Caput II.
Quid duo Fratres post visitationem heri Africi gesserint; et
quemadmodum parvus Glück regem Aurei Rivi ad colloquendum convenerit.
Herus Africus ipse, perinde ac sua verba, sibi prorsus consistebat.
Post visitationem momentosam, quam supra retulimus, Vallem
Thesaurariam nunquam amplius ingressus est; quod vero hoc etiam peius
erat, apud suos cognatos Vulturnium atque Zephyrum, multum poterat,
et ita usus est hac potestate ut hi quoque haud aliter sibi agendum
putarent. Proinde ab initio anni ad finem usque in ea regione prorsus
nulla pluvia erat. Itaque, quamvis in regione campestri in ima
planitie omnia læte virerent, ac florerent, patrimonium Trium Fratrum
solitudo deserta facta est. Solum, quod hactenus fertilissimum totius
regni erat, in rufas mobilesque arenas prorsus steriles versum est;
atque fratres, quum colluctari cum cœli asperitate et inclementia
amplius non valerent, ad victum sibi merendum, deserto suo
patrimonio, in vallem commigrarunt, societatemque humanam in urbibus
locisque campestribus quæsiverunt.
“Quid si artem aurifabrilem tentaverimus?” quæritat Schwartz ab Hans,
ubi frequentem quamdam urbem appropinquarunt.
“Ars egregia fraudatorum est: liceret enim in ea copiam auri admixta
mole cupri pulchre adulterare, quin id ulli mortalium unquam
innotesceret.”
Placuit propositum, convenitque inter illos, prohinc clibanum
conduxerunt, atque fratres aurifabri facti sunt. Duo tantum
prosperitati suæ artis obstabant: alterum, quod adventoribus suis
cupreatum aurum minus placebat; alterum, quod quum eis quidquam
vendere contigisset, parvum Glück solum ad clibanum administrandum
relinquere soliti essent, ipsi autem in proxima caupona quidquid
meruissent, in potanda sabaia prodigere consuevissent. Itaque totum
quod auri habebant liquaverunt, et quum non haberent unde novas
suppetias emerent, quum pretium perpotavissent, tandem eo ventum est
ut capidem, quam patruus donaverat parvulo Glück, et quam hic perquam
in pretio habebat, nec iacturam eius pro universo mundo facere
vellet, etiamsi nihil unquam ex ea nisi aquam aut lac bibisset,
concupiscerent. Capis ista etiam aspectu erat admodum curiosa. Ansula
eius e cirris capillorum aureorum geminatis erat efficta, tanta arte
texta, ut fibræ potius e serica quam e filis metallicis formatæ esse
viderentur. Textura ea defluebat miscebaturque cum barba, operis
faberrimi, quod vultum humanum delicatissime conformatum ex auro
purissimo, omniumque maxime furvo, exprimebat sed paullo severiorem
atque iracundum. Supra, in vultu humano, in anteriore parte capidis,
par oculorum videbatur, quorum imperio ac dominationi tota vasis
superficies subesse parebat. Nemo autem ex hac capide bibere poterat
quin oculi hi in oculos potantis acriter defigerentur; unde Schwartz
ut factum indubitatum narrabat hos oculos, postquam capidem, vini
Rhenani plenam, decies et septies hausisset, in se nictasse. Quum
denique fratres decrevissent e capide cochlearia fabricari, dolor ex
rei conscientia tantum quod corculum parvi Glück non contrivit. At
sui fratres nihil nisi riserunt eum, et capidem in ærariam
coniecerunt; quo facto, ipsi in contiguam cauponam iam titubantes
digressi sunt, et eum, more suo, solum reliquerunt ut aurum, quum
omnia ad id parata essent, in lateres conflaret.
