ecclesiam S. Crucis, et officio ibi audito corpus S. Athanasii ibi
conquiescentis vidimus, et deosculati sumus: et modo pridie dicto
clenodia nostra ad contactum ejus adhibuimus. Hic Sanctus, pugil fidei
fortissimus, contra haereticos symbolum: Quicunque vult salvus esse,
confecit. Et demum in hospitium remeavimus. Post prandium ad Conventum
majorem fratrum Minorum transivimus, et locum qui est sollemnissimus
vidimus. Porro in quadam capella ecclesiae stabat quidam equus,
mirabili artificio compaginatus. Veneti enim gentilium mores imitantes
cuidam Capitaneo eorum, qui pro republica fortiter egerat, eamque sua
virtute plurimum auxerat, intendebant in recompensam memoriale perenne
statuere, et equum cum sessore aere fusum ad aliquem publicum urbis
vicum aut plateam locare. Et ut hoc magnificentius fieret, quaesierunt
in omnibus finibus eorum artifices sculptores, injungentes eis, ut
quilibet equum faceret ex quacunque materia vellet, et ipsi de tribus
equis melioris formae equum (#37 A#) eligere vellent, et secundum eum
aeneum equum fieri oportere: illum vero artificem, qui formaliorem
equum fecisset, ultra precium statutum muneribus honorare intenderunt.
Convenientes autem tres sculptores Venetias, unus fecit equum ex ligno
cooperiens corio nigro, qui stabat in capella praefata: et ita vivax
erat hoc simulachrum, quod, nisi magnitudo insolita et immobilitas
equum illum arte factum proderet, ipsum esse naturalem homo vivens
aestimaret. Alius artifex equum finxit ex luto, et in fornace decoxit
subtilissimae formae, ruffum colore. Tertius ex cera compegit equum
album elegantissime formatum. Et hunc Veneti elegerunt, tanquam magis
artificialem, magistrumque remunaverunt. Quid autem de equo fundendo
aere fiet, non audivi: forte etiam dimittent; viso ergo illo Conventu
et his quae dicta sunt reversi sumus in locum nostrum.
Quarta die, quae erat dominica Vocem jucunditatis et festum Beatissimae
Virginis S. Katharinae de Senis, de poenitentia S. Dominici transivimus
ad S. Johannem et Paulum, et ibi processioni solemni et Officio divino
affuimus. Et erat tota ecclesia plena hominibus et multae Beginae
ejusdem habitus erant ibi. Porro infra Officium transivi ad ambitum
fratrum, et reperi ibi transeuntem fratrem Ordinis mei, ferentem
insignia peregrinorum terrae sanctae, de provincia Franciae, et de
conventu Insulensi, qui etiam navigare nobiscum intendebat; cum illo
ergo contraxi notitiam, et foedus simul inivimus pro nostra
consolatione. Veruntamen in meam galêam non venit, sed in aliam: saepe
tamen in Jerusalem ipse mihi, et ego sibi, in consolationem venit. Post
prandium ego solus navigavi ad S. Dominicum, ut viderem Patres et
ostenderunt mihi manum unam integram Beatissimae Virginis Katharinae de
Senis, valde delicatam et grossam, cum carnibus et ossibus, quam et
aliquotiens deosculatus fui. In eodem Conventu etiam reperi quendam
fratrem Ordinis de Neapoli insignia peregrinorum sancti sepulchri
ferentem: cum quo etiam societatem feci. Sed nec ipse in meam galêam
fuit receptus. Post ad hospitium navigio reversus sum.
Quinta die ad insulam S. Helenae Imperatricis navigavimus, et Missam
ibi legi Dominis. Post Missam patefecerunt nobis monachi tumbam[TR67]
S. Helenae, et corpus ejus integrum vidimus cum aliis multis reliquiis,
et deosculatis ac clenodiis contactis reliquiis in domum nostram
reversi sumus. Post prandium in galêam conductam navigavimus, et
reperimus, quod patronus ad partem inferiorem cumbarum nostrarum fieri
fecit asseres, ut quosdam in eis collocaret ad pedes nostros, ubi
debebant poni calceamenta et urinalia nostra. Diximus autem custodibus
galêae, ut patrono dicerent, quod nisi in crastinum illos asseres
deponeret, pactum factum irritare vellemus, quia esset contra articulum
nonum. Ex hoc facta est dissensio inter peregrinos et patronum.
