Caput IV.
Quemadmodum Herus Schwartz iter ad Aureum Rivum susceperit, et quam
prospere ibidem res gesserit.
Misellus Glück parvulus solus domi perquam sollicitus reditum Hans
præstolabatur. Quum eum nequaquam redivisse intelligeret, maximo
terrore percitus ad carcerem cucurrit remque omnem fratri suo
Schwartz patefecit. Hæ res Schwarz nimium quam multum placuerunt,
dixitque fratrem Hans absque dubio in nigrum esse versum lapidem,
futurumque ut ipse omni auro potiretur. Verum Glück interitum fratris
summo mœrore lugebat, totamque noctem planctu explebat. Mane
illucescente nullus in domo reperiebatur panis, nulla pecunia. Igitur
Glück domo discessit, seque in servitium alterius aurifabri
auctoravit, et ita sedulo atque affabre laboravit, totosque dies
solidos satagendo exigere solitus erat, ut paullo post satis pecuniæ
mereret, qua fratris mulctam persolveret, eumque e vinculis
redimeret. Oblatam a fratre pecuniam Schwartz lætus accepit,
spoponditque ei aliquantum auri quod ex amne esset accepturus. At
Glück id unum ab eo petivit ut proficisceretur videretque quid de
Hans factum esset.
Nunc, ubi audivisset Schwartz fratrem suum Hans aquam benedictam
furto sibi comparasse, ipse quoque putabat hunc modum res
administrandi regi Aurei Rivi haud omnino placere potuisse, statuit
se aliam, magis probam, secuturum comparandi rationem. Pecunia igitur
a Glück ulterius obtenta, adivit quemdam sacerdotem improbum, qui
illi aquam benedictam ultro erga pecuniam permutavit. Schwartz iam
minime dubitavit rem se rite administravisse. Postridie itaque
Schwartz prima luce surrexit, canistellum pane vinoque instruxit,
aquam benedictam lagenæ infudit, seque itineri montes versus propere
commisit. Perinde ac fratri, sibi quoque mirum videbatur fluentum
glaciale in itinere offendere, atque canistello etiam cis fluentum
relicto, id nonnisi maximo nisu arduoque labore transfretare quibat.
Cœlum quidem nullis nubibus erat obrutum, omnino sudum tamen non
erat, nam leves vapores purpurei suspensi videbantur, regionique
impendére, unde caligo quædam colles obscurabat; atque ut Schwartz
arduam semitam per saxa superare conabatur, sitis ei, ut fratri ante,
suboriri cœpit, et quam levatá ad labra lagenulá extinguere pergebat.
Tum puellum flavis comis in rupe prostratum prope se animadvertit,
qui flens et gemens aquam ab eo flagitavit.
“Aquamne? sane quidem,” respondit illi Schwartz, “quum ne dimidio
quidem satis vel pro ipso me habeam!” ac processit.
Inter eundum radii solis sibi sensim languescere videbantur; et sub
idem tempus ex occasu solis atram nubem emergere cernebat. Dein iter
per alteram horam prosequitur, ubi iterum sitis eum urgere inciperet,
iterumque iam lagenulam ad labra levaverat, quum senem trans semitam
suam iacentem et aquam flagitantem offendit. “Aquamne? ais tu? quum
ne dimidio quidem satis mihi ipsi habeam,” ei respondit et ire
perrexit.
Tum lumen ante oculos suos obscurari sibi videbatur; levat oculos,
et, ecce vapores sanguinei coloris solem obnubilabant, moles autem
nubium atrarum in summam altitudinem subvolvebantur, quarum extremæ
oræ tamquam fluctus turbulenti maris fluctuare, et inter se pugnare
videbantur. Umbræ earum diffusæ semitam Schwartz lugubribus tenebris
obruebant.
Porro alteram horam Schwartz sursum repebat, quum fratrem suum Hans,
transversum semitam suam iacentem et exhaustum sibi videre videbatur;
atque ut prostratum eius corpus contuebatur, is ambo brachia ad se
tollebat, et aquam supplex flagitabat. “Ha, ha,” risit Schwartz,
“tune illic es? Memineris vincula, mi puer? Aquamne revera? Num tu
aquam me ex tanta longinquitate gratia tui supportasse arbitraris?”
His verbis prostratum corpus transgreditur; tamen, ut progreditur
respectat, et circa labia huius indicium singulare tamquam ludibrii
se vidisse autumabat. Itaque, quum iam aliquot ulnas profectus esset,
respexit, nec figura sui fratris amplius ibi videbatur.
Denique subitaneus horror supervenit Schwartz, rationem cuius rei
atque causam nesciebat; tamen fames auri metum eius superavit, ac
progredi perrexit. Tum convoluta moles atrarum nubium in medium cœlum
se attolit, quæ mox spiralia fulgura eructari cœpit, interque horum
emicationes undæ caliginis per universum cœlum consurgere, atque huc
et illuc ferri videbantur. Locus autem cœli ubi sol occumbebat, in
planitiem erat divexus, speciemque lacús sanguinei referebat. Interim
etiam ventus vehemens ex ea cœli plaga exoriebatur, qui oras nubium
coccineas in floccos discerpebat, et in cœcam caliginem dispellebat.
Quum vero Schwartz in pinnaculo Aurei Rivi consistebat, undæ huius
erant atræ tamquam tempestuosæ fulgurantesque nubes, spumæ vero
tamquam prunæ. Quum vero ipse lagenulam fluvii iniecit, simul mugitus
aquarum ex imo, boatus autem tonitruum desuper in unum concurrerunt.
Vix ipse hoc perfecerat, quum fulgur ante oculos eius coruscabat; tum
terra fatiscit sub pedibus eius, atque aquæ eiulatum eius
deglutiverunt. Tum gemitus amnis in noctem sæve accrevit, ut eædem
persultabant