Post eorum discessum Glück dilectæ suæ capidi in æraria iacenti
ultimo obtutu valedixit. Textura crinium iam evanuit, rubens tantum
nasus scintillantesque oculi modo supererant, qui usque petulantes
prospectabant. “Nec mirum,” secum cogitabat Glück, “quum hunc in
modum tractentur.” Inde nunc ad fenestram exspes perambulabat, et ibi
ad captandam, serotinam auram, post tantum caloris a clibano perlatum
consedit. Ex hacce fenestra latissimus in iuga montium prospectus
patebat, quæ, ut iam antea monui, Valli Thesaurariæ impendebant,
præsertim autem in verticem, unde Aureus Rivus decurrebat. Dies iam
nunc ad finem vergebat. Glück, ut ad fenestram resedit, oculos in
longinquis rupibus pascere cœpit, viditque cacumina earum iubare
occumbentis solis inaurata et inflammata, ut nonnullæ nubium linguæ
circumpendentes veluti flagrare videbantur; item torrens, qui cæteris
etiam magis fulgidus undarum puri auri instar atque ardentis columnæ
ex uno præcipitio deorsum in alterum cadebat, quum interim arcus
cœlestis purpureus latus in transversum illi impendebat, nunc
coloribus in sua aspergine vividius inflammatis, nunc vero
languescentibus.
“Ah!” fatur Glück elata voce, postquam oculos diu ea visione
pavisset, “utinam torrens ille revera solidum aurum esset, quam foret
iucundum!”
“Non foret, profecto, mi Glück!” interloquitur quædam vox clara et
metallica, a suis auribus haud procul.
“Dii boni, quidnam est hoc?” clamitat Glück in pedes subsiliens.
Nemo in conspectu erat. Circumspectat in cubiculo, dispectat subter
mensam, identidem respectat pone se et iuxta se, at certe neminem
vidit, proinde iterum resedit ad fenestram. Nunc iam nihil locutus
meditabatur, nec a priori cogitationum cursu sibi temperare poterat,
iterumque ratum ei videbatur desiderium, si quo casu rivus ille in
solidum aurum mutaretur.
“Non foret, mi puerule;” fatur eadem vox etiam firmius.
“Quidnam, Ædepol, hoc est?” iterum quærit Glück. Iterum inspectat
calicularium, omnes cubiculi angulos, et quaquaversum, ut in medio
cubiculo stans, se versabat, continuo suspicatus aliquem pone se
latitare, quum eadem identidem vox cantilando in auribus suis
perstrepuit, “La-la-lira-la,” nullis quidem verbis, sed sono tantum
lenem melodiam profundebat; susurro ferventis in lebete aquæ haud
multum dissimilem. Dein Glück per fenestras foras spectabat. At vero
vox non foris, sed intus sonabat: sive sursum in diæta, sive vero
subtus in pedepláno. Neutiquam; id in isto ipso cubiculo sonuisse
necesse est; et cantilena iam iterum personabat, sed iam voce
firmiori, et numeris celerioribus quam ante “La-la-lira-la.” Tum
animo Glück incessit suspicio sonum hunc acriorem e regione ærariæ
manare. Eo itaque currit, levat operculum, inspicit, et recte sibi
videtur se speculatum fuisse, nam cantilenam non modo ex æraria,
verum plane e capide manare certum erat. Tollit igitur operculum, et
protinus fugit, terrore pavitans: certe etenim capis cantilabat!
Tantum in adverso angulo consistere ausus est, labiis apertis,
manibus per pauca tantum momenta sublatis, quum cantilena demum
cessavit, vox autem magis sonora facta est, quin etiam sic fari
cœpit:
“Heus!” clamat vox ad eum.
Glück nullum reddit responsum.
“Heus, mi puellule, Glück!” fatur capis iterum.
Omni igitur sua fortitudine fultus Glück ad clibanum accedit,
catillum, sive crucibulum, inde eximit atque introspectat. Aurum
totum erat fusum, eiusque omnis superficies tam erat lævis ac polita
quam fluvii; attamen loco vultum Glück repercutiendi introspectantis,
conspicatur subtus massam auri imaginem rubri nasi scintillantiumque
oculorum dilectæ suæ capidis, vel millies magis rubentem nasum
micantioresque ocellos quam unquam antea viderat.
“Age mi puerule Glück,” fatur iterum vox e capide, “ego prorsus
salvus sum, fac me effundas.”
At Glück pavore longe arctius tenebatur, quam ut idgenus facinus
tentare auderet.
“Age, effunde me, inquam!” rudiuscule repetit eadem vox.
Tamen Glück se movere usque non est ausus.
“Quin tu non perges me effundere?” iratus pergit vox. “At ego iam
nimis caleo.”
Viribus omnium artuum concitatis, Glück tandem crucibulum
apprehendit, id ad unum latus vertit, ut omne aurum efflueret.
