Magister venit ut discipulōs doceat.
Discipulī ut recitent librōs aperiunt.
Posterō diē pater meus negōtia aliquot āctūrus
in urbem est prōgrēssus. Dum ante tabernam
quandam stat, subitō accurrit malus nescioquis poēta
quī "Carmen," inquit, "ut recitem, amīce, ad tē veniō."
Cuī pater "Nōn vacō," respondet, nē tālī pēste
vexētur. Merīdiē in porticū Pompēiī ut sē recreāret
cōnsēdit; cuī sedentī Ligurīnus īdem accurrēns "Ō
optime," inquit, "iterum ad tē veniō ut carmina mea
recitem." Cuī pater "Nōn vacō," inquit, "nam ut
dormīrem hūc ā multitūdine recēssī." Ligurīnus
discēssit, et pater iterum obdormīvit. Octāvā hōrā,
in thermās fūgit nē iterum poētae fieret obvius. Sed
statim ad aurem sonat "Ō optime patrōne, vēnī tibi
carmen aliquod recitātum." Fugit pater ad piscīnam.
Nōn tamen natāre licet, quia Ligurīnus exclāmāns
"Nunc tandem," inquit, "ut audiās carmina, prope
aquam stāns sum tibi recitātūrus."