Oportebat tamen eum opus factum destruere, si volebat nos secum
retinere. Et ita dispositis cumbis ad hospitium reversi sumus. (#B#)
Sexta die navigavimus ad Sanctam Luciam, et ibi Officio audito corpus
ejusdem virginis, quod ibi honorifice in tumba reconditum habetur,
vidimus, et deosculati sumus, et reversi sumus ad locum nostrum. Eodem
die ad forum transivimus, et omnia necessaria ad galêam pro navigatione
emimus,[TR68] culcitras, lectulos, cervicalia, linteamina, coopertoria,
mattas, amphoras, et caetera pro singulorum cumba. Ego culcitram pro me
jussi emere repletam pilis vaccarum, et stratos laneos de Ulma mecum
tuleram, ut sic dormirem in galêa, sicut in cella. Indignum enim
judicavi molliori stratu uti in navi, quam in cella.
Septima die, quae est festum translationis S. Petri martyris,
navigavimus extra Venetias in Murianam, et Officium ad Praedicatores in
ecclesia S. Petri martyris audivimus. Et viso ibi Conventu et fratribus
navigavimus ad ecclesiam parochialem, ubi plebanus ostendit nobis in
tumba una multa corpora integra de Sanctis Innocentibus, quibus
deosculatis transivimus ad fornaces vitriatorum, in quibus arte
subtilissima instrumenta vitrea multiformia fiunt; in toto namque mundo
non sunt tales vitrorum artifices sicut ibi. Faciunt enim ibi vasa
pretiosa crystallina, et alia mira ibi videntur. Quibus, visis navigio
Venetias reversi sumus in nostrum hospitium.
Octava die, quae erat festum Ascensionis Domini, ascendimus ad
ecclesiam S. Marci, tam ad Officia divina, quam ad solemnia spectacula
cernenda. Innumerabilis enim populus illo die ibi confluit. Omnibus
enim congregatis Patriarcha cum suo Clero et omnibus Conventibus
religiosorum, et Dux cum suo Senatu et omnibus Societatibus Scabinorum,
singuli in suis ordinibus et ornatibus, cum vexillis, luminaribus,
reliquiariis, crucibus, de ecclesia S. Marci procedunt ad mare, ibique
praeparatas naves ingrediuntur: et Patriarcha cum[TR69] Duce, et Senatu
Buzatorium (latine Bucefalum ab equo Alexandri magni sic nominatum)
ascendunt: quae est grandis navis in modum tabernaculi depicta, et auro
tecta et sericis sagis operta, et haec omnia fiunt cum ingenti
apparatu, cum campanarum omnium sono, et clangore tubarum, et cantu
diverso Clericorum. Et dum Buzatorium remis, qui sunt ultra trecenti, a
terra trahitur, ultra quinque millia navium eum concomitantur. Navigant
autem usque ad castella, ubi est portus venetus, et dum extra portum ad
mare venerint universae naves, Patriarcha ipsum mare benedicit, sicut
est mos in multis partibus illo die aquas benedicere. Benedictione
peracta, Dux annulum aureum digito suo detrahens ipsum annulum in mare
projicit, quasi desponsans mare Venetis. Post annulum multi se
denudant, et feruntur in profundum quaerentes annulum. (#38 A#) Et
ille, qui eum invenit, sibi retinet, et cum hoc per totum annum liber
in civitate manet ab omnibus oneribus, quibus pro republica ibi
habitantes gravantur. Et dum haec aguntur, circumstant universae naves
in magna pressura, et est tantus sonitus bombardarum, quas emittunt,
tubarum, tympanorum, et clamantium ac cantantium, quod mare videtur
moveri. His spectaculis etiam affuimus in propria conducta barca;
peracta illa benedictione et desponsatione maris convertunt Buzatorium
ad monasterium S. Nicolai alyu [sic] et ibi petito litore exeunt omnes
de omnibus navibus et ingrediuntur ecclesiam, quam vix centesima pars
populi ingredi valet, quamvis magna sit, et tamen in illa multitudine
non est mulier aliqua, sed totum negotium hoc per viros agitur. Dum
autem Patriarcha pontificalibus ornatus et Dux cum suis contra
ecclesiam properant, Abbas monasterii, infula decoratus, et sui monachi
sacris induti obviam multitudini veniunt, ipsumque Patriarcham ac Ducem
suscipiunt, et in chorum ducunt, et ibi Officium diei incipiunt, et cum
multa sollemnitate peragunt. Quo peracto ad naves redeunt et navigant
omnes, unusquisque ad locum suum ad prandium. Talibus spectaculis
aliquotiens interfui alias etc. de quibus vide fol. 210. P. 2. Porro
per totas octavas Ascensionis sunt festa nundinarum et mira videntur in
istis octavis.
