La Muarta e la Malada

18Mentri cal diševa chistu, un daj càpos a si à zenoglàt

davànt di luj e al à dita: “Me fia a è apèna muarta; ma vèn e

mètighi la man intòr e ic a vivarà.” Gješù al è levàt sù e a

ghi’è zùt davòu, e cussì a àn fàt i so disèpuj.

20Pròpit ta chèl momènt lì una fèmina ca veva sufrìt di

emoragia par dòdis àis a si à visinàt a li so spàlis e a ghi à

tocjàt l’òrli da la so la mantelina. Dentri di sè a pensava: “Se

doma i rivi a tocjàjghi la mantelina, i mi vuariràj.”

22Gješù a si à voltàt e al à joduda: “Dati coragju, fìja,” al à

dita, “la to fede a ti à vuarìt.” E da chel momènt la fèmina a

era vuarida.

23Cuant che Gješù al è entràt ta la cjaša dal capo e al à jodùt i

flautìscj’ e la zent ca si scalmanava, al à dita: “Zèit via. La

fiola a no è muarta, ma a è ca durmìs.” Ma lòu a ghi àn ridùt

davòu. Dopo che duta che zent a era stada butada fòu, al è

zùt dentri a al à cjapàt la zovina pa la man, e ic a è levada

sù. E di chèl a si à parlàt tant in ta dut il distrèt.

Il Vanzeli di Mateo · 第 38 / 109 题