superficies terrae, et mirabantur patroni et omnes galêotae et
marinarii, quid sibi vellet tanta multitudo populi, et conturbabantur,
quia nunquam cum tanta potentia prius eos viderant (#74 A#) venire, et
timebant quod malum aliquod esset nobis paratum. Tres enim potentes
capitanei praefecti cum suis armatis personaliter aderant: scilicet:
praefectus de Jerusalem, et praefectus Gazarae, et praefectus de Rama.
Ad hos navigaverunt patroni cum suis muneribus, quibus eos in eorum
affectionem flectere conabantur, eisque salutationem cum muneribus
exhibebant, et pro nostra pacifica inductione instabant, quilibet
patronus pro suis peregrinis. Et accipientes munera patronorum
promittebant, se fideliter nobiscum acturos. Interrogaverunt autem
patroni dominos Mauros, cur cum tanta potentia advenissent, et quae
necessitas, peregrinos inermes cum tot armatis inducere. Ad hoc
responderunt, quod Arabes de locis desertis ascendissent in terram in
magna multitudine, et spoliarent obviantes eis, nec alicui parcerent,
nisi potentioribus se: et jam actu exercitum magnum in montibus
ducerent, et opinio multorum esset, quod propter peregrinos Christianos
venturos illum exercitum collegissent. Idcirco[TR135] cum forti manu
venissent, ut nos tute in Jerusalem possent ducere. Praeter hanc causam
illius insolitae multitudinis aliam assignabant quidam dicentes, quod
in isto vere facta sit valida tempestas in regione civitatis Mechae,
ubi templum sepulchri detestabilis Machometi est, in qua tempestate
fulgur de caelo cecidit, et sepulchrum Machometi cum ejus maledicto
corpore combussit et in pulverem redegit. Ex quo facto sui cultores
argumentum cessationis suae perversissimae legis accipiunt, et
Christianos eis dominaturos metuunt: idcirco cum valida manu venerunt,
ne aliquid per peregrinos fieri posset. Ambae autem causae fuerunt
verae. Secundam autem de Machometi comminutione ipsi non dicebant
manifeste, sed fuit nobis per quendam Mamalucum occulte dicta. Sed ne
cultores Machometi diffiderent, et desperarent, et peregrinationem,
quam annue in Mecham faciunt, dimitterent, tale mendacium
excogitaverunt sacerdotes eorum. Dicunt enim, Deum Sarracenis hoc anno
fuisse nimium offensum et eos voluisse penitus delevisse. Sed
Machometus intercessit pro eis, et Deum petivit, ut averteret iram ab
eis, et in se malum eorum retorqueret; quam petitionem Deus audivit, et
fulmine misso de coelo corpus ejus consumpsit. Hoc mendacium populo
praedicant, et major jam est peregrinatio ad Mecham, quam prius fuerat.
De illa peregrinatione vide part. II. fol. 62. Interea dum patroni cum
dominis colloquerentur, vidimus alium novum exercitum ad litus maris
venientem, in quo exercitu non erant equi, sed (#B#) tantummodo[TR136]
asini, qui erant collecti de diversis villulis pro nobis. In illo
asinorum exercitu, venerunt etiam aliqui domini de Jerusalem, duo
scilicet Calini, major et minor Trutzelmanni, et venerabilis Pater
Gwardianus montis Syon cum duobus fratribus, et cum eis aliqui
mercatores christiani de cinctura.
De egressu peregrinorum ex galêa et introitu
eorum in terram sanctam.
Evagatio diu desideranti animo exspectata jam jam instat. Cum enim
patroni cum praefectis locuti fuissent et eis placuisset, ut nos de
galêa in terram ducerent, navigavit ad nos venerabilis Pater Paulus,
provisor ecclesiae latinae in Oriente et Gwardianus montis Syon cum
suis fratribus, et cum Calino majori, Sarraceno, qui erat magister
hospitalis in Jerusalem, et consederunt cum patrono nostro puppi.