Verumtamen loco auri liquidi primum venustum par crurum flavorum, tum
laciniæ tunicæ, dein duo brachia coxim posita, ac, postremo,
notissimum caput amici sui capidis prodibant, quæ omnia, ut in
apricum excesserant, in solum evolvendo sibi coaluerunt, ac solo
contacto, pumilio in pedes se erexit altitudinis vix sesquipedalis.
“Factum bene!” fatur pumilio, prius crura, tum brachia, mox artus
omnes, denique caput porrectans collumque, quoad licuit, fere quinque
minuta circumquaque versans, eo scilicet proposito ut cognosceret
utrum membra sua probe composita essent, et utrum quæque proprie
moverentur, dum Glück non sine hilari lepore miratus adstabat.
Indutus autem pumilus erat tunicellá e filis aureis texta tam
subtilibus, ut quasi intexti iricolores velut conchæ micarent. Super
hanc tunicellam fulgidam ad dimidiam fere corporis altitudinem in
cincinnum demissa barba defluebat, nec Glück discernere poterat ubi
desineret, sed in aere ei diffluere videbatur. Lineamenta tamen
vultus eius non tam delicatæ subtilitatis erant, quin potius rudiora
videbantur, colorque faciei cupreo erat similior, atque indolem
pusilli huius pertinaciorem magisque intractabilem prodebat. Finito
sui examine pumilio acutos suos ocellos rectá in Glück sublevavit,
eumque per minutum, aut plusculum, acriter contuebatur. “Haud ita
foret, Glück, mi puelle!” ait homunculus.
Hoc abruptum, et certe sine nexu, erat alloquendi genus. Poterat
quidem id ad fluxum cogitationum Glück referri, quem priora verba
pumili e catino excitarant; sed quocunque demum referendum sit, Glück
minime putabat sibi de ea re disceptandum.
“Non ergo esset, mi here?” quærit Glück humiliter et leniter.
“Non ita!” iudicis gravitate respondet pumilio; “nequaquam foret.”
Hoc dicto pumilus cucullionem suum superciliorum tenus deorsum
vulsit, duosque circuitus trium pedum longitudinis in cubiculo fecit,
pedibus suis altissime quam poterat sublatis, tum violenter demissis.
Hoc temporis intervallo Glück ad cogitationes suas colligendas usus
est; et quum nullam graviorem causam perciperet quare a pusillo suo
hospite sibi metuendum existimaret, ac, porro, quum stuporem suum
curiositate superari sentiret, quæstionem delicatiorem ponere non
dubitavit.
“Obsecro, mi here,” sumpto animo quærit Glück; “nonne tu capis mea
paullo ante fuisti?”
Audito hoc, homullus alacri motu se vertit, ad Glück accedit, ad
summam se proceritatem suam attollit, atque: “Ego,” inquit, “rex sum
Aurei Rivi.” Hoc dicto iterum se vertit, iterumque duos circuitus
senum pedum longitudinis perambulat, tempore concesso ut Glück
interea stuporem ex auditis conceptum perpendere ac digerere posset.
Deinde iterum reversus, ante Glück se stitit ut audiret quid Glück de
effatis suis sibi existimandum putaret.
Glück aliquid respondendum sibi duxit, quilibet sit rerum eventus.
“Maiestatem tuam,” inquit, “bene valere spero.”
“Audidum!” refert homunculus, urbanam quæstionem nihil dignatus, “Ego
sum rex eius quod vos mortales Aureum Rivum vocitatis. Species, in
qua me videras, sceleri cuiusdam potentioris regis debetur, a fascino
cuius, tu hoc temporis momento me liberavisti. Ob ea omnia quæ ex te
tuisque rebus, cum fratribus tuis sceleratis gestis, ad servitia
præstanda paratum me sentio. Quamobrem animum ad ea quæ dicam
adverte. Quiscunque conscenderit culmen eius montis ex quo Aureum
Rivum scatere cernis, atque, quiscunque scatebræ ad ipsum caput et
fontem tres guttas aquæ benedictæ iniecerit, eius in gratiam, et eius
solius tantum, rivus in aurum convertetur. At nemo semel frustratus
tentamen cum successu repetet; siquis vero aquam non benedictam amni
iniiciet, aquis eius obruetur, ipse autem in saxum nigrum mutabitur.”
