18Mentri cal dieva chistu, un daj càpos a si à zenoglàt
davànt di luj e al à dita: Me fia a è apèna muarta; ma vèn e
mètighi la man intòr e ic a vivarà. Gjeù al è levàt sù e a
ghiè zùt davòu, e cussì a àn fàt i so disèpuj.
20Pròpit ta chèl momènt lì una fèmina ca veva sufrìt di
emoragia par dòdis àis a si à visinàt a li so spàlis e a ghi à
tocjàt lòrli da la so la mantelina. Dentri di sè a pensava: Se
doma i rivi a tocjàjghi la mantelina, i mi vuariràj.
22Gjeù a si à voltàt e al à joduda: Dati coragju, fìja, al à
dita, la to fede a ti à vuarìt. E da chel momènt la fèmina a
era vuarida.
23Cuant che Gjeù al è entràt ta la cjaa dal capo e al à jodùt i
flautìscj e la zent ca si scalmanava, al à dita: Zèit via. La
fiola a no è muarta, ma a è ca durmìs. Ma lòu a ghi àn ridùt
davòu. Dopo che duta che zent a era stada butada fòu, al è
zùt dentri a al à cjapàt la zovina pa la man, e ic a è levada
sù. E di chèl a si à parlàt tant in ta dut il distrèt.