Convocatis autem omnibus nobis, incepit Pater Gardianus, vir maturus,
barbatus et doctus, latino sermone nos civiliter et ornate salutare, et
beneventos esse dicere, et hortabatur nos ad devotionem, et ad
patientiam et ad exemplaritatem, et promisit quod in Rama regulas
regiminis nostri per terram sanctam inter Sarracenos vellet nobis
tradere. Sic etiam dominus Calinus Sarracenus, Trutzschelmannus noster,
nos honorifice salutavit, et prohibuit, ne quis arma, gladium aut arcum
secum de navi eportaret, sed inermes sicut peregrini procederent. Et
his dictis Pater Gardianus cum suis fratribus et Calino descendit in
barcam dicens nobis, ut citius nos expediremus et sequeremur. Erat
autem prandii hora, et vocatis peregrinis ad prandium comedimus et
bibimus cum festinantia, ut citius in terram sanctam veniremus. Sub
prandium venerunt omnes galêotae officiales unus post alium, et de
peregrino ad peregrinum cum argenteis phialis transierunt, petentes
curtusias, quas nos bibales nominamus. Et improba valde erat eorum
postulatio, et quicunque eis denegavit donum, hunc nolebant de galêa in
barca ad terram ducere. Et fuit magna inquietudo in navi, propter
inverecundam et improbam illorum petitionem. Peracto illo inquieto
prandio et solutis curtusiis disposuimus nos ad exitum, et accepimus
duo vascula vini et saccis immisimus, ne Sarraceni viderent, quia non
patiuntur vinum manifeste circumduci. Sed si vident, vasa ipsa, si
possunt, rumpunt. Accepimus etiam in sacculos nostros caseum et
arefactas ad fumum carnes, et flasculos nostros, et omnia nostra (#75
A#) peregrinalia, et de carina in puppim ascendimus. De puppi vero in
barcam descendimus, et contra terram sanctam navigare incepimus,[TR137]
et cum gaudio magno altis vocibus cantavimus: _In Gottes Nahmen fahren
wir, seiner Gnaden &c._ ut habetur fol. 10. Hunc autem cantum nostrum
non poterant audire Sarraceni in litore, quia inter nos et litus erant
scopuli Andromedae, in quibus mare magno fremitu saevit, et sonat et
hoc sono noster cantus non audiebatur. Venimus autem in ipsos scopulos,
et inter scyllas per stridentes undas transeuntes aqua perfusi et
madidi facti raptum naviculae et allisionem in rupes, quae minabatur,
evasimus, et usque ad litus venimus et de navicula egressi sumus.
Statim autem ut humum sanctam pedibus nostris calcavimus, proni in
facies nostras cecidimus, et terram sanctam cum ingenti devotione
deosculati sumus. In ipso vero contactu terrae benedictae indulgentias
plenariae remissionis accepimus, quae signo tali (††) consequenter
denotari ordinavi. Nam ubicunque ponitur crux simplex, ibi est
indulgentia septennis: ubi vero ponitur crux duplex, est indulgentia
plenariae remissionis a poena et a culpa, sicut solet dici: et prima
crux significat indulgentiam culparum, secunda vero indulgentias
poenarum. Finita ergo gratiarum actione de alveo maris ascendimus
sursum per praeruptas rupes, quibus mare ibi cingitur et ora pelagi
septa est. Stabat autem superius Pater Gardianus montis Syon et sui
fratres cum praefectis terrae et senioribus Sarracenorum et Maurorum
cum scriptore, et ita ordinaverant se ab utraque parte, quod per medium
eorum transire peregrinos necesse erat: nec duo peregrini simul
poterant transire, sed unus post alium; non autem sinebant nos transire
continue, sed quemlibet tenebant, et acute intuebantur, ac nomen suum
proprium et patris sui nomen requirebant, et scriptor ambo nomina in
scriptis redigebat. Nescio autem quam difficultatem hoc nomen Felix in