Sic fatus rex Aurei Rivi se vertit, atque rectá candentissimas
flammas clibani invasit. Statura eius pedetentim incaluit, tum
irrubuit, mox candere, pellucida fieri, coruscare — fulgor fieri
impensissimus — dein levari, tremere, evanescere. Rex Aurei Rivi
evanuit.
“Va!” clamat Glück misellus, dum interim currit subter caminum
profugum persecuturus. “Dii boni!” meam en capidem! Meam capidem!
Meam capidem!”
Caput III.
Quemadmodum Herus Hans expeditionem ad Aureum Rivum susceperit, et
quemadmodum ibi prosperavit.
Vix rex aurei rivi tam singulari modo, ut in superiori capitulo
narravimus, e medio discesserat, Hans et Schwartz, immani modo ebrii,
domum boantes intraverunt. Quum paullo post comperissent ultimam
etiam laminam auri se penitus amisisse, saltem usque eo sobriefacti
sunt ut in Glück se præcipitarent, eumque per solidum quadrantem horæ
caiarent ac mulcarent; quo peracto se in sellas propinquas
coniecerunt, copiamque sese purgandi ei dederunt, quid scilicet ad
extenuandum suum scelus allegare posset. Glück itaque quid sibi
evenerit ex ordine enarravit, e quibus narratis ipsi utique ne verbum
quidem crediderunt. Itaque eum iterum fustigarunt, donec brachia
lassa conciderent, ac tum demum titubantes dormitum iverunt.
Postridie tamen, quum Glück in relatis constanter perseveraret, apud
eos quandam fidem meruit. Primus huius fidei eventus fuit dissidium
inter fratres, diuturnaque contentio, uter eorum prior rei periculum
facturus esset; quocirca strictis gladiis inter se certarunt.
Vociferatio inde exorta atque strepitus vicinos in terrorem
coniecerunt; qui quum certantes in gratiam conciliare non valerent,
rem ad magistratum detulerunt, unde lictor est missus qui rixam vi
sopiret.
Ea de re certior factus Hans arte effecit ut clam evaderet, seque
absconderet; verum Schwartz raptus ad magistratum est, atque iudex
eum ad servandam pacem mulctavit; quoniam tamen pridie vesperi omnem
suam pecuniam ad ultimam libellam perpotaverat, nec solvendo esset,
usque eo dum solvere posset, in vincula est coniectus.
Ut Hans hoc inaudivit valde est gavisus, statuitque iter ad Aureum
Rivum sine mora ingredi. Id unum modo quærebatur, quo potissimum modo
aquam benedictam sibi comparare posset. Adiit itaque parochum; at
parochus aquam benedictam homini tam perdito impertiri plane
recusavit. Postero igitur die, qui fuit Dominicus, Vesperis interesse
statuit, totá suá vitá primum; qua usus occasione, sub specie se aquá
benedictá lustrandi, scypho pleno furto sustulit, eamque secum domum
cum triumpho reportavit.
Postridie iam ante solem surrexit, aquam benedictam lagenulæ solidæ
infudit, duas lagenas vini, et aliquantum carnis assæ cum pane
quasillo imposuit, hoc autem humeris suspenso, sumptoque baculo
alpino, iter iugum montis versus ingressus est.
Eo itinere e suo pago carcerem oportebat eum præterire. Inspectando
fenestras quemnam putabimus ei sub oculos cecidisse, nisi ipsum
Schwartz inter clathra prospectantem, qui admodum pendens erat animi.
“Salve mi frater!” affatur eum Hans; “quidquamne habes quod regi
Aurei Rivi nuntiare velis?”
Schwartz præ furore dentibus frendebat, clathraque omnibus viribus
quassabat, sed Hans tantum irridebat illum, suasitque ei, ut usque eo
dum ipse reverteretur, iucunde læteque tempus degeret, tum quasillo
sublato, lagenuláque aquæ benedictæ ante oculos Schwartz ostentatá,
ut labiá huius rabie fere spumarent, iter suum susceptum animo
perquam erecto prosequebatur.
