat
het naar de maan werd gericht, waren de waarnemers onbegrijpelijk
zonderling te moede. Wat zou men vinden in die wereld, die zich
voor hun blikken ontsloot? Volken, maandieren, steden, meren en
oceanen? Neen, niets dan wat de wetenschap reeds kende van de
vulkanische woestijnen, die de naar ons toegekeerde maanschijf bevat.
Daar stond de vervaarlijke telescoop, maar hij stond er niet nutteloos,
ook eer de Gun-club er zich van bediende. Groote diensten bewees het
instrument aan de sterrenkunde. De diepten van den sterrenhemel werden
er mede doorvorscht tot aan de uiterste grenzen, en de schijnbare
middellijn van een groote menigte sterren kon nauwkeurig worden
uitgemeten. Clarke ontbond het kreeftvormig nevelvlekje in den Stier,
hetgeen met den telescoop van lord Rosse nimmer gelukt was.
DRIEËNTWINTIGSTE HOOFDSTUK.
LAATSTE BESTELLINGEN.
Men schreef 22 November. Tien dagen later moest de Columbiad worden
afgeschoten. Nog éen werk schoot er over, maar een moeilijk, gevaarlijk
werk, dat ontelbare voorzorgen eischte en waarvan mislukking de
derde weddenschap van kapitein Nicholl was. De Columbiad moest met
200,000 kilo schietkatoen geladen worden. Nicholl dacht, en misschien
niet zonder grond, dat een zoo geweldige hoeveelheid van die licht
ontvlambare stof niet kon worden verwerkt zonder ongelukken, en
in ieder geval de drukking van het projectiel een ontploffing zou
moeten veroorzaken.
Het gevaar werd nog vergroot door de zorgeloosheid der Amerikanen, die
gedurende den oorlog hun bommen stonden te laden met een brandende
sigaar in den mond. Maar de geestkracht van Barbicane voorkwam
dergelijke roekeloosheden, waarmee anders Michel Ardan doodeenvoudig
zou zijn voorgegaan.
Uit voorzichtigheid liet Barbicane de geheele lading niet in den
omtrek van Stone's Hill opslaan. Hij liet ze bij pakken komen in
zorgvuldig gesloten kisten. Het schietkatoen was verdeeld in pakken
van 250 kilo, zoodat er 800 groote kardoezen waren, door de bekwaamste
vuurwerkmakers van Pensacola vervaardigd. Elke kist bevatte er 10; de
eene kist werd na de andere over den Tampa-Town-spoorweg verzonden;
door dezen maatregel waren nooit meer dan 2500 kilo schietkatoen
tegelijk op het terrein. Elke kist werd terstond na aankomst gelost
door werklieden met bloote voeten en elke kardoes voorzichtig
naar den mond van de Columbiad vervoerd, waar men haar door middel
van kranen, door menschenkracht bewogen, naar den bodem der buis
afliet. Alle stoommachines waren verwijderd en een uur in den omtrek
alle vuren uitgedoofd. Men had reeds moeite genoeg het schietkatoen
te beveiligen tegen de zonnewarmte, zelfs in November. Ook arbeidde
men bij voorkeur des nachts, bij een kunstlicht vervaardigd met de
toestellen van Ruhmkorff. In de Columbiad werden de kardoezen zeer
regelmatig gerangschikt, terwijl er een metaaldraad door liep, die
de electrische vonk overal tegelijk moest verspreiden.
Door middel eener electrische batterij moest de lading worden
ontstoken. Al de draden, omwonden met een niet-geleidende
zelfstandigheid, vereenigden zich op één punt en liepen voorts wel een
uur ver naar een sterke batterij van Bunsen, bij welke men slechts
met den duim op een knop had te drukken om den stroom onmiddellijk
te herstellen en de 200.000 kilo schietkatoen te doen ontploffen,
't Spreekt van zelf, dat de batterij eerst op het laatste oogenblik
moest in werking komen.
Den 28sten November waren de 800 kardoezen op den bodem der Columbiad
geplaatst, maar niet zonder duizend zorgen en kwellingen van Barbicane,
die niet wist hoe hij de volksmenigte op een afstand zou houden,
en dat terwijl men toch niet naliet met pijpen en sigaren te komen
staan kijken naar het verwerken der kardoezen.
Eindelijk had het stuk zijn lading binnen. Er schoot niets meer over
dan het projectiel in den reusachtigen koker te laten zakken en op
de dikke laag schietkatoen te plaatsen.
Maar vooraf moest het noodige in het verblijf der reizigers worden
geplaatst. Als Michel Ardan zijn zin had kunnen krijgen, zou hij er
een onafzienbare menigte nuttelooze vodden in hebben geladen.
Maar Barbicane was wijzer en alleen wat noodig en nuttig was mocht
worden meegenomen, 't Is niet noodig alles optenoemen; barometers,
thermometers, kijkers, maankaarten, zagen, houweelen en andere
gereedschappen, 3 buksen en 3 karabijnen, kruit en lood in de ruimte;
want Michel Ardan was van oordeel dat men niet weten kon met wie men
in aanraking zou komen, 't zij menschen of beesten!
Michel Ardan had een zeker aantal dieren willen medenemen, niet juist
een paar van ieder, want hij vond niet noodig, tijgers, slangen,
krokodillen en dergelijke monsters op de maan over te planten.
»Dat niet," sprak hij tot Barbicane, »maar 't zou toch wel goed zijn,
eenige huisdieren, rundvee, ezels en paarden mede te nemen. Wie weet,
hoeveel dienst wij er van hebben zouden?"