IZABEL, _van binnen_.
Wie klopt daar?
WOUTER.
Vriend, doet op. 't Is Izabel.
IZABEL.
Wie wou jy spreeken, Heer?
WOUTER.
Mejuffrouw, 'k wenschte wel,
Dat ik de goedheid, van uw heusheid mogt erlangen,
Dat gy dit klein Exploot woud van myn hand ontfangen.
IZABEL.
Vergeef my dat, myn Heer, 'k heb nooit daar in gedaan.
Myn Vader komt zo 't huis, die zal u best verstaan.
WOUTER.
Is hy niet 't huis, Juffrouw?
IZABEL.
Neen.
WOUTER.
Daar 's niet aan bedreven,
Wyl 't onder uwe naam alleen maar is geschreven.
IZABEL.
Gy zyt verkeert, myn Heer, 'k hou van die kanker niet,
Die dag en nacht vreet, met de nasmaak van verdriet.
Zo niemand niet meer hield als ik van 't procedeeren,
Jy, en jouw aanhang mogt wel voort wat anders leeren.
Vaar wel.
WOUTER.
Maar hoor...
IZABEL.
Neen, neen; uw praat is my niet lief.
WOUTER.
't Is geen Exploot.
IZABEL.
Wat dan, een Liedje?
WOUTER.
't Is een Brief.
IZABEL.
Noch minder.
WOUTER.
Lees ze reis.
IZABEL.
Neen, neen; daar schuilt wat achter.
WOUTER.
't Is van myn Heer...
IZABEL.
Vaar wel.
WOUTER.
Leander.
IZABEL.
Spreek wat zachter.
't Is van myn Heer...
WOUTER.
Ja wel! ik heb me schier bedaan,
Dat jy me hooren, en myn boodschap zoud verstaan.
IZABEL.
Verschoon me, ging ik in myn drift my wat te buiten.
Ei, geef.
WOUTER.
Je moest de deur my voor de neus toesluiten.
IZABEL.
Nou, Wouter, 'k kon je zo vermomd niet van koleur.
Kom, geef.
WOUTER.
Hoe, sluit je voor een eerlyk man de deur?
IZABEL.
Ja, geef maar.
WOUTER.
Bloed!
IZABEL.
Loop heen...
WOUTER.
Daar lees ze maar van binnen;
Weest op een andre tyd zo haastig niet van zinnen.
_DERDE TOONEEL._