Nona die transivimus ad monasterium dictum cruschechirii [sic] et Missa
ibi audita ostensum fuit nobis corpus S. Barbarae cum pluribus aliis
reliquiis, quibus venerabiliter deosculatis reversi sumus in nostrum
hospitium. Eodem die transivimus simul in quamdam domum, in qua stabat
elephas, bestia grandis et horribilis, quam vidimus et mirati fuimus,
de tanta disciplina tam immanis bestiae. Faciebat enim nobis videntibus
ad nutum magistri sui mira. Hanc bestiam emit homo ille pro quinque
millibus ducatis, et a Venetiis duxit eam in Germaniam, et multam
pecuniam congregavit: nemo enim permittebatur eam videre, nisi
praestito argento. Postea duxit eam usque in Britanniam, et ibi in mari
tempestate compellente ejecta fuit per naucleros ad mare, et ita
periit. etc.
Decima die, quae sabatum fuit, navigavimus ad ecclesiam, quae dicitur
S. Maria de Gratia, et Missam audivimus, et inde navigavimus ad S.
Mariam de miraculis, ubi ecclesiam miri decoris aedificant cum
monasterio pulcherrimo. Tempore meae primae peregrinationis incepit
concursus ad illum locum fieri, nec erat ibi aliqua capella, sed tantum
imago beatae Virginis (#B#) in tabula affixa parieti, et dicebatur quod
miracula ibi fierent. Et factus fuit tantus concursus et oblatio, quod
ibi nunc est res pretiosa et dicitur ad S. Mariam de miraculis. De quo
plus dicam fol. 208. B. parte 2.
Undecima die, quae fuit dominica infra octavas Ascensionis Domini,
audita Missa in proxima ecclesia juxta nostrum hospitium et sumpto
prandio navigavimus ad ecclesiam dictam de Castello, ubi residet
Patriarcha venetus, et sunt ibi omni dominica plenariae indulgentiae;
has indulgentias solvimus et locum vidimus. Est enim ecclesia magna et
antiqua, et reperimus in ea fratrem ordinis Praedicatorum praedicantem,
quem tamen nos non intelleximus, et sermone finito in domum nostram
reversi sumus.
Duodecima die, quae est Nerei, Achillei, et Pangratii martyrum,
navigavimus ad ecclesiam S. Zachariae, et Missae ibi interfuimus. Post
Missam denuntiavimus Abbatissae monasterii annexi ecclesiae, rogantes:
ostendi nobis reliquias. Sunt enim moniales divites et nobiles satis
seculares, Ordinis S. Benedicti. Patefecerunt autem nobis unam tumbam,
in qua corpora illorum trium martyrum, quorum dies erat, quieverunt,
scl. Sanctorum Nerei, Achillei, et Pangratii. In alia argentea tumba
vidimus integrum corpus Zachariae, patris Johannis Baptistae, cum
aperto ore, et juxta eum corpus beati Georii Nazianzeni, et corpus B.
Theodori Confessoris, et corpus S. Sabinae Virginis et martyris.
Miratus autem fui de tantis reliquiis illius ecclesiae, et fuit mihi
dictum, quod filia cujusdam Imperatoris fuit ibi quondam Abbatissa, qui
ob amorem filiae corpora illa ad istum locum transtulit. Reliquiis ergo
visis et deosculatis reversi sumus ad locum nostrum.
Tertio decimo post prandium navigavimus ad S. Andream ad Carthusienses,
ubi est solemnissimum monasterium magnum; propriam ocupans insulam,
quatuor habens ambitus et cellas magnas et pulchras. Ibi plures
particulares reliquias vidimus, ut digitum S. Andreae Apostoli, et
brachium S. Laurentii martyris et caetera. Et deinde remeavimus ad
locum nostrum.
Quarto decimo die mane navigavimus ad monasterium S. Georii, ex
opposito palatii S. Marci, ultra canale magnum, et Missam de S. Georio
cantari fecimus monachos illius monasterii, et post Missam multas
reliquias ostenderunt nobis, scilicet caput, sinistrum brachium cum
integra manu S. Georii; caput etiam S. Jacobi Apostoli minoris, et
corpus integrum S. Pauli Ducis constantinopolitani, et petiam de
spongia Domini, et alia plura: istis visis remeavimus. (#39 A#)
Quinta decima die, quae fuit octava Ascensionis Domini, et aeque
celebris, ut ipsa prima dies, ascendimus mane ad S. Marcum, et Missa
audita demonstratus fuit nobis S. Marci thesaurus inaestimabilis in
auro, argentis et lapidibus pretiosissimis. Ibi tumbam cum corpore S.