eorum lingua facit: quia tam in altera, quam in illa peregrinatione
aliquotiens oportebat me eis ipsum nomen replicare, et tamen nec
exprimere, nec scribere poterant, nisi praemisso quodam raro dyptongo
et fractis in gutture syllabis non Felix, sed quoddam nomen mihi
inexprimibile loco ejus ponebant. Illam difficultatem cum illo nomine
postea melius notavi. Fuit enim mihi familiaris factus quidam
Sarracenus, Calinus minor, qui italicis verbis aliquotiens petivit
nomen meum. Cui cum eum dicerem, nullo modo poterat ipsum exprimere,
sed horribile quoddam nomen loco ejus expressit, de quo mirabar, cum
fuerit in lingua italica peritus. Quam statim ergo nomen peregrini et
sui genitoris inscriptum fuit, fuerunt ibi Sarraceni deputati, qui mox
ipsum peregrinum rapuerunt, et trahebant ad introitum cujusdam
tenebrosae et vetustae habitationis ruinosae testudinis, in quam ipsum
contrudebant, sicut ovis jam emulgenda contrudi in stabulum solet.
(#B#) Porro in ipsa spelunca septennis est indulgentia (†), quam
consequitur peregrinus, dum devote ingressus fuerit. Et dicuntur haec
speluncae cellaria S. Petri. Propter has indulgentias et alias
consequendas multi de peregrinis fecerant prius in galêis mihi et aliis
suas confessiones, et aliqui hic in litore maris confitebantur. Igitur
cum in speluncas essemus intrusi, invenimus ipsum locum mansionis
nostrae abominabiliter foedatum et deturpatum urina et humanis
stercoribus nec erat[TR138] locus sedendi nisi in stercoribus. Ideo
unusquisque locellum pro suo corpusculo cogebatur mundare, et stercora
pedibus removere ad medium: unde factum est, quod in medio habitaculi
congestus fuit magnus cumulus stercorum et immunditiarum. Et locavimus
nos ad parietes per circuitum unusquisque ad latus alterius, sicut in
galêa, super nudam et madidam humum. Ecce quam miserum pandocheum, quam
defectuosum hospitium, quam immundum habitaculum! Numquid merito posset
peregrinus devotus et Deo familiaris ex pia impatientia vel potius
admiratione querulari et dicere: o Domine Jesu, quali curialitate
recipis tuos peregrinos, terrae tuae sanctae hospites? de transmarinis
et cisalpinis et de extremis mundi partibus venientes, ut curiae tuae
se praesentent, te honorent, seque tanquam milites regi suo subjiciant.
Numquid, piissime Jesu, propter te tanto itinere fessis et longae viae
labore confectis debueras melius sternere, quam in irrenatorum
foetidissimo stercore? Numquid non habes alium stratum, nisi horridum
sterquilinium? Ad haec Dominus, non est, inquit, servus major Domino
suo, neque discipulus super magistrum, neque apostolus major eo qui
misit illum. Vos vocatis me magister et Domine, et bene dicitis, sum
etenim. Si ergo haec et majora his passus sum, et vos eadem passione
armamini. Advena ego fui in terra hac, et peregrinus, et quando primo
die de mari divinae profunditatis et de navicula uteri virginalis ad
hanc terram descendi, non in triclinio, sed in stabulo foetido, in
diversorio inquieto, in pandochio defectuoso fui susceptus: nec in
molli lectulo, sed in praesepio duro stravit mihi mater mea dulcissima,
et inter bestias collocavit, quia alias non erat mihi locus in
diversorio. In tota vita mea propriam mansionem non habui in terra hac:
quia in propria quidem veni, sed mei me non receperunt. Inquilini enim
domus meae sicut alienum habuerunt me, et quasi peregrinus fui in
oculis eorum, Job. 19. In hac terra vulpes foveas habent, et volucres
coeli nidos; filius autem hominis non habuit ubi caput suum reclinaret.