Dies profecto illuxit talis, qualis quempiam, etiam Aureum Rivum non
præ oculis ferentem, voluptate beare poterat. Infra, per longitudinem
vallis strata roscidarum nebularum iacebant, e quibus montes in
excelsa erupebant; humiliores eorum vertices opacis obtegebantur
umbris, vixque a fluitantibus vaporibus discernendi, sed leni ascensu
sursum vergentes in lumina solis eluctabantur, quæ acriori colore
rutilo percurrebant celsiores cautes angulares, tum in lineas planas
strati, per fimbrias conicarum pinuum transvolabant. His multo
altius, in longinquo, præceps cernitur rubicunda rupes, ruderum mole
obruta, castellique in speciem fissa et fracta, innumerisque
fragmentis ac ruderibus constrata, ac formas nonnisi in somniis
fictas referens, caput suum in excelsum erigebat, cuius in
anfractibus passim venæ nivium sole collustratæ, tamquam cornuta ac
ramosa fulgura, quaquaversum repebant; sed et his longe celsius ac
superius, nubeculá matutiná languidius, ac purius et immutabile, in
cærulo summum quiescebat, sempiternis nivibus opertum, culmen et
fastigium.
Aureus Rivus, qui ex una summitate humiliori, nec nive operta,
emanabat, iam prope umbris erat obrutus, præter summum asperginis
rorem, qui supra variabiles cataractæ oras levis fumi instar in altum
surgebat, ac veluti tenella velorum strata fluitabat in matutinis
flabris.
Oculi Hans in hac una et unica re erant defixi; immemor
longinquitatis superandæ, iter suum tam immoderata celeritate
perficere conabatur, ut antequam vel priores vertices humiliorum
collium virentium superasset, iam viribus exhaustus esset. Præterea,
quum iam hos colles superasset, quamquam situs naturæque horum
montium longá experientiá haud erat ignarus, admodum mirabatur se in
fluentum glaciale incidisse, quod ipsi omnino ignotum erat, et quod
se ab Aureo Rivo seiungebat. Itaque summá monticolæ audaciá illud
intrare non dubitavit; mox tamen sensit se nunquam antea in omni vita
tam insolitum, tamque perniciosum glaciale transire tentavisse.
Glacies admodum erat lubrica, et ex omnibus eius hiatibus sonitus
audiebatur ruentium aquarum, nec hoc unisonum murmur, sed variabilis
et elata, subindeque efferata melodia, sive ruptus singultus et
eiulatio petila, non raro in speciem humanæ vocis quiritantis.
Glacies in millena fragmenta nullius formæ erat comminuta, sed tamen,
ex opinione Hans, nequaquam in consuetam speciem glaciei aculeatim
fissæ. Lineamenta fragmentorum istorum curioso quodam modo certas
quasdam figuras præ se ferre videbantur, — perpetuo enim figuras
vivorum vultuum ex odio vel simultate torvorum exprimebant. Millena
umbrarum fallentium luminumque luridorum circum se fluitabant ac
versabantur, item in cærulocandidis glaciei pinnaculis, oculisque
viatoris corusco fulgore officiebant, dum, interea, aures ei
hebescebant caput autem vertigine, ab aquis subtus cum fragore ac
boatu ruentibus, rapiebatur. Eadem qua progrediebatur ratione hæc
molestissima incommoda augebantur. Glacies circa pedes eius passim in
nova fragmenta non sine fragore rumpebatur, novi oriebantur hiatus,
novique scopuli se erigebant ac nutabant utrimque, aliquot etiam ante
se corruebant. Tametsi hæc, similiaque discrimina, ipse iam antea in
aliis glacialibus maxime horribilibus sæpius expertus est, atque
pessimis tempestatibus, nunc, nihilo secius, novo quodam terrore
Panico oppressus transsiliebat ultimum hiatum, quo perfecto, viribus
ad extremum exhaustis, omnibusque artubus tremens, sese in cæspitem
ad latus montis loco tuto proiecit.
Quandoquidem in discrimine fluentum glaciale transeundi canistrum
cibariorum magno sibi incommodo futurum erat, id sibi necessario in
adversa ripa relinquendum censuit, et sic, præter frustula glaciei,
quibus se reficeret, habebat nihil. Ita sitim quidem restinxit, atque
quies etiam unius horæ corpus suum arduis exercitatum laboribus
recreavit, atque animus indomitá avaritiá accensus, eum ad iter
prosequendum incitavit.
Via eum nunc per dorsa sterilium ducebat rubentium saxorum sursum
abrupte vergentium, absque vel unica herba ad molliendos gressus, vel
absque unius digiti pinnis, quæ contra æstum solis australis umbram
præberent. Iam meridies erat, atque fervor solis callem ingenti
urebat æstu, dum omnis aura plane stare caloreque fervere videbatur.
