JERONIMO.
Myn Heer, ei, wilt...
DANDYN.
'k Zeg noch, wilt my de kop niet breeken.
Hoe Heer, zyt gy't? ja toch, ik zal u hooren. Maar
Wiens Dochter is dat? wel, waar loopt die schoonheid daar?
JERONIMO.
Zy is myn Dochter, Heer.
DANDYN.
Ras, doet haar wederkeeren.
IZABEL.
Gy zyt belet.
DANDYN.
Hoe ik! o neen, wat's u begeeren?
Zei jy niet, dat je waart haar vader? en dat zy...
JERONIMO.
Myn Heer...
DANDYN.
Zy weet uw zaak veel beter Heer, als gy.
De schoonheid kan men uit haar hemelsche oogen leezen!
Maar dat's 't niet al, myn kind, daar moet ook wysheid wezen.
'k Ben opgetoogen door de schoonheid van haar hair!
Maar wilt gy hoe galant ik in myn jonkheid waar,
Men zei...
IZABEL.
'k Geloof het wel.
DANDYN.
Wiens zy wilt gy verkiezen?
Wien wilt gy dat van tweên zal zijn Proces verliezen?
IZABEL.
Noch d'een, noch d'andre.
DANDYN.
Spreek, 'k zal alles doen expres,
Om u alleen.
IZABEL.
Myn Heer, ik ben uw dienares.
DANDYN.
Hebt gy uw leeven wel zien pynigen, of hangen?
IZABEL.
Neen, Heer, ik wensch niet om die eer van u t'ontfangen.
DANDYN.
Kom, kom, ik moet u dat rekres doen.
IZABEL.
Ach! die eer
Is al te groot; kunt gy dat aanzien? gy, myn Heer?
DANDYN.
Dat doet me een uur of twee van ieder dag passeren.
JERONIMO.
Myn Heer, ik kom hier om...
LEANDER.
Hoor vader, zyn begeeren
Zal ik u in een woord of twee geheel ontleên.
Daar 's iemand, die wel wenscht in 't Huuwelyk te treên,
't Is alles klaar, als gy het toestemt: zy verlangen
Zo Bruid als Bruigom om het woord van u t'ontfangen;
Het geen de Dochter wil, begeert de Vader. Nu
Kunt gy maar vonnissen.
DANDYN. _zich herstellende._
Ik geef myn woord aan u.
Ga heen, wilt haar van daag, hoe eer hoe liever trouwen.
LEANDER.
Mevrouw, nu kunt gy uw Schoonvader daar beschouwen,
Groet hem.
JERONIMO.
Hoe, hoe?
DANDYN.
Wat's dit voor een verborgentheid?
LEANDER.
Men volgt van stip tot stip al 't geen gy hebt gezeit.
DANDYN.
'k Zal 't niet herroepen, nu ik 't Vonnis heb geweezen.
JERONIMO.
Myn Dochter stemt dat niet, zy zal uw Bruid niet wezen.
LEANDER.
'k Verlaat my heel, myn Heer, op 't woord van Izabel.
JERONIMO.
Hoe, ben je stom? spreek op, nu wakker spreek. Ja wel!
IZABEL.
Ach, Vader, 'k durf in 't minst daar tegen Appelleeren.
JERONIMO.
Ik wel, dat schut ik.
LEANDER.
Ei, wil u niet eens bezeeren,
Kent gy dit schrift wel? 't is uw hand, gy hebt geen kracht
Tot Appelleeren.
JERONIMO.
Hoe?
DANDYN.
Hy heeft u in zyn macht.
JERONIMO.
Ik zie, ik ben verleid, maar 'k zal dat revenzeeren.
Al zou ik twintig jaar daar tegen procedeeren.
Je hebt de Dochter, maar de beurs niet.
LEANDER.
Wel, myn Heer,
Wie eischt u geld? wie zeit dat ik wel iets begeer?
Laat ons uw Dochter, en bewaard uw goed.
JERONIMO.
Pasientie,
Och! och!
LEANDER.
Zyt gy voldaan Papa van d'Audientie?
De Vader zwygt, en een die zwygt die consenteert?
Wie weet ook, of hy niet die uitslag heeft begeert.
DANDYN.
Volkomen, Zoon; niets kan als rechten my behaagen,
Ik wil daar in besteên de rest van myne dagen;
Maar laat de Pleiters in toekomende, myn Zoon
Wat korter zyn; en uw misdadige...
LEANDER.
Verschoon
Hem maar, laat ons in vreugde ons zelf niet kwellen;
Ei, Vader.
DANDYN.
Wel ik zal van daag het recht uitstellen.
't Geschiet om uwent wil zoet Bruidje, laat ons gaan
De wezen troosten, met een roemer van een vaan.
_Einde van het derde en laatste Bedryf._