The printed Greek used no diacritics, except for the one word ὅς
(including accent) in the Odyssey quotation. All other rough-breathing
marks have been added by the transcriber. Line breaks in verse citations
are as in the original.
The errors are unusual. Instead of confusing similar letters such as υ
and ν, or garbling diacritics, the Greek passages read as if they were
learned orally, and written down from memory. Substitutions of ο for ω
and ι for ε are especially common. The more significant differences
between Ogilvie’s text and “standard” readings are given here.
Aristotle, _Poetics_ 1448b (in footnotes 3, 5, 6 as “c. 4”):
Και Ἁρμονια και ρυθμος εξ αρχης
_or:_ τῆς ἁρμονίας καὶ τοῦ ῥυθμοῦ ... ἐξ ἀρχῆς
οἱτινες θηρεων τε μορφας των αγριοτατων και νεκρων
_or:_ οἷον θηρίων τε μορφὰς τῶν ἀτιμοτάτων καὶ νεκρῶν
Τα γαρ μετρα ὁτι μοιρον των ρυθμων ...
_or:_ τὰ γὰρ μέτρα ὅτι μόρια τῶν ῥυθμῶν ...
Plato, _Leges_ 669de (in footnote 7 as “Lib. XI”):
Μελος δε αυ και ρυθμους ανευ ρημα{των} [_end of word illegible_]
_or:_ μέλος δ’ αὖ καὶ ῥυθμὸν ἄνευ ῥημάτων
Hesiod, _Theogony_ 31 (in footnote 31 as l. 63):
Δρεψασθαι θηητον· επενευσαν δε μοι αυδην
_or:_ δρέψασαι, θηητόν· ἐνέπνευσαν δέ μοι αὐδὴν
Aristotle, _Poetics_ 1449a (in footnote 52 as “c. 4”):
... οἱ δε αντι των Επων τραγωδιδασκαλοι, δια τω μειζω
και ενεμοτερα τα σχηματα ειναι ...
_or:_ ... οἱ δὲ ἀντὶ τῶν ἐπῶν τραγῳδοδιδάσκαλοι, διὰ τὸ μείζω
καὶ ἐντιμότερα τὰ σχήματα εἶναι ...
Callimachus I. 68-69 (body text and footnote 63):
Θηκαο δ’ οιωνον μεγ’ ὑπειροχον αγγελεωτην,
Σων τεραων‧ ἁτ’ εμοισι φιλοις ενδεξια φαινοις
_or:_ θήκαο δ’ οἰωνῶν μέγ’ ὑπείροχον ἀγγελιώτην
σῶν τεράων‧ ἅ τ’ ἐμοῖσι φίλοις ἐνδέξια φαίνοι
Iliad VIII. 438-443 (body text and footnote 65):
Ζευς δε Πατηρ ιδηθεν ευτροχον ἁρμα και ἱππους
Ολυμπονδ’ εδιωκε, θεων δ’ εξεκετο θωκους.
Τω δε και ἱππους μεν λυσε κλυτος Εννοσιγαιος
Ἁρματα δ’ αμβρωμοισι τιθει, κατα λιτα πετασσας.
Αυτος δε χρυσειον επι θρωνον ευρυοπα Ζευς
Ἑζετο, τω δε ὑπο ποσσι μεγας πελεμιζετ’ Ολυμπος.
_or:_ Ζεὺς δὲ πατὴρ Ἴδηθεν ἐύ̈τροχον ἅρμα καὶ ἵππους
Οὔλυμπον δὲ δίωκε, θεῶν δ’ ἐξίκετο θώκους.
τῷ δὲ καὶ ἵππους μὲν λῦσε κλυτὸς ἐννοσίγαιος,
ἅρματα δ’ ἂμ βωμοῖσι τίθει κατὰ λῖτα πετάσσας:
αὐτὸς δὲ χρύσειον ἐπὶ θρόνον εὐρύοπα Ζεὺς
ἕζετο, τῷ δ’ ὑπὸ ποσσὶ μέγας πελεμίζετ’ Ὄλυμπος.