Si quidem non sub murata testudine, sed in monte sub divo frequenter
eram per noctes in oratione. Denique in opulenta et regali civitate
Jerusalem non habui stratum, nisi ignominiosum crucis patibulum, nec
habui proprium sed alienum post mortem sepulchrum. Sic enim oportuit
filium hominis (#76 A#) pati, et ita intrare in gloriam suam. Non ergo
dilecte peregrine sit tibi molestum, si in terra hac non habes molle
lectisternium, si locaris in sterquilinium, si hospitaris in sentina
immunditiarum. Recordare quod Dominus suscitat de pulvere egenum, et de
stercore erigit pauperem, ut sedeat cum principibus et solium gloriae
teneat. Sic David existens juxta de post foetantes accepit eum et regem
Jsrael constituit. Inclytus Job depauperatus et ulcere pessimo
percussus sedit in sterquilinio, et sua patientia duplicia promeruit.
In sterquilinio enim dicit Gregorius super Job latet margarita Dei,
scilicet cognitio propriae vilitatis, et abnegatio paupertatis. Hanc
margaritam tu peregrine quaere, sedens in sterquilinio. His auditis
devotus peregrinus gratias agit, pro eo quod dignus est habitus esse
imitator sui Domini. Igitur in loco turpitudinis existentibus venerunt
Sarraceni pauperes et stramina, sarmenta collecta nobis vendiderunt,
quibus humum humectatam cooperimus, et nobis stratum aptavimus. Insuper
mercatores, qui venerant de Jerusalem et de Rama, cum suis
suaveolentibus mercimoniis ad nos ingressi, ibi forum fecerunt,
portantes in vitriolis aquam rosaceam de Damasco pretiosissimam, et pro
uno denario venetiano vendebant. Aliqui balsamum habebant, aliqui
muscum, aliqui savetiam, [sic] aliqui lapides pretiosos, aliqui
fasciola de bysso candidissimo, et mitras, et alia multa pretiosa et
odorifera fuerunt ad nos illata; sed et ipsi mercatores et Sarraceni
sunt unguentis aromaticis et liquoribus destillatis delibati, ita ut
procul ex eis odor diffundatur.[TR139] Denique ipsi mercatores foetorem
et squalorem habitaculi non ferentes incenderunt thura et thymiamata
arabica: et ita factum est, quod locus ille turpissimi foetoris factus
est apotheca suavissimi[TR140] odoris, et illi, qui locum ante
deturpaverunt, per se mundaverunt, et suis pedibus immunditias
conterentes deportaverunt. In brevi enim spatio ex continua
deambulatione factus fuit locus, paulo ante abominabilis, totus humanus
et delectabilis, et quem ante bestiae intrare horruissent, nunc homines
delicati et infirmi si intrassent, ex odoribus[TR141] bonis
convaluissent. Cum magna quidem displicentia et amaritudine ingressi
sumus; sed in spatio unius horae refrigerium et solatium ibi habuimus.
Interea venerunt aliqui Sarraceni, et ova in frixorio oleo infuso
coxerunt, aliqui panes, aliqui aquam frigidam, aliqui fructus, aliqui
lacticinia aliqui placentas de ovis calidas apportantes, et nobis
vendiderunt. De quibus emimus et comedimus, et pro dormitione nos
aptavimus, quia dies jam inclinata erat. Cumque jam quilibet in loco
consisteret, ubi per noctem manere volebat, (#B#) ingressus est ad nos
unus Sarracenus saevus armis accinctus, fustem manu bajulans, et exegit
a quolibet peregrino unum denarium Venetianum, quod prius non videram,
ad redimendum tamen vexationem solvimus denarium pro hospitio. Porro
cum jam tenebrae fierent, conduximus pretio duos Sarracenos, qui nocte
ad ostium speluncae vigilarent, ne quis ingrediens nos molestaret, quia
populus varius et multus erat ibi. Sic ergo noctem illam non sine
formidine egimus. Aestimo autem, quod exactor praefatus fuerit nunc
dominus et possessor illius speluncae, unde audaciam accepit petendi
censum pro jure sibi debito.
