17 Dopo sèis dìs Gjeù al à cjapàt sù Pieri, Jacu, e Zuan,
fradi di Jacu, e a ju à partàsdoma lòuta na montagna
alta. Ulà a si à trasfiguràt davànt di lòu. La so mua a à brilàt
coma il soreli, e i so vistìs a sòn doventàs blancs coma la
lus. Tal stes momènt a àn jodùt Moè e Lìja ca parlàvin cun
Gjeù.
4Pieri a ghi à dita a Gjeù: Signòu, a và ben che nu i sini
chì. Si ti vòus, i prepari tre tèndisuna par te, una par
Moè, e una par Lìja.
5Mentri cal parlava, una nula luminoa a ju à inglusàs sù, e
na vòus da la nula a à dita: Chistu al è me Fì, che jò i ghi
vuèj ben; di luj i soj tant contènt. Scoltàjlu ben!
6Al sinti chistu i disèpuj a sòn colàs in cjera, cu la mua in
jù, teroriàs. Ma Gjeù a ghi è zùt visìn e a ju à tocjàs.
Levàit sù, a ghi à dita, No stèit vej poura. Alsànt i vuj a
no àn jodùt pì nisùn, fòu che Gjeù.
9Vignìnt jù da la montagna, Gjeù a ghi à comandàt: No
stèit dìighi a nisùn sè chi vèis jodùt prin che il Fì dal Omp a
nol sedi risusitàt.
10I disèpuj a ghi àn domandàt: Parsè alora i maèstris da la
les a dìini che Lìja al à da vignì prima?
11Gjeù al à rispundùt: A e vera che Lìja al vèn e al metarà
a post dut. Ma i vi dìs chistu, che Lìja al è belza vegnùt e a
no sòn bòjs da cognòsilu, ma a ghi àn fàt sè ca volèvin. Ta la
stesa maniera il Fì dal Omp al zarà a sufrì ta li so mans.
Alora i disèpuj a àn capìt che luj a ghi steva parlànt di Zuan
il Batista.