Isidori vidimus. Corpus vero S. Marci, quod Veneti de Alexandria
tulerunt in civitatem suam, non vidimus, quia dicitur, quod quidam
Monachus furto illud abstulit, et in Germaniam deportavit ad Owiam
majorem, de quibus omnibus latius dicitur in P. 2. f. 206. Deinde de
ecclesia transivimus in Ducis palatium, et per quendam de curia Ducis
ad omnia penetralia Ducis ducti sumus, etiam usque ad thesauros Ducis,
quos vidimus. Illa die est festum mulierum, et videntur ibi foeminarum
ostentationes seculares facientes, quod est mirum videre tantam
preciositatem.
Sexta decima die, jacentibus adhuc nobis in lectis, audivimus familiam
domus lamentantem. Nam hospes noster magister Johannes eadem nocte
obierat, et tractabatur de ejus sepultura. Unde quidam, aestimantes eum
fuisse pestilenticum, navibus conductis ascenderunt in Paduam, et ibi
per aliquot dies manserunt. Cum illis autem, qui remanserunt, ego
navigavi in ecclesiam S. Rochii in civitate venetiana, et invocavimus
praefatum Sanctum, qui specialis adjutor est timentium pestem, ne
inficiantur.
Decima septima die, quae fuit vigilia Pentecostae, navigavimus ad
Monasterium S. Johannis Ordinis albi, et ibidem Officio interfuimus et
reliquias deosculati sumus. Post prandium vero ad armamentarium, quod
nominant Archanale, civitatis transivimus, petentes intromitti.
Intromissi autem vidimus ibi mirabilem apparatum bellicum, et
reipublicae paramenta ad bella navalia et equestria ac pedestria, de
quibus post dicitur Part. 2. f. 205. Post hoc ivimus etiam ad domum
pistorum, qui coquunt paximates ad mare, et de tantis fornacibus et
ignibus et laboribus expavimus. Et demum ad domum reversi sumus.
Decima octava, quae fuit dies dominica et festum Pentecostes,
intravimus mane ecclesiam S. Bartholomaei Apostoli, quae est ecclesia
parochialis hospitii nostri; et ibi audivi confessiones quorundam
peregrinorum, et de licentia plebani ejusdem ecclesiae eosdem sacro
Eucharistiae sacramento communicavi, et mansimus per totum Officium in
parochia. Post prandium vero navigavimus ad ecclesiam Sancti Spiritus,
ad quem erat multus concursus pro indulgentiis et processio sollemnis
fraternitatum, quas Scolas nominant. (#B#)
Decima nona die navigavimus ad ecclesiam, quam nominant ad S. Mariam de
Misericordia, quae est pulcherrima, ditior et antiquior ecclesia in
urbe, ibique Officio divino interfuimus, et ornatum in picturis et
sculpturis mirati sumus. In reditu ad hospitium venimus ad multas alias
ecclesias, in quibus indulgentias accepimus, quarum ecclesiarum nomina
taeduit me scribere.
Vicesima die, facto mane, antequam sol incalesceret transivimus in
ecclesiam S. Mariae formosae: et certe ipsa ecclesia formosa est et
magna: ibi ergo Missis auditis ingressi sumus in hospitium. Nec die
illo exire domum praesumsimus propter excessivos calores. Tantum enim
erat calor, quantus praeterito tempore non est visus Venetiis. Qua
arefactae sunt cisternae, et facta est aquarum dulcium magna caristia;
nec habebatur ibi potabilis aqua, nisi quae de fluvio Brenta
adducebatur in navibus, et illa care vendebatur, et cisternis
circumfundebatur, ut per terram coleretur et in cisternas destillaret.
Vicesima prima die navigavimus ad S. Antonium prope S. Dominicum, et
ibi divino Officio interfuimus. Post Officium circuivimus et structuras
magnas, quas ibi Domini Veneti faciunt fieri, perspeximus, et tantas
expensas mirati sumus, quia de mari et aquis muros ingentes erigunt, et
est multum pretiosum ibi nova fundamenta jacere. Ratione illius
aedificii Dux Venetiarum fatribus nostris ad S. Dominicum erat illo
tempore multum offensus et alii senatores, quia postulabant a fratribus
spatium dimidii horti Conventus nostri pro monasterio S. Antonii
ampliando: sed fratres nolebant consentire et forti fronte Duci et
Senatui se opposuerunt, propter quod in magna indignatione steterunt;
ut tamen fratres flectere possent ad consensum, obtulerunt fratribus
contra orientem spatium in mari quantumcunque vellent, possent
accipere, et de sumptibus civitatis vellent fundamenta jacere: sed
Prior tunc temporis, homo imperterritus, nullo modo consentire volebat.
