Num ex memoriā tuā cecidit ille discipulus cuī
āgnōmen erat Timidus? Est enim alius condiscipulus
dē quō velim tibi nōnnūlla nārrāre. Nōmen eī est
Mārcō. Cum tamen numquam loquātur nisi interrogandō,
āgnōmen eī quoque indidimus. Appellāmus
enim Rogātōrem. Herī patrem rogāvit quid ageret,
quid prīdiē ēgisset, quid posterō diē esset āctūrus.
Deinde rogāvit quot mīlitēs stīpendia merērent,
quōrum quot essent gregāriī, quot centuriōnēs, quot
tribūnī, quot prīmipīlārēs. Mox dum ad lūdum
pergit obvius fit condiscipulō cuīdam quem statim
rogāvit num pēnsum perfēcisset, quot hōrās in perficiendō
cōnsūmpsisset, utrum difficile fuisset necne;
utrum posteā lūsūrus esset necne, multa alia
quōrum oblītus sum. Lūdum ingrēssus magistrum
quoque rogandō excruciat. Rogat num pulchrē
pēnsum scrīpserit; quandō fēriās rūrsus sīmus
āctūrī, quandō incipiant spectācula, multās aliās
nūgās quās taedet mē nārrandī. Et vereor nē tē
quoque taedeat; reliquās igitur interrogātiōnēs
ēius omīttam, nam putō mē iam satis dē lūdō
et condiscipulīs meīs nārrāvisse. Ad alia pergendum
est.