Sexta, quae fuit dominica VI. post Trinitatis, antequam plene
illucesceret, rediit ille saevus exactor, qui in sero nos vexaverat, et
posuit se cum fuste ad fores speluncae, nec aliquem sinebat exire ad
opus naturae complendum, nisi dato sibi denario. Quem cum impatientia
solvimus omnes, et non tantum imputavimus exactori, quantum patronis et
patri Gardiano et Trutschelmanno, qui superius sub papilionibus
quiescebant, et nos hic incarceratos novis exactionibus vexari
sinebant, qui tamen tenebantur nos protegere et ab his defendere.
Itaque denario soluto permissi sumus exire ad necessitates naturae, nec
ausi fuimus longius ire, nisi ad oram maris, quia undique circumdati
fuimus armatis paganis. Interea venerunt mercatores cum suis mercibus,
et coci cum suis instrumentis, et juxta nos pro lucro suas operas
exponebant, et diem dominicum ignorabant. Intendebam autem, in ipsa
spelunca peregrinis pronunciasse evangelium diei dominicae cum
exhortatione, et tantus erat tumultus circa mercatores et cocos et
concursus Saracenorum et juvenum discursus, quod non potui complere
horas, nisi cum multis impedimentis. Videntes enim me in libro legere,
circumsteterunt, riserunt, clamaverunt, literas inspicientes et
admirantes. Prandio peracto venit ad nos in speluncam Calinus parvus,
id est, magister hospitalis minor, dictus Elphahallo, Sarracenus,
probus tamen, ut sequentia docebunt, qui me optime novit, ex priore
peregrinatione, et sciebat loqui italicum et corruptum theutonicum,
quod didicerat a peregrinis, cum quibus saepe ad S. Katharinam
peregrinatus fuerat. Hunc ergo virum interrogavi, quomodo res se
haberent circa montem Synai, et dixi sibi, quae in galêa fuerant dicta.
Respondit, omnia dicta illius mamaluci esse mendacia, et quod
peregrinatio S. Katharinae esset jam securissima, quamvis anno
praeterito Arabes monachos tribulaverint ad S. Katharinam, Soldanus
tamen totam [rem] complanasset. His verbis fui multum laetificatus et
duxi virum ad Dominos meos, eos sibi commendans. Statim autem vir dixit
nobis, ut iremus secum et eduxit nos de specu, et circumduxit undique
per medium (#77 A#) castrorum, per tentoria Sarracenorum, et ostendit
nobis apparatum eorum, et magnas ruinas civitatis Joppensis, et
circuivimus duas turres in alto stantes, quae ibi derelictae sunt, et
singulis lustratis reduxit nos in carcerem. Invenimus autem ipsam
speluncam inquietam, propter juvenes Sarracenorum, qui diversis modis
exercitabant et vexabant peregrinos, et multos insultus faciebant eis,
de quibus longum esset dicere. Quaerunt enim cum industria occasionem,
ut peregrinum offendant, si possunt, sine magna occasione ei data, et
eo offenso accipiunt causam irascendi, et pecuniam postulandi.