Lassitudini, qua Hans nunc iam laborare incipiebat, sitis quoque
accessit, quæ eum iam admodum urgere cœpit. Semel iterumque
despectavit in lagunculam aquæ e cingulo pendentem. “Vel tres
sufficient guttæ,” secum dictitabat, “modo labra iis refrigerem.”
Sublevat lagenulam, eamque apertam labris applicat, quum illi prope
ad se aliquid, quod sibi moveri videbatur, sub oculos cadit.
Caniculus erat, et, uti parebat, mortis in luctamine. Lingua eius
extrusa pendebat, maxillæ arefactæ, immoti artus porrecti erant,
atque examen nigrarum formicarum circa labia faucemque eius scatebat.
Oculos ad lagenulam, quam Hans manu tenebat, avidus levabat. Is
lagunculam ad propria labia admovit, canem iacentem sprevit, pede a
via retrusit, iterque prosecutus est. Interea, nec sciebat quonam
modo, tamen umbram quamdam cærulam insolitam necopinato supervenire
sibi videre videbatur.
Semita interim magis magisque ardua et confragosa fieri cœpit, aura
autem montana non modo eum non allevavit, ut erat exspectandum, verum
etiam ingravescebat, ita ut sanguinem febri incenderet. Torrentum
cataractæ veluti ludibria auribus suis sonabant; omnes longe aberant,
sua autem sitis sensim augescere cœpit. Iterum alia elapsa est hora,
iterumque in lagenulam e latere pendentem usque adhuc ad medietatem
plenam despectabat, quæ tamen plus quam tres ferebat guttas. Ad eam
itaque aperiendam iterum constitit, et dum huic operam dat, aliquid
prope se moveri iterum animadvertit. Puellus flavis comis in scopulo
iacebat in sua semita, pectore præ siti anhelo, oculis clausis,
labiisque ardentibus, propeque mortuus. Hans oculis in puellum
defixis statum eius cognovit, ast, potu sumpto, incurius discessit.
Tum atra nubes solem supervenit, atque longæ umbræ, veluti colubri,
in acclivibus montis lateribus sursum serpere cœperunt. Hans ulterius
itare pergit. Iam sol occasum versus declinabat, nullum tamen attulit
refrigerium. Onus fere plumbeum aeris immoti illi incumbebat, ac pene
cor eius obruebat, meta tamen iam erat prope. Iamque conspexit
cataractam Aurei Rivi, vix quingentis pedibus supra se e latere
montis scaturientis. Paululum ad spiritum ducendum constitit, tum
novo conatu enititur ad opus conficiendum.
Hoc puncto temporis languida vox in aures suas incidit. Vertit se,
cernitque senem canis capillis in rupe prostratum. Oculi eius in
cavis erant mersi, vultus veluti cadaveris pallebat, eratque ad
loquendum ex desperatione intentus. “Aquam!” deprecabatur Hans
brachiis ad eum sublatis; “præbe mihi aquam, siti emorior.”
“Nullam habeo,” respondit Hans, “tu enim tuam sortitus es vitæ
portionem.” His dictis transgresso senis prostrato corpore iter suum
prosequitur. Tum ex orientali cœlo fulgur cæruleum emicabat in
similitudinem gladii, ter totam cœli superficiem percucurrit,
cœlumque totum contremuit, et omnem eius faciem densa caligo obruit.
Eodem tempore sol horizontem occiduum attigit, et tamquam ingens
orbis igneus in ima mergere cœpit.
Boatus Aurei Rivi nunc primum aures Hans percussit. In ora stabat
præcipitii, quod torrens percurrebat. Fluctus eius gloriá solis
occumbentis coruscabat; undæ cristas suas, tamquam linguas flammeas
agitabant, spuma autem undis iactata sanguineo lumine refulgebant.
Sonitus fluctuum sensim augeri, et mugitum circum se immani modo
accrescere sentiebat; undis tonantibus pedetentim vertigo eum
incessit. Formidine tremens lagenulam de cingulo suo deprompsit,
eamque in medium torrentem proiecit. Dum hoc molitur, veluti
scintilla glacialis omnes artus eius periaculatur: vagitum edit,
titubat, præceps ruit. Fluctus obruunt vagitum eius, et gemitus
fluctuum in sævum boatum augescebant, ut in multam noctem
præterruebant