Porro Domini Veneti locum illum ita sollemniter aedificant cum honestis
habitationibus, et multis cameris, ut peregrini Jerosolymitani ibi
hospitentur. Inhonestum enim judicant, quod peregrini tam sanctae
peregrinationis habitent in publicis hospitiis et quod in tanta
civitate non habeant proprium locum nisi loca publica. Nam apud eos
hospitia publica sunt inhonesta, ideo quando ad eos veniunt magnates,
assignant eis proprias domus, ne in hospitiis maneant. Suas etiam
popinas, quas hospitibus magnis de communitate offerunt, invitissime ad
hospitia publica mittunt, et si mittunt, exiguas et minus honestas
mittunt. Dictum enim fuit Dominis meis, quando fuit de civitate
popinatum, quod si essent in alio loco, quam in hospitio publico,
Domini Veneti saepius popinas mitterent, (#40 A#) et liberalius
agerent. Et idcirco locum illum aedificant sumptuose, ut honorabiles
peregrini ibi habitent et honorentur ab eis. Inde de S. Antonio
navigavimus in galêam nostram, quae de S. Marco fuerat prope S.
Antonium educta, et invenimus in ea multos laboratores, navem cum
transtris[TR70] et remis et malis et aliis requisitis coaptantes, et
arenam inducentes. Quod ut vidimus, gavisi sumus sperantes nos citius
recessuros.[TR71]
Vicesima secunda die navigavimus ad ecclesiam, quae dicitur ad
Apostolos, ibique divina audivimus. Post Missam ostenderunt nobis
corpus S. Mariae Virginis, de qua in Vitis Patrum clara habetur mentio:
in prima parte (p. 49. b.) Post prandium iterum in galêam navigavimus
educentes in eam aliquas capsas et cistas ad cumbas nostras.
Navigavimus etiam ad locum maximarum navium, in quas ingressi, vidimus
digna admiratione, quomodo aqua tam gravissima pondera possit portare
et tam ingentes structuras.
Vicesima tertia die navigavimus ad ecclesiam S. Jeremiae, et post
Missam corpus S. Magni Episcopi fuit nobis ostensum, qui fuit primus
antistes civitatis venetianae. Et inde ad monasterium S. Mariae, quod
dicitur Virginum, venimus et multas sanctorum reliquias ibi vidimus, et
alias capellas illo die multas lustravimus, quarum nomina transeo.
Vicesima quarta die, quae est translatio B. Dominici, navigavimus ad S.
Dominicum ad fratres Praedicatores, et ibi divino Officio interfuimus,
et inde transivimus ad S. Annam prope; ibi etiam multae reliquiae sunt
nobis ostensae. In reditu navigavimus ad S. Mariam de vinea, ubi
fratres minores de observantia habent pulcherrimum conventum, eumque
indies pretiosiorem faciunt. Ibi gloriosa Virgine salutata reversi
sumus ad locum nostrum.
Vicesima quinta die, quae fuit dominica et festum beatissimae
Trinitatis, mane surgentes transfretavimus canale magnum ad ecclesiam
S. Trinitatis, ubi est domus Dominorum Theutonicorum, et ibi
processioni et divinis Officiis interfuimus et invitati cum illis
Dominis pransi fuimus. Maximus autem concursus est illo die ad locum
illum; et per totum diem est canale repletum navibus venientium et
recedentium. Cum autem ad hospitium reversi essemus, audivimus, quod
Domini Consules Venetorum mandassent (#B#) ambobus patronis, ut cum
peregrinis in illa septimana recederent nec ultra manerent. Quo audito
laetati sumus, quia taedium magnum incepimus habere Venetiis.
Vicesima sexta die transivimus ad S. Stephanum, ubi est Conventus
Augustinensium, et ibi audivimus Missas. Post Officium ostenderunt
nobis fratres quosdam lapides, cum quibus credunt fuisse S. Stephanum
lapidatum in Ierusalem. Eodem die mandavit patronus, ut omnes cistas et
reservacula ducere faceremus in galêam, quod et fecimus celeriter cum
magno gaudio, quia recessum nostrum desideranter exspectavimus.