Circueunt peregrinos, et quicquid repererint, furantur, vel rapiunt, et
aufugiunt. Quidam nobilis duxerat secum de Candia grandem flasconem cum
malfaseto pretioso, et ipsum vas suspenderat juxta se ad parietem, quod
videns quidam armiger Sarracenus per medium peregrinorum irruit, et
flasconem arripuit, et fugit. Post modicum reversus flasconem evacuatum
in habitaculum projecit. Quidam imberbis juvenis peregrinus de
Biccardia valde fuit per eos vexatus turpibus jocis, non poterat se ab
eis abscondere, quantumcunque latitaret inter peregrinos, nec pacem
habere. Conquestus est autem rem Trutschelmanno, qui parvi pendit
querimoniam, dicens: si aliquis sibi irrogasset injuriam et
percussisset et nocuisset, vellet eum defendere et vindicare; sed
propter jocum juvenum non posset aliquid facere, nec jocum juvenibus
interdicere. Hoc audito peregrinus ille, ne aliquam maculam famae et
honoris incurreret, et ne cottidianum ludibrium Sarracenis esset,
postposuit peregrinationem, et remeavit in galêam, ibique exspectavit
inter galêotas, donec peregrini reverterentur percursis locis sanctis.
Erat enim peregrinus ille juvenis valde pulcher et propter hoc
Sarraceni eum infestabant, forte magis ad vexandum, quam ad abutendum.
Mille modos quaerunt juvenes illi, ut peregrinos subtiliter ad
impatientiam provocent; ut, si ex subreptione percussionem aliquam
facerent, poena pecuniaria mulctentur. Ibi locum habet illud Matth. 5.
nolite resistere malo. Siquis consilium hoc tenere nequiverit, per
terram sanctam cum pace non ibit. Similiter locum ibi habet illud
Lucae. 6.: qui aufert, quae tua sunt, ne repetas. Et necesse est etiam
ad literam illud Mathaei 5. servare: siquis percusserit te in unam
maxillam, praebe ei et alteram. Cum autem jam sero factum esset, et
tenebrae essent, venit quidam et stetit in ostiolo speluncae, meque ex
nomine vocavit, sic clamans: domine Felix egredimini foras. Territus
autem respondi, me ibi in loco quietis esse, nec velle me exire; ad
quod rogare me coepit, dicens: magnam imminere necessitatem. Exivi ergo
ad eum, et erat quidem barcalerus nostrae galêae, missus a quodam, qui
in galêa constitutus in agone mortis pro me clamavit, ut mihi
confiteretur. Licet autem invitissime ad galêam reverterer, tamen ne
animam fratris negligerem, in tenebris ad mare descendi, et in barca
per scopulos periculosissimos in galêam navigavi, quae pene ita remota
stabat (#B#) a litore, sicut Seflingen ab Ulma. Et statim infirmum
illum expedivi, et lectulum meum de cumba mea sursum portavi, et in uno
transtro, de quo mihi erat aspectus ad litus, quievi, ut in casu, quo
peregrini de spelunca educerentur ad recessum, motum exercitus videre
possem. Ex remotione enim lucernarum ardentium juxta tentoria dominorum
Maurorum potuissem peregrinorum recessum percepisse. Nam juxta
quodlibet tentorium pendebant VI ardentes lucernae in altis stipitibus
propter honorem[TR142] Machometi, et dominorum ibi dormientium
reverentiam, et propter populi consolationem. Haec ego vidi de mari, et
magnum compassionem cum Dominis et fratribus meis peregrinis habui, qui
in spelunca squalida, et tenebrosa jacebant, et omni solatio luminis
carebant, et illi canes Sarraceni illustratione copiosa gaudebant.