Vicesima septima die navigavimus ad S. Cartianum, ubi est quaedam
ecclesia parochialis, in qua Missam audivimus. Post Officium
ostenderunt nobis clerici corpus S. Maxim. Episcopi; quod in argentea
teca honorifice est locatum. Transivimus etiam ad unam ecclesiam, in
qua corpus S. Sabbi Abbatis requiescit. Et istis reliquiis deosculatis
reversi sumus in hospitium. Eodem die occupati multum fuimus cum nostra
expeditione facienda in galêam, et videbatur nobis, quod vix
sufficerent nobis dies residui, quos adhuc Venetiis mansuri fuimus pro
nostra expeditione.
Vicesima octava die mane navigavimus ad S. Mariam Carmeli, ubi fratres
Carmelitae Conventum habent, et Missa audita celerius in hospitium
reversi sumus. Disposuerant enim Domini peregrini medicum, qui
pransurus erat nobiscum. Ab illo physico receperunt regimina in
scriptis per mare, quilibet secundum conditionem suam, et dedit eis
recepta de apothecis, et multi receperunt purgationes, sicut necesse
est mare ingredientibus prius purgari.
Vicesima nona die, quae fuit festum sanctissimi Corporis Christi, ad S.
Marcum ascendimus et processioni solemni affuimus. Nunquam vidimus
tantas solemnitates illo die, sicut ibi. Mirifica enim erat haec
processio multitudine maxima religiosorum omnium Ordinum et sacerdotum,
qui sacris induti vestibus cum reliquiaris pretiosissimis et variis
procedebant ordinate per circuitum plateae S. Marci, quae cooperat erat
sagis lineis per totum longum circulum, per quem processio de ostio uno
ecclesiae S. Marci usque ad aliud ibat. Patriarcha vero Eucharistiae
sacramentum portabat, ad cujus latus Dux ibat in sua pretiosissima
ducali mitrella; et Abbates infulati cum toto (#41 A#) senatu Venetorum
sequebantur. Delectabile valde est, praeter ecclesiasticum ornatum, qui
excellens est, videre maturitatem dominorum de Senatu, et honestissimum
eorum vestitum: hos sequebantur fraternitates multae et deinde communis
vulgus. Religiosi vero et canonici et clerici praecedebant cum cantu et
omni genere musicorum cum ludis et spectaculis diversis. Ibi nullum
collegium, nullum monasterium, nulla[TR72] fraternitas comparuit absque
aliquo singulari spectaculo, quo omnes mirarentur, et delectarentur.
Fratres Praedicatores de S. Johanne et Paulo suo decore et jocundis
spectaculis totam processionem venustabant: ibi vidimus tantum aurum,
tantum argentum, lapides pretiosos, vestes pretiosas, quod non potest
aestimari. Nihil est ibi quam multitudinis confusibilis compressio,
cursus et importunitas. Post prandium navigavimus ad monasterium, quod
dicitur ad corpus Christi, et sunt ibi moniales nobiles et ditiores
civitatis Ordinis Praedicatorum: et paene tota civitas post prandium
illa hora ad ecclesiam illam navigio venit, et fit magna navium
compressio et congregatio ad videndam processionem. Veniunt enim
fratres Praedicatores de tribus Conventibus: de S. Johanne et Paulo; de
S. Dominico et de S. Petro martyre, et faciunt ibi preciosam
processionem cum corpore Domini, per longum spatium, super canalem
magnum cum multis spectaculis. Inter ista divina solemnia quantae ibi
videantur vanitates, et mulierum intemperata ornamenta et secularium
rerum dissolutiones, et religiosorum ac clericorum evagationes,
perpendat ille, qui tantae multitudinis confluxum considerat. Si
sanctissimo et divinissimo sacramento honor acceptus est tam
saeculariter exhibitus, Deus, qui omnia novit, scit. Istis ergo finitis
remeavimus in hospitium nostrum ad coenam.
Tricesima die ad ecclesiam S. Danielis navigavimus, et ibi Missam
audivimus; post Missam ostenderunt nobis corpus integrum cujusdam S.
Johannis martyris; illas ergo reliquias deosculati sumus et in domum
reversi. Eodem die, facto prandio, multi peregrini colligatis sacculis
suis navigaverunt in galêam, nec amplius in civitatem redierunt
manentes in navi usque ad omnium exitum.