Septima die ante solis ortum descendi in barcam, et per stridentes
aquas inter rupes ad litus remeavi festinus, quia putavi, nos illico
recessuros. Sed quia patroni nostri discordes erant, ideo diutius
detinebamur. Discordia vero illa Venetiis incepit, videlicet fol. 33.,
et usque huc duravit. Conabatur ergo quilibet suos peregrinos per
terras sanctam ducere sine alterius patroni peregrinis, et volebant
duas[TR143] societates, vel duas separatas turmas facere, quae nec
eodem tempore, nec in eisdem locis convenirent. Nos vero omnes
petivimus duci simul et semel sub eadem pactione, quod et Sarracenis
placuit in tantum, quod nullo modo volebant nos dividi ab invicem, pro
qua tamen divisione ambo patroni constanter instabant. Videns autem
Pater Gardianus montis Syon, quod discordia illa patronorum
peregrinationem impediret, et Sarracenos scandalizaret, eosque
impatientes redderet, convocatis ad se notabilioribus peregrinis et
quibusdam pacificis ac maturis Sarracenis, pro pacificanda lite
laborabat. Sed post multa hortamenta et verba non erat ibi vox neque
sensus concordiae, et post multas interlocutiones videbantur patroni
magis indurari, et contra se invicem commoti. Toto ergo die illo de
pace tractabant patronorum. Porro alii peregrini, qui tractatibus illis
non intererant, animosi et audaces facti sunt, et de caverna exierunt
ad litus maris, et ad locum, in quo stabant asinarii cum asinis, et in
exercitum Sarracenorum transierunt sine timore, et emebant a
Sarracenis, et cum eis societatem contrahebant. Ego etiam cum quibusdam
sociis per longum spatium per litus maris descendi ad fontem aquae
vivae, fluentis de saltu, et ibi bibimus gratis de aqua illa. Multis
enim diebus non biberamus aquam nisi argento comparatam et emptam.
Infra hunc fontem stat una rupis in mari, de profundo se super aquam
erigens, circa quam dicunt S. Petrum Apostolum piscatum fuisse, et
addunt simplices scripturam et evangelium ignorantes, quod ibi sit
locus, ubi Dominus Jesus ipsum Petrum et fratrem ejus de mari
vocaverit, dicens: venite post me etc. sicut habetur Matth. 4. et
saeculares milites in suis libellis scribunt hic contigisse. Sed verum
non est, quia illa vocatio apostolorum facta fuit in mari Galileae, nec
legitur quod (#78 A#) Dominus Jesus fuerit personaliter in Joppe, licet
S. Petrus legatur hic fuisse. Actor. 9. Ideo non nego, eum hic forte
piscatum fuisse. Reperimus etiam in maris litore innumeram multitudinem
de testis ostrearum in multiplici et varia forma, de quibus collegimus
eas, quae nobis magis pulchrae et mirabiles videbantur. Eodem die
quidam miles emit a quodam Sarraceno lapides, quos venales habuit in
spelunca, pro 5. ducatis, et putavit quod essent pretiosae gemmae. Quos
dum suis sociis ostenderet, comperit, non esse gemmas veras sed
sophisticas et falsas de vitro colorato. Retulit ergo vitrum ad
mercatorem, et aurum suum rehabere cupiebat. Sed mercator ille nequam
nec aurum reddere volebat, nec vitrum recipere. Miles ergo patrono suo
dolum indicavit, et patronus praefecto de Rama Sarracenum accusavit.
Statim autem, ut praefectus audivit, misit apparitorem cum baculo ad
carcerem nostrum, in quo mercator cum suis rebus sedebat, et abstulit
ab eo vi illos quinque ducatos, restituens eos peregrino, et eo multis
plagis cum baculo vapulato tradidit et vitrum. Sic ergo deduximus diem
illum cum minori taedio, quam praecedentes. Cum vero nox facta esset
venerunt quidam juvenes Aethiopes valde protervi et mali, scutiferi
dominorum Maurorum, et volebant ingredi speluncam ad furandum et ad nos
vexandum, sed custodes, quos conduxeramus, non permittebant eos
intrare, et diu simul concertabant et litigabant ante introitum. Cum
autem vidissent, quod ingressus eis non pateret, posuerunt se ante
ostiolum, et tota nocte cantaverunt, ululantes, latrantes, grinientes
sicut bestiae, canes et porci. Pessimas enim voces habent omnes
Orientales, nec possunt formare melodiam, sed cantus eorum est caprarum
clamor et vitulorum. Cum ista ergo inquietudine nox illa transiit.